Meningen

Meh... Dit is gewoon geen film voor Robert De Niro. Zelfs na een re-watch werd ik er niet warm van.

The Score voelt als een simpele 90's film – ondanks dat hij officieel in 2001 uitkwam. De karakters zijn zo ééndimensionaal dat je ze bijna per ongeluk omver zou kunnen duwen.

Sure, Edward Norton deed z'n stinkende best in zijn dubbelrol, maar daar is ook alles mee gezegd. Zijn personage had net zoveel diepgang als mijn ex (wacht...). En normaal gesproken ben ik fan van Angela Bassett, echt. Maar man, 24 jaar geleden acteerde ze nog alsof elke gezichtsuitdrukking een eigen Oscar verdiende. Doet ze nu ook nog wel eens hier en daar, maar aanzienlijk minder. Vond ik persoonlijk nogal storend in deze film.

Dit is echt heel erg slecht. Ik heb (eindelijk) een account aangemaakt om mensen te informeren hoe slecht deze film is. Het verbaast mij dat Netflix zijn naam hier aan durft te hangen.

Zoals eerder gezegd, heeft Peter Sullivan een waslijst aan kerstfilms op zijn naam staan en dat is ook goed te merken aan de cinematografie van deze film. Spanning was nergens te vinden en de acteerprestaties van zowel Brenda Song als Mike Vogel zijn van het kaliber As The World Turns (no offense).
Toen de 'gruweldaden' van Russell aan het licht kwamen (vermoorde ouders), kon ik niks anders dan gniffelen omdat het zo ongepast was.

Mijn vriendin heeft mij rond de 80minuten mark meerdere malen moeten wakker maken. Dat zegt wel iets voor mij. Wij liggen nu ook half in scheiding omdat zij mij heeft aangedrongen deze film te kijken met haar; iets wat ik haar niet in dank heb afgenomen.

Overigens, check niet de Wikipedia van deze film want de clue staat daar vermeld in de cast list.

Love it.

Met de kennis na je eerste zit, brengt de herziening van de film je bijna een volledig nieuwe ervaring.
Het einde is ook subliem; weet hij nou dat hij Andrew is of niet?

Een mega sterke film — maar verwacht geen horror die vanaf minuut één op je af wordt geslingerd.

Zoals al vaker genoemd in de comments hierboven: de film neemt ruim de tijd voor karakterontwikkeling in het eerste uur. Persoonlijk vond ik dat totaal niet storend, integendeel — het gaf de film juist extra gewicht en zorgde ervoor dat je écht meegaat in het verhaal.

Gemengde gevoelens over Michael B. Jordan. Normaal gesproken vind ik hem prima, maar hier was ik verrast. Zijn dubbelrol speelt hij indrukwekkend — op een paar momentjes na waarin je nét wat onnatuurlijke interactie ziet tussen de twee personages. Soms iets te theatraal. Maar eerlijk is eerlijk: na 45 minuten vergat ik compleet dat ik naar één acteur keek. En dat is gewoon knap gedaan.

Toch was Michael B. Jordan niet het hoogtepunt voor mij. Waar iedereen lyrisch is over Miles Caton (terecht), vond ik Delroy Lindo — zoals altijd — geweldig. En Jack O’Connell, die voor mij nog onbekend was, maakte indruk.

Dan de beroemde dansscène… Tja. Ik snap waarom mensen het prachtig vinden: het idee, de uitvoering, het symbolisme. Maar ik moest meteen terugdenken aan die tenenkrommende CGI-scène uit Black Panther waarin T’Challa tegen Killmonger vecht. Mooie opzet, maar het haalde me een beetje uit de film én uit de tijd waarin het zich afspeelt. Misschien ben ik gewoon te kieskeurig, dat kan.

De actie en spanning zaten top in elkaar. De cinematografie (voor mij vaak de dealbreaker bij films) was ronduit uitmuntend. En de karakters? Geweldig neergezet.

Voor mij tot nu toe dé film van het jaar.

Tuurlijk is dit geen absolute topper, maar ik heb mij toch super goed vermaakt met de VHS uit die tijd. Elk weekend als 11/12 jarige jongen zette ik hem op wanneer ik niet kon slapen. Ik had een 10-tal VHS die ik vaak random 's avonds opzette waarvan deze er één was. Kan mij heugen dat Bad Boys 1, Blade, Speed en Sixth Man onderdeel waren van mijn collectie destijds.

Maar goed, dit is absoluut geen topfilm zoals ik al zei maar ik heb mij vaak feestelijk vermaakt. Er zitten wat absurd slechte CGI moment in en John Leguizamo als The Violator zijn tenenkrommend. Als ik alleen al terug denk aan de scenes met Malebolgia... pff. Dat waren scenes die voor die tijd al echt heel slecht waren.

Maar vreemd genoeg zitten er ook een paar goede CGI momenten in zoals wanneer wanneer Spawn in een pilaar verandert. Ondanks dat ik Michael Jai White echt geweldig vind, kan de beste man natuurlijk voor geen meter acteren. Vechten als de beste, acteren als de slechtste.

Alom rond ik mijn waardering naar boven af wegens nostalgische redenen.
Hopelijk komt die reboot er ooit aan. Begreep dat Jamie Foxx er jaren lang mee bezig was, maar er uiteindelijk niks van is gekomen.

Leuk, maar geen plekje in de top 10 van Marvel films als je het aan mij vraagt. Frank Castle hebben ze ook goed ge-nerfd en er zaten wat rare script keuzes in.

Apart dat de rest van de zaal de film zo geweldig vond dat ze massaal gingen klappen. Vond ik wat te ver gaan.

