menu

Hier kun je zien welke berichten RuudC als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

A-Team, The (2010)

Alternatieve titel: The A Team

2,0
Met moeite uitgekeken. Vol goede moed koos ik voorafgaand voor de extended cut, maar daar had ik toch erg snel spijt van. Vroeger was ik fan van de serie, maar tegenwoordig vind ik die ook maar ruk. Nu ze bijna dagelijks weer op tv zijn, heb ik een handvol keer geprobeerd er naar te kijken. De langste poging duurde ergens tussen de vijf en tien minuten. Dat de film een andere benadering heeft, gaf me in elk geval hoop.

Zo hoopte ik ook dat de film verlost zou zijn van de bloedeloosheid van de film. Dat pakte even anders uit. Echt genieten was het verder ook niet. Ook dit nieuwe A-team bestaat uit weinig bijzondere personages. Face is een saaie lul, Quinton Jackson mag nog niet de veters strikken van Mr. T. Dat ‘Rampage’ in zijn naam is hij evenmin waardig. Murdoch vind ik in de serie weer een flapdrol. Dat doet Sharlto Copley beter, maar ook niet echt super. Liam Neeson is een prima Hannibal. Heb ik zowaar nog een positief punt gevonden. Jessica Biel kan alleen maar leuk dom lachen.

Wat verder overblijft is een actiefilm die wat de opbouw betreft vrij standaard is. De humor slaagt er zelden in om de mondhoeken meer dan een halve centimeter in beweging te krijgen. Goed, de actie is duidelijk overdreven en eigenlijk ook wel zoals het hoort te zijn. Ware het niet dat er heel veel geouwehoer tussendoor komt wat de vaart er te vaak uit haalt. Het was een perfecte gelegenheid om die duffe serie eindelijk eens wat glans te geven, maar iedere poging om het project te verbeteren is zwak of haalt zichzelf onderuit.

Aanrijding in Moscou (2008)

Alternatieve titel: Moscow, Belgium

4,5
Wederom een uitstekende film van Belgische bodem. Sfeervol gebracht, maar bovenal heeft het iets te bieden. Als ik de link mag leggen naar onze eigen cinema, dan ben ik vooral blij dat de Belgen ons tenminste geen simpele pulp voorschotelen. Aanrijding in Moscou is in de eerste plaats een romantisch getinte drama, maar komt daarbij vaak erg cynisch uit de hoek. Dat blijkt vooral uit de dialogen die in veel gevallen erg dynamisch zijn. Prachtig hoe vaak de toon ervan verandert, zonder dat het karikaturaal wordt. Er zitten evenveel ontroerende als humoristische scenes in, waarbij het (laatste) avondmaal zonder twijfel het hoogtepunt is. Alle opgelopen spanningen komen tot een onvergetelijke uitbarsting. De hoofdpersonages mogen dan wel alledaagse mensen zijn, maar hun verhalen zijn dat niet.

Abominable Dr. Phibes, The (1971)

3,5
Om Robert Fuest te herdenken, heb ik maar even The Abominable Dr. Phibes uit de kast getrokken. Tenslotte had ik ook wel trek in een ouderwetse horrorfilm. Als je daar gratis Vincent Price bij krijgt, is dat al helemaal geen bezwaar. Tegenwoordig zijn dat soort films nog maar zelden eng, maar persoonlijk kan ik meer van de sfeer genieten. The Abominable dr Phibes is daarin geen topper in het genre, maar desondanks is het helemaal geen vervelend verhaal om te volgen. Dr Phibes staat natuurlijk ook symbool voor een liefdesverhaal dat op gruwelijke wijze te vroeg ten einde komt. Phibes zweert wraak en als een wedergeboren Mozes laat hij de tien doktoren de bijbelplagen ondergaan.

Dr. Phibes heeft een andere bijbel gelezen dan ik. Ik vraag me dan nog altijd af waar de zogenaamde vleermuizenplaag vandaan komt. Bepaalde plagen vallen wel te linken met de manier waarop zijn slachtoffers sterven. Andere plagen worden wel uitgevoerd, maar zijn wel heel erg ver gezocht (de Nijl die in bloed verandert, bijvoorbeeld) Het doet bijna een beetje aan Saw denken. Nogmaals, The Abominable dr Phibes moet het niet van de gore of spanning hebben, eerder de sfeer. Sommige kills zijn eerder grappig dan dat het afschuw opwekt. Als een soort phantom of the opera bespeelt Phibes zijn orgel en middels een stemapparaatje betuigt hij zijn liefde voor zijn overleden vrouw. Leuk klassiek tintje. Ik heb er van genoten.

