Meningen

Deze film toont een exentrice Maria Callas die beschermd door haar huishoudster en lakei de laatste dagen van haar leven ingaat waar de medicijnen haar duidelijk doorheen slepen.

Meesterlijke rollen van deze 3 personages maken dat dit perfect geplaatst en weergegeven word binnen de tijdspanne van de jaren '70 in Parijs.

Het is duidelijk voor iedereen dat "La callas" niet meer zal optreden en gaandeweg komt dit besef ook bij haar.

Desondanks Maria Callas ondertussen bij de mainstream bevolking totaal vergeten is, geeft deze film toch een mooi beeld van haar grootsheid van weleer en dit in combinatie met het verval op latere leeftijd.

Mooie, ingetogen film, zeker het bekijken waard en een eerbetoon aan deze merkwaardige dame.

Goede, onderhoudende film. Het verhaal is vrij dun en is al talloze malen verfilmd in alle soorten en maten. Wat mij wel stoorde is dat er te lang blijft stilgestaan bij het feit dat de blanke advocaat tegen zijn zin opgevoerd word.

Indien je dit 1 of tweemaal vermeld, ok, maar het blijft terugkomen en het is op de duur op het irritante af.

Er is al te weinig tijd om de effectieve essentie en het onderzoek voor het proces aan te kaarten.

Van een getuige (een agent) horen we niets meer, van de agressieve echtgenoot evenmin,..

Het blijft echt bij enkele harde feiten en daar is heel de film rond opgebouwd.

Dit geeft deze film een beklemmend gevoel dat verplicht naar een goede uitkomst moet leiden, er zijn geen andere alternatieven mogelijk in deze plot.

Een beetje een gemiste kans, al blijft het een aanrader om rustig enkele uurtjes mee door te brengen. Niet in het minst voor de goede wisselwerking tussen de blanke en zwarte advocaten.

Deze film is een vrij onsamenhangend geheel van ongeloofwaardige feiten die moet doen geloven dat het pad naar eeuwige roem, behalve een uitmuntende disciplinekennis, enkel een grote mond en lange pik vereist.

Om zijn doel te bereiken doet deze knaap een aftandse actice binnen op basis van 1 telefoontje, wiens bedrogen man hem dan uiteindelijk meeneemt naar een "would be" finale aan de andere kant van de wereld waar hij nooit zal aan deelnemen.

Het geheel deed mij denken aan de film "after hours" van 1985 waar iemand ongewild een hele nacht moet "struggelen" om zijn doel te bereiken nl. op zijn werk te geraken.

En daarbij in de meest rare verwikkelingen verstrikt geraakt, een kleine hint is hiervan trouwens duidelijk in de soundtrack te horen ( Vampire's Castle), ook het casanova gedoe met wordt duidelijk gelinkt met de sound van "Love on a real train" van Risky Business....

Desondanks ik de invloed om de '80 songs in films te integreren best kan waarderen, denk ik dat films die zich afspelen in de jaren '50 beter uit dat era een scala aan goede muziek kunnen gebruiken, zowel instrumentaal als vocaal.

Al was het maar om te tijdsgeest beter tot zijn recht te laten komen.

Afin...als je voor de sport wil kijken, dan zijn er ongetwijfeld betere films om aan uw trekken te komen. Voor een Gwyneth Paltrow in verval zit je hier op de juiste plaats.

Naar mijn bescheiden mening is dit geen Oscar waard.

Vorig weekend toevallig gezien. Val alle Brad Pitt films is dit wel de meest ongeloofwaardige en sullige. Het start allemaal goed en het eindigt allemaal goed. Alles wat die man tussenin presteert leidt werkelijk nergens naartoe. De "dood" belichamen is als iets dat niet evident is, maar al hij toch al zolang bestaat en overal alom aanwezig is, dan zou hij wel iets minder wereldvreemd mogen zijn. Het is eigenlijk allemaal gewoon over de top en het verhaal rammelt langs alle kanten. Er zijn veel betere momenten om een zaterdagavond te passeren..

"Sleepers" bijvoorbeeld die enkele jaren eerder is gemaakt. Dat is pas kwaliteit van de bovenste plank én het bewijs dat Pitt meer in zijn mars heeft als enkel een opgewarmd lijk te spelen..

In 1944, toen Minnelli en Freed begonnen met het filmen van 'Meet Me in St. Louis,' had Amerika reeds 2 jaar oorlog gevoerd. In dat jaar bestond het Amerikaanse militaire personeel uit maar liefst 11.623.468 troepen, drie keer zoveel als in 1942. In 1944 zouden Amerikaanse troepen een ongekend aantal slachtoffers moeten verwerken. Gezinnen zouden vaders, zonen en broers verliezen. Vrouwen traden massaal toe tot de beroepsbevolking. Het dagelijkse leven in het hele land was dramatisch

veranderd. Voedsel, gas en kleding werden gerantsoeneerd. Populair entertainment demoniseerde vaak de vijand, maar net zo vaak diende het als ontsnapping uit de oorlog en de zorgen. Dit was de culturele geschiedenis van MGM in 1944, het mag dus ook geen wonder zijn dat deze film het mierzoete en overdreven familiale benadrukt. We zullen nooit weten hoeveel mensen zich hier konden aan vastklampen tijdens de momenten dat er altijd wel iemand "overzee" was om te vechten. We zullen nooit weten hoeveel soldaten bittere tranen lieten in o.a. de Ardennen ( het Ardennenoffensief was toen in volle gang) na het bekijken van Judy Garland bij het zingen van "Have yourself a merry little Chrismas". Het is uiteindelijk in die context dat je dit verhaal moet bekijken. Begrijpelijk dat het nu wat "klef" overkomt, maar toen was het ongetwijfeld een steun en toeverlaat voor veel amerikanen. Het mag dan ook geen wonder heten dat deze film overladen is met oscars. Los van het feit dat het een musical is zoals er dertien in een dozijn zijn, is hij op de juiste moment mét de juiste sfeer losgelaten om het publiek. En dat betekende jackpot voor MGM ofwel een knap staaltje van marketing "avant la lettre". Gelukkig kunnen we op BBC terugvallen om dit soort vehikels nog eens vanonder het stof te halen, want de zenders in de lage landen zien hier, ten onrechte, geen meerwaarde meer in.

Een interessante link hierover vind je hieronder: Op-Ed: 'Have Yourself a Merry Little Christmas' resonates in 2020 - eu.buckscountycouriertimes.com

.