Meningen

Ja de film is aangrijpend, maar toch ook weer niet omdat je niet in de rol van iemand gaat of kunt gaan zitten.... Misschien wel omdat het net te is.... Zo mishandelend naar je eigen kind en dan wel nieuwe partners die daar blind voor zijn ?....slaaf van de bizarre wensen van de directeur Alsof dat het gewone leven is in Rusland? Het is met arthouse films (voor mij) altijd dat ze net te ver van de realiteit af staan... Personages die een stereotypetje zijn maar geen mens....zoals ook mensen een narcist beschrijven en dan alles op de ander projecteren en selffulfilling prophecies creëren..... Met zo'n gedrag van de moeder (en vader) kan de jongen niet zo gezond zo oud en zo goedlerend zijn geworden ....
En dan ineens al 2 dagen weg... Wat voor werk doet die moeder, heb ik totaal gemist.....het leek lang een aanklacht tegen kindermishandeling - verwaarlozing, maar is daar te emotieloos voor.....de psychologie zit gewoon niet goed in elkaar, het zijn toch geen echte mensen die we zien maar rollen.. daardoor blijf je afstandelijk kijken en mis ik het drama aspect.... Er is teveel weggelaten, het zijn allemaal neuroten..

Ik heb het nooit als een kerstfilm gezien..... De sfeer was erg aangenaam, maar ik snap niet dat niemand heeft ingegrepen bij karakteruitwerking, bij het scenarioschrijven... Er zit teveel onlogica in, mensen switchen niet van links naar rechts en terug als ze behoorlijk in het leven gevorderd zijn..... Mensen twijfelen en zoeken... Diepe gevoelens is niet oppervlakkige emoties... Dankzij het einde toch nog een goed gevoel over gehouden... Maar een zware onvoldoende voor de (scenario)schrijver... Psychologie of beter : liefde, is te hoog gegrepen zo te zien... Beetje mindfuck dit.. Bijvoorbeeld dat de zoon niet wist dat zijn moeder dood was maar de rest wist het wel, terwijl ze wel alles aan hem nalaat... De zoon die zijn vader al 35 jaar niet gecontact heeft... Zooo boos is, maar na twee zinnen van Rachel ineens de beste vrienden met zijn vader wordt, diezelfde Rachel die dan toch niet haar moeder bezoekt terwijl ze er naar op zoek en op weg is.... die constant met Jake flirt en, zelfs haar verjaardag met hem viert ipv met haar verloofde en dan ineens weg gaat na gevreeën te hebben, nergens een spoor van bipolair.. Ik denk dat de schrijfster bipolair is met de plotselinge twisten steeds... altijd weer die stomme Amerikaanse soapschrijvers... Laat dit nou aan de Engelsen of Fransen over... Ja er zijn uitzonderingen.... Of niet

Ik heb deel 1 niet gezien en vond dit best spectaculair.... Best lastig te volgen, maar ik was ook moe. Het is niet iets wat je hart steelt, daarvoor is de psychologische, emotionele uitwerking veel te zwak, maar de plotwendingen waren soms heftig en soms ook ongeloofwaardig.... Maar zeer amusant en spannend vertier....