Meningen
Hier kun je zien welke berichten Jonathan Crane als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.
Aguirre, der Zorn Gottes (1972)
Alternatieve titel: Aguirre, the Wrath of God
De beste film ooit gemaakt. Technisch imperfect op het randje van amateuristisch, traag als een lepel stroop in de winter. Maar och wat een Kinski, och wat een muziek en bovenal: g*dverd*mme wat een beelden. Een hallucinante scène volgt op een akelige, volgt op een bloedstollend mooie volgt op een hilarische....en álles is inspirerend.
Op DVD al geniaal, op het grote scherm in het filmmuseum van Brussel alsof je pure filmspeed in je oogbollen krijgt geïnjecteerd. GOUD.
5 *
Ghost Dog: The Way of the Samurai (1999)
Dit had een flauwe quirky-Amerikaanse-komedie kunnen zijn, het heeft er véél ingrediënten voor. In handen van Jarmusch (en evengoed van The RZA) wordt het echter een eerbetoon aan fijne dingen; oude Italiaanse gangsters, hiphop, Samurai en boeken lezen. Onmetelijk fijne film, humaan ook. Als ik het dan toch moet meten dan doe ik dat met 4, 5 *.
Humanité, L' (1999)
De kalmte van de film werkt heel vervreemdend maar verveelt nooit. Schitterende beelden en een bizar intrigerende hoofdrolspeler. Een aantal scènes die je rechtop doen zitten. Radicale film, blij dat ik 'm zag.
3 *
Lost in Translation (2003)
Vervelende film. Traag en ''er gebeurt niks'' is niet mijn probleem, daar hou ik zelfs van, maar Coppola weet het niet echt interessant te brengen, al haar neonlichtjes en melancholische deuntjes ten spijt. De personages vind ik vervelend en kon me niet in hen verplaatsen ondanks de inherente herkenbaarheid van hun situatie. Coppola lijkt het allemaal poëtisch en mooi te bedoelen, maar in mijn mond blijft vooral het cynische smaakje van het geheel achter. Cynische mensen die wijzen en lachen naar anderen maar intussen toch treurig en onzeker zijn, het zal me echt aan mijn reet roesten.
2 * voor ScarJo en Billieboy.
My Son, My Son, What Have Ye Done (2009)
Veel scènes zijn wat mislukt, de meeste geniaal en boven alles extreem grappig.
4, 5 *
Stroszek (1977)
Geen filmmaker raakt me zó direct in de ziel als Herzog.
In diezelfde ziel strijden Aguirre en dit meesterwerk om wie zich de favoriet mag noemen, maar die strijd is eigenlijk arbitrair. Dit is, zonder twijfel, het meest humane werk dat Herzog al heeft gemaakt en dat zegt véél in een immens oeuvre waarin de bewondering maar ook de walging voor en vooral de observatie van onze soort centraal staat.
De vertolking van Bruno S. is van zo'n uitzonderlijke puurheid dat bij iedere kijkbeurt het net is alsof ik de film voor het eerst zie. Eva Mattes is een actrice die ze op een trieste dag in de toekomst in een piramide mogen begraven in het hart van Duitsland door al haar terecht gewonnen acteerprijzen omringd. En Clements Scheitz is een categorie op zich.
Teder, bruut, hilarisch en volslagen uniek ondanks het veel gefilmde onderwerp. Het zijn de details waarin de film leeft en ademt. De bevroren kalkoen en het jachtgeweer. Bruno's piano. De snorren van de Berlijnse pooiers....Alles is echt en gestileerd tegelijkertijd. Film is in de handen van Herzog een medium dat doet dromen met voeten op de grond.
5*
