Meningen

Schrik niet, maar voor mij is Notting Hill één van de beste films die ik ooit beleefd heb. Naast het romantisch verhaal en de perfecte in een setting geconstrueerde dialogen bezit de film meerdere lagen die het mogelijk maakt het thema te ontdekken, namelijk de realiteit en hoe deze door de kijker beleefd wordt en hoe dat zelfde proces in de vader van de film, de literatuur, plaats vindt. De laatste maakt gebruik van de kennis en gevoelens van de lezer, terwijl film veel zaken voor de kijker invult. Niet voor niets heeft Mr. Thacker een winkel met boeken die de werkelijkheid pretenderen te beschrijven, ook al is de eigenaar zelf een dromer, die door zijn vrouw verlaten is voor iemand die, onrealistisch gedacht, avontuurlijker zou zijn dan hij. In die winkel loopt de godin uit de kijker zijn of haar dromen binnen.

In de film Notting Hill is bijna alles onwerkelijk, behalve de Londense wijk waar de film is opgenomen en dus naar vernoemd is. Onwerkelijk is de scene die begint wanneer Mr. Thacker uit de bus stapt met een bosje narcissen in zijn hand, oversteekt, de camera naar het dak van het Ritz-Carlton hotel zwenkt, waarna hij twee gangen en een lift doorloopt. Een scene die precies 1:20 duurt. Waarom zit dit in de film? Een plaspauze? Best wel kostbaar. Het antwoord zit in het shot van het dak: de Ritz lijkt dan op een rotsige berg. De wandeling door het gebouw is een queeste. Waar naar toe? Naar de top van de Olympus, wat het bosje narcissen verklaart, denkend aan de schaking van Persephone door Hades, en Mr. Thacker is even Dante Alighieri en de roodharige journalist transformeert naar Vergilius, zijn gids, die hem daadwerkelijk helpt. Deze en andere transformaties van rollen wordt verklaard door de woorden: “In the dream scenario I’d change my personality, you can do that in dreams…”

Een ander gegeven is de drijfveer van Anna Scott in de film. Deze wordt verklaard vanuit haar boekkeuze, Turkije, en haar reactie tijdens het verjaardagsfeestje op Bella’s opmerking en de ‘Closing Image’, de verbeelde conclusie van de film. Het gegeven Turkije krijgt best wat aandacht, dus de gedachte dat het woord ‘Anna’ of ‘Anne’ in het Turks ‘moeder’of ‘mamma’ betekent komt bij mij snel boven. Anna is ook de naam van de moeder van de Bijbelse figuur Maria, de grootmoeder van Jezus. In het begin van het Christendom werd zij vereerd als de oer-moeder. Heeft Anna een kinderwens. Wanneer de winkeldief betrapt wordt is zij zeer geïnteresseerd hoe Mr. Thacker hier mee omgaat. Ze komt zelfs dichterbij. Zij laat hem weten dat zij het gesprek afgeluisterd heeft. Ook laat de hem meelezen wat ze voor de analfabetische dief opschrijft. Anna heeft een goed gevoel over de boekverkoper. Daarom is ze later vrij gemakkelijk om te praten om mee te gaan naar zijn huis, zelfs wanneer hij haar heeft vergeleken met een prostituee. Bij de koelkast ‘valt’ Anna voor hem, hetgeen bij afscheid resulteert in de onverwachte gepassioneerde kus. Een volgende aanwijzing van Anna Scott’s motieven is haar reactie op Bella’s argument voor een brownie, namelijk dat zij geen kinderen kan krijgen: met droevige ogen kijkt Anna van Bella naar Mr. Thacker, die als enige reageert. Kinderloosheid is voor Anna een gruwelgedachte, vandaar dat ze er buiten op terugkomt. De kinderwens is op het eind van de film in vervulling gegaan.

In de film worden andere films, romans en schrijvers aangehaald, zoals Henri James, de Engels-Amerikaanse realist, die over de relatie tussen Amerikaanse vrouwen en Engelse mannen heeft geschreven. Deze aanhalingen zijn vooral gericht op het begrip realiteit: Close Encounters of the Third Kind (pretendeert realisme, maar is het beslist niet) tegenover Jean de Florette (Puur realisme: zelfs de insectengeluiden zijn aanwezig). Ook het boek over Bali heeft een functie: het verwijst naar de paparazzi scene in de derde akte. (De film bestaat een leader, twee prologen, vier akten, een epiloog met Closing Image en de credits, die ook leuk zijn. Iedere akte begint met een Mr. Thacker – Spike dialoog en eindigt met een depressieve Mr. Thacker, behalve akte vier.)

Een andere vorm van aanwijzingen zijn de getoonde krantenberichten. Dankzij de pauzeknop zijn die te lezen. Ook hier wordt de realiteit afgewisseld door verzonnen informatie.

Zelfs Spike is verklaarbaar. In de set weggeknipte scenes is sprake van een onbekend instrument wat hij zou bespelen. Google op ‘aulos’ en ‘satyr’ en de persoonlijkheid is snel gevonden. Want wat heeft Spike bij de introductie van de film in zijn rechterhand? [00:03:44]

Neem van mij aan: je hebt heel veel en heel lang plezier van deze film.

Copy & Paste? Joh, ik ben gewoon lang van stof