Abominable Snowman, The (1957)

Alternatieve titel: The Abominable Snowman of the Himalayas

2,0
Het begint traag, zoals iedere oude Hammer horrorfilm. De situatie is op z’n zachtst gezegd nogal saai. Halverwege, wanneer de hoofdpersonen de berg gaan beklimmen, begint het interessanter te worden, maar uiteindelijk blijkt het allemaal behoorlijk mager te zijn. Het spookt wel op de berg, maar het kon me niet raken. Vaak zijn de slotscenes het beste, maar The Abominable Snowman heeft echt niks in huis. Het begint traag, het eindigt traag. Vadertje tijd is nu eenmaal bijzonder onvriendelijk voor deze film geweest. De decors mogen er wezen en het middenstuk lijkt soms nog veelbelovend want het gevaar komt niet alleen van de yeti, maar verder is het bijzonder magertjes.

About Schmidt (2002)

3,5
Er zijn inmiddels zoveel films over zielige oude mannetjes of vrouwtjes dat ik er eigenlijk niet meer op zit te wachten. Voor Jack Nicholson maak ik graag een uitzondering, want een Nicholson in vorm kan met gemak een film dragen. Des te zuur was het eigenlijk om erachter te komen dat hij hier zowaar een bloedserieuze rol neerzet. Geen scherpe sneren, geen maniakaal gedrag of botte opmerkingen. Hij zet wel erg goed een gebroken oude man neer, maar ik heb me daar wel voor moeten omschakelen.

Ondanks de mooie tragiek en de meestal weinig gelukkige keuzes van de hoofdpersoon, had de film best wat scherper mogen zijn, ondanks de existentieele vragen die gesteld worden. Er zitten me toch iets teveel scenes in die ik al eens gezien heb, en dan merk ik dat ik geen groot liefhebber van dit genre ben. Goed einde, dat wel! Ik vond die briefwisseling met Ndugu een sterke toevoeging.

Above the Law (1988)

Alternatieve titel: Nico

3,5
Oerdegelijke politiefilm met een sterke Steven Seagal. Met normaal postuur en weinig ervaring in de filmwereld is het makkelijker om van hem te genieten. Ik heb zelf ook het idee dat hij er meer zin in heeft dan in zijn recentere films. Niet dat het script direct beter is, maar de deze prent oogt vanaf het begin al een stuk professioneler. Steven heeft hier al leuke actie in huis, maar ik heb het gevoel dat hij zich hier nog inhoudt. Slechts een arm breekt duidelijk. Barfights en onverwachte confrontaties op straat zijn in elk geval best vermakelijk. Iemand trouwens opgevallen dat Seagal er wel erg verwijfd bij loopt als hij een tijdje achter zo’n gozer aan rent? Dat niemand wat gezegd heeft van die wapperende handjes. De film slaagt er niet in om echt memorabele dingen te laten zien, maar dat neemt niet weg dat het prima popcornvermaak is.

Abraham Lincoln: Vampire Hunter (2012)

1,5
Met Timur Bekmambetov ga ik geen vrienden worden, maar laat ik vast beginnen met ridderlijk toe te geven dat zijn laatste film niet zo’n afschuwelijk product is als zijn eerdere vampierenbocht. Ik heb eigenlijk al geen idee meer hoe de vampiers aan hun einde komen in Night Watch en Day Watch, maar wat ik hier gezien heb, is wederom ongelooflijk slecht. Er zijn weinig regels waar je je aan hoeft te houden wanneer je een fantasierijke film maakt, maar vampiers met de zwakheden van weerwolven neerzetten, getuigt vooral van onkunde. Het idee dat Abraham Lincoln in zijn vrijetijd een eigenaardige hobby heeft, kan best werken, maar door er de Amerikaanse burgeroorlog bij te betrekken, maak je het gevaarlijk kitscherig.

