Meningen

Orginele vertelling van de liefdesaffaire tussen Napoleon Bonaparte en gravin Maria Walewska, waarin heden en verleden naadloos in elkaar overlopen. Gustaw Holoubek zet een ietwat stuntelige Franse keizer neer, tot zijn oren verliefd op de schoonste dame van de Poolse cinema, Beata Tyszkiewicz. Romantiek ten top! Uiteraard veel scènes nagespeeld met mijn vrouw

Mooie poster! Het blinde oordeel van de priester over de vermeende zonde van de jongen is een toepasselijke parafrase van Joh. 9:39-41. Zwaar religieus wordt het overigens niet. Sfeervol gefilmd in het stadje Chęciny met de ruïnes van het beroemde kasteel als decor van de ontploffing.

Mooie film!

Mijn versie duurde 121 minuten en dat was al lang zat. Het verhaal van de miserabelen is wel bekend wat helpt bij het volgen van de stomme film. Wees dus gerust. Er wordt niet gezongen

Ik kan het werk van Albert Capellani altijd wel waarderen maar dit was toch wel een beetje teleurstellend. Ondanks de fraaie scène van het barricade gevecht kan ik er geen voldoende van maken. De verfilmingen van Germinal (Zola), Le Chevalier de Maison-Rouge (Dumas) en vooral Quatre-vingt-treize (Hugo) zijn zoveel beter.

Geen aanrader dit

De kwaliteit van de beschikbare video is helaas verre van optimaal. Het beeld valt op een gegeven moment zelfs bijna weg om net op tijd terug te keren voor de Revolutionaire Étude! Met de audio is dan ook niets mis. Chopin klinkt altijd goed Daarnaast is Czeław Wołłejko in de rol van de beroemde componist een genot om naar te kijken. Een opgewekte, charmante en aantrekkelijke jongeman die door de politieke gebeurtenissen in zijn vaderland zich uiteindelijk zal onderdompelen in melancholie en heimwee.

Ondanks een paar historische onwaarheden toch wel een waardige biografie van regisseur en scenarist Aleksander Ford. Voor de dramatisering en heroïek mag het verhaal best wat aangedikt worden. Zo nam Fryderyk als kadet niet deel aan de bestorming van het paleis van de broer van de Russische tsaar en ondernam hij in werkelijkheid ook geen poging om zich bij de strijd aan te sluiten. Zijn boezemvriend Tytus Woyciechowski raadde hem dit juist af. Met de innige omhelzingen gaat Ford de homo-erotische spanning tussen beide overigens niet uit de weg. En dat is mooi om te zien anno 1952. Het einde is een ietwat geforceerde historische mash up waarin het Poolse volkslied overgaat in het Franse en we nog getrakteerd worden op de blote borst van Marianne.

Dit schijnt zelfs de favoriete partizanenfilm van Sylvester Stallone te zijn geweest. Ongetwijfeld een inspiratie voor Rambo: First Blood Part II en III. Het kaliber machinegeweer kan niet zwaar genoeg zijn. Er komt zelfs een Zastava M55 aan te pas, een drievoudig automatisch luchtafweergeschut van het Joegoslavische leger, om zoveel mogelijk Duitsers bij bosjes neer te maaien. De Duitsers laten zich ook wel erg makkelijk in de val lopen trouwens. Maar ja, als de partizanen handgranaten gaan opvangen en retour afzender sturen wordt het wel een lastige klus om de brug in handen te houden.

Duitsers spreken Duits, de Joegoslaven het Servo-Kroatisch en de Italiaanse partizanen natuurlijk Italiaans. Het strijdlied Bella Ciao wordt tot vervelens aan toe om de 5 minuten ingezet.

Niet de beste partizanenfilm. Wel een hoge amusementswaarde en het decor van de brug en de bergen is schitterend. Mooie shots als de explosieven man aan het werk gaat.

Ja, de prachtige muziek van Eugen Doga maakt er iets speciaals van. De beroemde huwelijkswals met de tranen van de bruid is zo'n Maxima momentje. Hoe de muziek de emotie omhoog stuwt. Een ander hoogtepunt is de bootwals op het zwanenmeer. Emil Loteanu is sowieso niet vies van het toevoegen van Roma muzikanten, de Lãutari, in zijn films. Maar hier is het echt een toegevoegde waarde.