Meningen

Een gekwelde zielepoot op zoek naar erkenning? Een megalomane gek verantwoordelijk voor miljoenen slachtoffers? Zo wil Scott ons doen geloven. Een gotspe.

Afijn, met genoeg wodka achter de kiezen is er veel te behappen. Napoleon die hoogstpersoonlijk een cavalerie charge aanvoert? Eigenlijk zo fout dat het goed wordt. Joaquin die zijn 'complex' afreageert op de piramides in de rol van Don Quichot is best wel vermakelijk. Al had hij zich laten afschieten op een kanonskogel over de Sfinx heen. En ce moment, je me rends sans condition. Nou ja, de fictieve slag op het ijs bij Austerlitz was wel even slikken. Een degradatie malicieus van de grootste veldheer aller tijden tot een soort van ja wat eigenlijk, een schurk, een gangster??

Goed, toch wel 4 sterren.

"Hvor Døden svinger sit Scepter"

De oorlog waar de dood met zijn staf zwaait.

De film ging in 1915 in première en was een groot succes. Denemarken wist neutraal te blijven in de Eerste Wereldoorlog en bleef zo bespaard van de verschrikkingen van oorlog zoals in deze pacifistische film op het grote doek te zien was. In de openingsscène zien we archiefbeelden van Bertha von Suttner, de Oostenrijkse schrijfster, pacifiste, feministe en dierenactiviste. Het klimaat speelde toen nog niet Haar boek 'Die Waffen nieder!' uit 1889 vormde de inspiratie voor deze film. Het script wijkt wel wat af van het boek maar geeft de essentie prima weer. De veldslagen, de gewonden, het dode paard op de weg, de vernietiging en destructie en als slotstuk de cholera epidemie die het drama helemaal tot een hoogtepunt drijft.

De wapens nedergelegd waarvan akte.

Het is best wel schokkend dat het IFFR publiek deze Litouwse klassieker niet weet te waarderen. Een miezerige 2,1 Alleen het shot van de op hol geslagen paarden levert al een voldoende op. Komaan zeg! Had de inspreker vooraf niet het schitterende camerawerk geroemd? Cinematografisch een plaatje, boeiende karakters en een ontknoping die er zijn mag. Saai is het allerminst. Misschien wat controversieel in Sovjet-tijd. Leuk is het goede woord niet. De Litouwse partizanen, de broeders in het bos, zijn de bad guys, de rovers en verkrachters. De Sovjets vanzelfsprekend de good guys, anders zou deze fraaie film nooit het daglicht hebben gezien en dat zou een zonde zijn geweest.

De film opent in elk geval met een heerlijke seventies vibe vanuit New York. Het enthousiasme van Johnny Hayward is echter van korte duur. Hij weet de lift van het hotel in Tokio nog te bereiken en het belangrijke aanknopingspunt van de strohoed te benoemen voor hij zijn laatste adem uitblaast. Het Japanse politieonderzoek gaat vervolgens zo voortvarend van start dat de moordzaak in bijna no-time opgelost lijkt te worden. Alleen dan duurt de film nog 2 uur Er moet eerst nog een zijspoor in Amerika uitgewerkt worden om daarna terug te keren naar Japan waar de ontknoping zal plaatsvinden. Het liedje en de strohoed die door het ravijn zweeft is een mooie poëtische keuze maar helaas niet bevredigend genoeg.

2,5 * derhalve

De moderatie schijnt te denken dat ik de film niet heb gezien. Goed, bij deze dan nogmaals op veler verzoek mijn mening over No Other Land

Zoals reeds opgemerkt een saaie, eentonige documentaire die het eenzijdige verhaal verteld van de bewoners van het dorpje Masafer Yatta. Een deskundige, een antropoloog of historicus die de Israëlische-Palestijnse kwestie komt duiden ontbreekt. De argumentatie is meer van het gehalte trust me bro. Oude herders die vertellen over hoe de familielijn teruggaat naar 1830. Een Britse landkaart uit 1879 die de claim van de Palestijnen kracht bij moet zetten. Context over de kwestie die speelt wordt spaarzaam gegeven. Er zijn wat beelden van de belangrijke rechtszaak maar het Israëlische Hooggerechtshof is nu eenmaal hun rechtbank niet wordt er dan snel bij verteld. Alsof de feiten er niet toe doen. De propaganda beelden van angstige en huilende kinderen en boze soldaten moeten het werk doen. Het maakt op mij geen indruk. Het is clichématig en de schokkerige bewegingen van de handcamera zijn op den duur irritant. Op een gegeven moment kijk je geloof ik secondenlang naar de achterkant van iemands jas.

Gelukkig is er nog de vriendschapsband tussen de Israëlische en Palestijnse filmmakers. Het maakt het kijken van de docu nog enigszins dragelijk. Een beetje spanning tussen de te enthousiaste Yuval en de gelaten Basel die het lieftst de hele dag waterijp rookt.

Een Oscar? Een gotspe.

Als er een huwelijk is tussen hemel en hel is dit beslist de koetsier die het bruidspaar vervoert. Erg tof dat dit soort films worden toegevoegd. Korte speelduur en fijne soundtrack. De apocalyps op de trappen van Odessa is Eisenstein waardig.