Meningen

Per ongeluk 2e keer bekeken.... Had het eerst niet door...

Had beslist geen indruk gemaakt... Tja er wordt af en toe vooral richting het einde erg goed geacteerd, maar de persoon zelf is weinig interessant, (net als het verhaal) totaal ongeaard en ja als je zo in je hoofd blijft dwalen... ja ze heeft relaties Maar ik heb geen liefde gezien. Ik heb wel seks gezien maar nou ja, Als dat sex is dan hoeft het voor mij ook nooit meer.. even heel erg opgewonden zijn, maar ik heb geen liefde ontdekt... dus ja wat moet je dan als je zo in je hoofd zit en niet iets met je gevoel kunt en niet met warmte en geborgenheid... allemaal maar denken, heeft trouwens ook niks met Millennium te maken dat is van alle tijden... natuurlijk ja als je zo in je hoofd zit dan word je gek natuurlijk en vooral als je niet open en eerlijk bent en niemand je met jezelf confronteert.... Allemaal oppervlakkige contacten...je kunt ook beter maar af en toe de emoties uiten en ontwikkelen zou ik zeggen.... ga even naar een goede hartstikke goede consulent voor een goede persoonlijkheidsadvies.... Niet een psycholoog, ga liever naar een spirituele consulent die met liefde en hart en ziel werkt...tja het verhaal, niet interessant verteld, te weinig diepgang, weinig kijkjes in de ziel

Er is hier al veel geschreven over de film, dat gaf me wel handvatten over waarom de film me niet pakte... Het verhaal wordt niet interessant verteld, niet goed gefilmd... Bepaalde gedeeltes zijn best mooi, of goed... Maar er valt voor mij genoeg op te merken.. Adele geeft blijk van sensitiviteit, maar dat is in het café aan het eind soms totaal niet door de hand van haar ex tussen haar benen te steken... Ook in de vrijscene is dat sensitive vrij afwezig, dan wil de regisseur opwinding ipv toewijding... Niet dat toewijding geen opwinding kent, maar, zoals in veel films is het seksuele nogal simpel, te simpel..... Misschien te moeilijk om expliciet te spelen, maar laat het dan weg, er zijn vele manieren dat te vertellen.... Misschien mis ik wel dragende muziek, van alles is mogelijk, maar het komt hier allemaal te weinig uit de verf.. Haar ex heeft een simpele domme vorm van jaloezie en schreeuwen dat niemand moet accepteren, dan is er geen liefde of liefde geweest. Filosofisch zgn sterk en dan dit platte ordinaire gedoe.. Het klopt niet. Misschien is dat wel wat behoorlijk in de film ontbreekt : liefde, bij de cameravoering, bij de regie, bij de muziek, het is teveel hoofd, bedacht ipv gevoeld en dan krijg je ook niets meeslepends.. Aardig, maar geen aanrader...
..

Het verhaal is prachtig, globaal gezien, maar psychologisch zo slecht uitgewerkt regelmatig, soms wel aardig, soms goed gespeeld, soms slecht, en dan nog dat vreselijke Amerikaanse sausje op een goedkope manier.... Het heeft het gewoon niet echt en dat is zo pijnlijk voor dit prachtige levensverhaal.... De acteurs kunnen zich onvoldoende inleven. Ze spelen de scènes maar het is geen verhaal, geen spanningsboog....

Trouwens die 5 jaar coma is soms vreemd, het kunstwerk waar ze mee bezig was in opdracht bleef 5 jaar liggen, zonder probleem? En na jaar betaalt haar vader het voorschot terug..?