Meningen

Aangezien er beduidend veel nieuwe accounts aangemaakt zijn om enkel deze film de grond in te boren (en ik een dagelijkse, verlegen bezoeker van dit forum ben), vond ik het maar eens tijd om dan ook eindelijk een account aan te maken.

Ik ging met gemengde gevoelens de bioscoopzaal in: aan de ene kant een tikkie nerveus, wetend dat de film bekend werd gemaakt als "de engste horrorfilm in tijden" en aan de andere kant benieuwd, na het lezen van de vooral negatieve reviews op moviemeter.

De film begint vrij langzaam. Je krijgt genoeg tijd om de personages (en dan vooral de moeder Annie) te leren kennen voordat de hel losbreekt. De enge aspecten van de film komen stapsgewijs, maar het grootste deel van de film krijgt de dramatische, emotionele kant van de film de volledige ruimte. Dit lijkt me ook een van de redenen dat veel "horrorliefhebbers" die genieten van films als Saw of The Human Centipede , deze film als 'niet eng' of zelfs 'saai' bestempelen. Voor ieder zijn ding!

Het laatste half uur krijgt de film echter een andere wending. Vreemd, chaotisch en ongemakkelijk zijn de eerste drie woorden die bij me opkomen als ik eraan denk. Maar het werkt. De reden dat dit bizarre einde door mij (als een van de weinigen in de zaal) geniaal gevonden werd, is ten eerste de symboliek.
Het hele demonische Paimon verhaal kwam als een totale verrassing en maakte veel indruk. Ten tweede had ik veel medelijden met de zoon Peter. Hier werd de invloed van de "saaie" eerste helft vol familiedrama duidelijk. De reactie van Peter op het ongeluk, de ruzie aan de eettafel en het in huilen uitbarsten nadat zijn moeder contact probeert te leggen met Charlie hebben allemaal ervoor gezorgd dat je een soort emotionele connectie met Peter ontwikkelt en hem eigenlijk alleen maar zielig kan vinden. Hierdoor kwam het einde voor mij extra hard aan omdat ik ontzettend met die jongen meeleefde.

Het acteerwerk vond ik super. Vooral Toni Colette (Annie) en Alex Wolff (Peter) maakten indruk. De reacties op de gebeurtenissen in de film waren dan ook zeer realistisch. Dat is namelijk iets waar ik me zeer aan kan storen in horrorfilms. Personages die hun vriend op een gruwelijke manier dood zien gaan, heel even gillen en vervolgens weer rustig op straat lopen of naar bed gaan alsof er niks is gebeurd. ]Ik vond de reacties van de zoon en moeder op het ongeluk van Charlie dan ook bijzonder goed.


Zoals veel bezoekers van deze film heb ik me vaak geërgerd aan rumoerige, lachende mensen. In mijn geval waren het daarentegen geen tieners, maar volwassen. Mijn vriendinnen en ik (alledrie 18) en de tienerjongens naast en voor ons waren allemaal muisstil. Achterin de zaal zat helaas een groep dames van middelbare leeftijd die al gierend de zaal binnenkwam, de hele film heeft zitten kletsen en lachen en vervolgens nog even "WAT EEN FLUTFILM" riep. Verder waren er nog veel lachende mensen en een handjevol mensen was weggelopen voordat de film was afgelopen.
Het is inderdaad een vreemde film die niet iedereen zal aanspreken. Maar wees alsjeblieft respectvol naar de mensen die wel serieus de film willen bekijken. Zonde...

Kortom, deze film is niet voor iedereen. Het gaf me hevige flashbacks naar Aronofsky's Mother! , die ik fantastisch vond. Jammer dat deze film het verkeerde publiek aantrekt met de "engste horrorfilm in tijden" headline. Ik heb erg van de film genoten.