Ik kan er in elk geval niks mee. Abraham Lincoln: Vampire Hunter is Bekmambetovs minst slechte film tot op heden, maar het blijft een kleffe productie, waar ik gewoon niet op mijn gemak naar kan kijken. De overdadige CGI is soms dan ook ongelooflijk lelijk (had geen best scherm, daar wordt het dan ook alleen maar erger van). Het verhaal werkt al niet helemaal, maar met dit soort vampiers is het gewoon niet om aan te zien. Het acteerwerk en de actie kon er nog wel mee door, maar dit hoef ik niet meer te zien. Typisch een dvd’tje waar je maar een ding mee hoeft te doen: in de reactor van Fukushima knikkeren.

Abyss, The (1989)

Alternatieve titel: Afgrond

3,5
Vroeger vaak gezien, maar bij de herziening is het nu eigenlijk tegengevallen. Mijn score op IDB stond op 9/10, maar dat is na vandaag dus ook anders. Het zal er niet mee te maken hebben met het feit dat ik nu voor het eerst de extended cut heb gezien. Ik geloof dat ik The Abyss een jaar of vier-vijf geleden gezien heb en het enige dat me opviel is dat er nu meer oog is voor de (koude) oorlogsdreiging. In elk geval is het er qua spanning niet beter op geworden. Het viel me al op dat er op het doosje AL vermeld staat. Buiten de drijvende lijken kom je inderdaad weinig schokkends tegen.

Overigens kan ik nog best genieten van The Abyss. Onder water wordt zeker een goede sfeer neergezet, al blijf de spanning wat achterwege. Uiteindelijk weet je tijdens de herziening ook wel waar het precies om draait. De film is mooi gemaakt, maar de pacifistische boodschap heeft de film geen goed gedaan. Het is gewoon te braaf. Achteraf gezien is de quote van Nietzsche ook best misplaatst. De spanning zit niet in het duister, maar eerder de onvoorspelbaarheid van de collega-duikers. Toch jammer dat deze film aan kracht ingeboet heeft bij mij. Het verhaal is leuk en de effecten zijn erg charmant, maar The Abyss had best wat meer pit mogen hebben.

Ace Ventura: Pet Detective (1994)

4,5
Weinig komieken die me zo aan het lachen kunnen krijgen als Jim Carrey. Als het verhaal en de dialogen niet al hilarisch zijn, dan is het Carrey zelf wel die in deze film naar mijn idee werkelijk alles uit de kast haalt. Wanneer hij gekke bekken trekt en malle fratsen uithaalt, dan is het gewoon feest. Ace Ventura is naar mijn idee toch zijn beste film. Er zijn veel momenten die er echt uitspringen, zoals ace’s aanvaringen met Lois Einhorn (I’ll make your life a living hell. Sorry Lois but I’am not ready for an relationship), het optreden van Cannibal Corpse (Carrey is daar groot fan van, heb ik begrepen), het stuk in het gesticht en, last but not least het moment waarop Ace erachter komt dat Lois Einhorn Ray Finkle blijkt te zijn, waardoor hij zich moet reinigen na de tongzoen. Het is jammer dat het einde vrij slap is. Dat is het enige wat de humor voor mij niet heeft kunnen verbergen, want het verhaal en soms het acteerwerk waren vrij slap. Tijdens de film had ik er alleen geen last van.

Ace Ventura: When Nature Calls (1995)

Alternatieve titel: Ace Ventura Goes to Africa

4,0
Bijna vanzelfsprekend minder goed dan de eerste, al begon ik al snel hard te twijfelen. De situaties in het boeddhistische klooster en daarna het rijkeluisfeestje zijn zo bizar en zo grappig. Jim Carrey schittert andermaal in de rol van Ace Ventura. Ook deze film is zeer genietbaar, maar is over het geheel iets minder goed dan de eerste. Er zijn in ieder geval voldoende memorabele scenes zoals die met de neushoorn. Het is weer op en top Jim Carrey, maar dan in Afrika. Ian McNeice is hier verdomd mager voor zijn doen trouwens.

Adams Æbler (2005)

Alternatieve titel: Adam's Apples

3,5
Ondanks de hoge notering een gemiste kans. Een stomme uitspraak om mee te beginnen over een zodanig bejubelde film als deze. In elk geval viel het niet tegen. Ik wist niet goed wat ik moest verwachten en na het eerste kwartier kon het eigenlijk alle kanten op. Het einde was te voorspelbaar. Adams Æbler moet het vooral van de absurditeit hebben. De karakters zijn niet ingewikkeld. Vanuit een handvol eigenschappen kun je al hun (re)acties wel voorspellen. De film draait natuurlijk om het indammen van de fascistische ideeën van de hoofdpersoon. Voor iemand die blijkbaar al zijn problemen met geweld oplost, is het wel vermakelijk om te zien dat de manier waarop men op hem reageert, hem totaal vreemd zijn. Hij kan er helemaal niks mee, waardoor zijn agressieve reactie best komisch is.