Vermakelijk, maar deze film ben ik over een paar weken weer volledig vergeten.

Nu wachten op Doomsday!

Vond het okey, maar de zoon zijn acteerprestaties (eerder het gemis hiervan) stoorde mij wat. Voornamelijk zijn spraak die af en toe niet de juiste lading gaf aan de verschrikkelijke dingen die hij zei.

Deze film kon mij niet vermaken.

Ik snap de boodschap en alles eromheen, maar ik voelde geen drama, geen spanning en hij was al helemaal niet "eng". Vind het ook heel moeilijk merk ik om een degelijke recensie te schrijven, dus ga ik het ook niet forceren.

Niet mijn ding en de body horror en expliciete beelden van Demi Moore voegde voor mij niks toe.

Zojuist gezien op HBO.

Ik heb de bioscoop er destijds bewust voor overgeslagen, maar wilde hem uiteindelijk toch zelf een kans geven. Ook geprobeerd om me zo min mogelijk te laten leiden door alle extreem slechte reviews die je overal voorbij ziet komen.

Ik bedoel ik vond The Flash best te doen, terwijl die film ook ongeveer met de grond gelijk werd gemaakt. Dus eerst zelf kijken, daarna pas oordelen.

En ik heb hier oprecht even over moeten nadenken, maar ik denk dat ik inmiddels weet waar het voor mij momenteel goed fout gaat met DC.

Ze nerfen hun eigen superhelden.
Ook Supergirl is gedurende het grootste gedeelte van deze film gewoon generfd. Op het einde na en een klein stukje ergens halverwege krijg je nauwelijks het gevoel dat je naar één van de machtigste wezens in het DC-universum zit te kijken.

En dat is toch juist wat we WEL willen zien?!
Bij Superman vond ik dat ze daar zelfs volledig in waren doorgedraaid. Volledig. Superman kwam bij vlagen gewoon als een sul over. En in de paar scènes waarin hij hier voorkomt, doen ze het gewoon weer.
Ik snap dat echt niet. Superman was voor mij altijd die bijna onbereikbare gentleman. Krachtig, zelfverzekerd, charismatisch, maar tegelijkertijd ontzettend vriendelijk en menselijk. Een good guy in bijna de meest letterlijke betekenis van het woord. Niet een sul.

Maar goed. Ik dwaal af

Dan de slechterik... Pfoe.
In de eerste plaats vond ik hem gewoon geen goede acteur op zijn minst gezegd, maar nog veel erger: dit is echt zo'n schurk die je morgenochtend vergeten bent. Geen interessant motief. Geen charisma. Geen moment waarop je denkt: ja, ik snap ergens waar deze gast vandaan komt. Hij is slecht omdat... hij slecht is. That's it.

En dan Lobo. Volgens mij heb ik ongeveer tweeënhalve nanoseconde Lobo gezien. Voor DC-liefhebbers toch echt geen lullig karaktertje. Dit is LOBO. Een krankzinnig sterke, bizarre en vooral enorm coole character binnen het DC-universum. En wat doen we ermee? Bijna niks.
Sterker nog: wat mij betreft hadden ze hem veel beter een veel grotere rol kunnen geven en eventueel zelfs als belangrijkste antagonist kunnen gebruiken. Daar had je zoveel meer mee kunnen doen.

En dan kom ik bij misschien wel mijn grootste probleem: Supergirl zelf. Dit voelt voor mij een beetje als Ellie in The Last of Us. Misschien is het oneerlijk tegenover de actrice, maar ik kijk ernaar en mijn hoofd zegt gewoon: Dit. Is. Geen. Supergirl.
En dat wordt alleen maar versterkt door de manier waarop ze geschreven is. Dat hele depressieve, cynische, drinkende, alles-kan-me-gestolen-worden-element...

Dit. Is. Niet. Supergirl!

Tenminste: niet de Supergirl die ik wil zien.
Voor mij zit juist een belangrijk deel van de aantrekkingskracht van Superman en Supergirl in het feit dat ze bijna ouderwets vroom zijn. Echte goodie-two-shoes. Ze hebben goddelijke krachten, maar kiezen er bewust voor om goede mensen te zijn. Optimistisch. Hoopvol. Bijna té netjes.

Dat contrast maakt ze juist interessant. Maar James Gunn lijkt heel erg de behoefte te hebben om dat soort personages eerst wat cynischer, knulliger, gebrokener of "menselijker" te maken. En misschien werkt dat voor sommige mensen. Voor mij werkt het totaal niet.

Ik hoef Superman niet cool te vinden omdat hij imperfect is. Ik wil Superman cool vinden omdat hij Superman is.

En hetzelfde geldt voor Supergirl. Het frustrerende is dat ik deze film tegelijkertijd ook weer niet MEGA slecht vond. Ik heb hem gewoon uitgekeken. Er zitten best wat vermakelijke momenten in en nergens had ik het gevoel dat ik naar de slechtste comicbookfilm ooit zat te kijken; die titel behoort tot The Marvels. Maar misschien is dat juist het probleem. Hij is gewoon...vergeetbaar. En dat vind ik bijna erger.

Want dit is Supergirl. Dit is DC. Dit zijn personages en een universum waar je echt iets gigantisch mee zou moeten kunnen neerzetten.

Pfoe... als Man of Tomorrow straks niet geweldig is, dan begin ik me serieus af te vragen hoe lang James Gunn nog de volledige vrijheid gaat krijgen bij DC.

Want ergens moet dit universum toch een keer écht gaan vliegen.

So... nu eerst even rustig worden.

5,5/10