Meningen

Er zijn weinig hedendaagse WO2 films die mij nog echt kunnen raken, maar dit is er toch eentje van, chapeau.

Het verhaal was mij totaal onbekend tot een kort bericht hierover in Breakfast op BBC gisteren, dus ik was eigenlijk best benieuwd naar deze Netflix productie.

Dat Netflix voor kwaliteit staat is reeds langer bewezen en ook hier is dat weer het geval.

De start van de film is vrij oppervlakkig en geeft in grote lijnen een rode draad, al zijn de speciale effecten, zeker op het slagveld te artificieel en te gladjes om realistisch over te komen.

De film krijgt echt enige diepgang vanaf de legeropleiding van de dames, dan is er geen houden meer aan en loopt het verhaal als een trein.

De insteek om een minderheidsgroep in een goed daglicht te plaatsen blijft wonderwel goed overeind, niet in het minst omdat ze zich constant moeten bewijzen tegen de blanke legerleiding.

Al moet gezegd dat de vertolking van Generaal Hart eerder karikaturaal en vrij ongeloofwaardig neergezet word.Andere minpuntjes waren de vrij summiere impressie van de oorlog rond dit gigantisch postbureau en de vrij brave achtergrond waarin deze film zich afspeelt, temeer op het einde van de oorlog Engeland letterlijk dagelijks bestookt werd met V1 en V2 bommen.

Ook de stenen grafzeken bij het bezoek aan het kerkhof....die waren er nog niet in Groot Brittanië en zijn pas later, op de definitieve graven geplaatst na repatriering.

De sublieme vertolking van Kerry Washington als Majoor Chiarity Adams was eigenlijk de grootste verrassing.

Het is nog steeds niet te laat om de oscarrace bij te benen, aangezien de prijzen worden pas aan de streep uitgedeeld.

Ik mag hopen dat zij een kans maakt.

Door Nr 24 ben ik op dit juweeltje gevallen.

Dit is weerom een oorlogsfilm zoals de die amerikanen nooit zullen kunnen maken nl. waarheidsgetrouw, zonder veel show en met echte emoties.

Het doet altijd deugd om eens geen bekende acteurs te zien met perfecte haardos, nagelwitte tanden en een proper tenuetje in oorlogstijd op het slagveld.

Na een wat aarzelende start moet ik zeggen dat deze vrij accurate verfilming van dit catastrofale bombardement heel goed is weergegeven.

Sommige verhaallijnen mochten wel iets dieper uitgewerkt worden en de reddingspoging was toch wel vrij onderbelicht.

Het gedoe met dat nonnetje voor de ramp was er wel wat over en had totaal geen meerwaarde voor deze film. Uiteindelijk had de confrontatie met de dood van dat nonnetje en dat meisje ook nog uit de doeken gedaan mogen worden.

Al bij al geen slechte film en een mooie herdenking aan deze ramp op het einde van de oorlog.

Met een lichte argwaan heb ik deze film gisteren bekeken, ik heb effectief de jaren '80 films meegemaakt en moet zeggen dat hier echt wel getracht word om deze sfeer te (her)creëren.

Ik vind spontaan dat er verschillende zaken in terugkomen die reflecties opriepen naar films uit de "eighties"...de muziek van "Risky Business", de beklemmende sfeer van "After Hours" of "Body Double", de personages van "Weird Science" of "Stand by me".. om er maar enkele te noemen,.

Het verhaal is idd. niet zoveel soeps en het is wat geforceerd in dat jaren '80 kader..

Mijn persoonlijke topper in dit genre (uit de jaren '80) is en blijft toch "After Hours" een film noir met een steengoed scenario dat tot op heden nog niet is overtroffen.

Het is eigenlijk zo onrealistisch dat het realistisch overkomt...

Ik vond persoonlijk de muziekscore nog het best aansluiten bij de "eighties", ik zou gezworen hebben dat sommige elektronische stukken van Tangerine Dream waren....niet dus ...knap werk van Le Matos..