Het is wel erg jammer dat de humor niet echt zwart is. Als de humor zwart is, is die wel geslaagd, zoals het moment waarin de kraaien en de kat uit de boom worden geschoten. Overigens spreek ik liever van absurde humor. De echt goede momenten zijn op een hand te tellen. Verder is het vooral genieten van de visuele pracht, omdat de film goed geschoten is, en de interessante dialogen. Zowel de inhoud als de vorm. Leuk om eens gezien te hebben, maar overgewaardeerd.

Addams Family Values (1993)

3,5
Heerlijk vervolg op een fantastische film. Jammer dat deze films niet meer zo in trek zijn, want anno 2012 kunnen ze nog makkelijk mee. Van het macabere sfeertje geniet ik nog met volle teugen. Prachtig hoe ze genieten van (eigen) pijn en misere. De familie Addams bestaat louter uit fantastische karakters. Raul Julia (RIP), Christopher Lloyd en Christina Ricci zijn dan ook geweldige acteurs. Wat een heerlijk flamboyante mnanier van overacteren hebben zij hier. Hoewel het plot in mijn optiek minder is dan die van de eerste film, is het wel erg prettig om te zien hoe de meest macabere familie van Amerika botst met hun omgeving, maar ook om te ervaren hoe zij in het leven staan. Lekker zwartgallig, maar dan op toegankelijke wijze. Ik weet nog wel dat ik dit soort films vroeger al gaaf vond. De grappen zijn vrij goed. Al met al gewoon een heel plezierige kijkervaring.

Addams Family, The (1991)

4,0
Nu de film weer op tv gekomen is, besef ik me hoe The Addams Family uit beeld is geraakt. Het moet minstens vijftien jaar geleden zijn dat ik deze film gezien heb. Zonde, want de combinatie van een totaal ontregelde familie met horror en humor is een gouden greep. Het werkt nog steeds! Voor mij althans. Ik heb toch verschillende keren smakelijk kunnen lachen. Het is gewoon leuk om te zien hoe de familie zich bezighoudt met hun macabere hobbies en constant grimmige dingen uitkramen. Het Tim Burtonachtige horrorsfeertje past er perfect bij. De personages blijven erg leuk. Het eigenlijke verhaal doet er eigenlijk niet eens toe. Ik vond het leuker om te zien hoe de ene ridicule scene de ander opvolgde. Met name dat toneelstuk was briljant. Uiteraard goed geacteerd. Wat heb ik hier verder van genoten!

Addiction, The (1995)

2,0
Ondanks dat The Addiction een sfeervolle jaren negentig productie is, denk ik niet dat Abel Ferrara en ik elkaar nooit zullen begrijpen. Tachtig minuten lang heb ik zitten kijken naar een poging om het bestaansrecht van en de worsteling om als vampier door het ondode leven te gaan. Je had de hoofdpersoon net zo goed een drankverslaving kunnen geven, dan was er geen verschil geweest. Misschien was dat ook wel de bedoeling van Ferrara. De hele filosofische kant van de film kon me eerlijk gezegd niet boeien (al helemaal niet in de kleine uurtjes). Wat de holocaustbeelden voor toevoeging hebben, is me compleet een raadsel. The Addiction is traag en heeft vooral veel dialogen. Weinig horror, maar veel sfeer. Voor mij is het helaas niet weggelegd.

Adieu l'Ami (1968)

Alternatieve titel: Farewell, Friend

1,0
Ik vond de hele film erg matig. Er gaat natuurlijk wel een bepaald charisma uit van Charles Bronson, maar van alle acteurs die het actiegenre kent, scoort hij toch erg laag. Alain delon is net zo inwisselbaar. Het verhaal is gewoon stupide. Zelden zulke zielige inbrekers gezien. Hun zogenaamde samenspel was voor het ultieme symbool van inspiratieloosheid. Adieu l'ami heeft de tand des tijds niet doorstaan. Een hopeloos verouderd thrillertje waar geen sfeer of spanning in zit. Ik heb het laatste half uur ook maar geskipt. Zelfs als ik dat gezien had, was ik het morgen alweer vergeten.

Adventures of Tintin, The (2011)

Alternatieve titel: De Avonturen van Kuifje: Het Geheim van de Eenhoorn

2,0
Wat hebben de makers er hard aan gewerkt om deze animatiefilm zo echt mogelijk te laten zijn. Ik heb genoeg shots gezien die nauwelijks van de werkelijkheid te onderscheiden zijn. Alleen de gezichten van mensen en dieren vallen door de mand. Ik zou kunnen zeggen: petje af. Ik doe het niet, want hoe echter de animaties worden, des te ziellozer ik het vind. Het zal niet lang meer duren voordat er helemaal geen acteurs meer nodig zijn en er wellicht weer nieuwe films verschijnen met Humphrey Bogart, omdat ze hem compleet uit een laptopje kunnen toveren.

Kuifje is voor mij nog altijd de stripreeks die me van kinds af aan geboeid heeft. Zijn avonturen zijn slim opgezet (muv de eerste verhalen) en ademen perfect de vooroorlogse sfeer. De tijd waarin een reis naar de andere kant van de wereld een kwestie van weken was in plaats van uren. Die romantiek zie ik in deze prent niet terug. Wel de drang om het alles snel en bombastisch te doen. Hergé kon makkelijk pagina's voornamelijk tekst vullen en nog had het moeiteloos mijn aandacht. Spielberg maakt het zich weer makkelijk met achtbaanactie. En waarin zoveel veranderen in het verhaal? De strips zijn erg goed, dus waarom lenen uit andere albums? Nee, wat mij betreft is het geen succes.

Affinity (2008)

2,5
Weinig affiniteit met deze prent. De aankleding is goed. Nog even gekeken zelfs of deze film zich in een gevangenis geschoten is waar ik vorig jaar nog even was (als museumgast). Bleek niet zo te zijn. Verder zijn de spookverschijningen niet slecht, maar na een paar minuten wordt de plottwist al weggegeven. Madam is namelijk schuldig bevonden aan 'fraud and assault', zo staat keurig op een bordje bij de celdeur. Dat is jammer, want behalve dat en de zwakke opbouw, is het allemaal redelijk interessant. Het acteerwerk is goed en de sfeer prima, maar er gebeuren ook weinig bijzondere dingen. Het handjevol goede scenes voorkomt de onvoldoende mijnerzijds niet.

African Queen, The (1951)

4,0
Wat een aandoenlijke film! Het begrip avontuur is in de afgelopen zestig jaar ingrijpend veranderd. Zodoende is op dat vlak The African Queen een behoorlijk saaie film geworden. Een typisch product van de jaren ’50 waarin religie en deugdelijkheid nog voorop stonden in het dagelijks leven. Voor de actie hoef je deze film niet te zien. Tenzij je het grappig vindt hoe een stel inboorlingen als gekken op een schip staan te schieten (hun zangkunsten verdienen ook wel de nodige awards).

Mede daardoor is de film vooral aandoenlijk. De hoofdreden is toch het spel tussen Humphrey Bogart en Katharine Hepburn. Bogart als de simpele en graag drinkende Charlie en Katharine Hapburn als de keurige dame. De romantiek die opbloeit is wel aardig, maar het zijn de conflicten tussen de twee die erg genietbaar zijn. Of zij nou zijn drank weggooit of hij de lompe boerenlul uithangt. Dat allemaal in de Afrikaanse Bush maakt het tot een leuk geheel. Dat het na zestig jaar erg gedateerd uitziet is een inkoppertje. Gelukkig ziet het er allemaal gewoon erg leuk uit. Hetzelfde geldt ook voor de typische filmmuziek met het blaasorkest.

After Earth (2013)

1,5
Wonder boven wonder boekt Shyamalan nog enige vooruitgang. Hij heeft zowaar iets van zijn zelfingenomenheid laten varen. Geen wonderbaarlijke Shyamaliaanse zinsconstructies meer! Of ik heb ze niet kunnen horen. Het zou me niks verbazen dat het ook Will Smith te gortig wordt en daarom maar onverstaanbaar is gaan mompelen. Ik heb het volume van de tv twee keer zo hard moeten zetten als normaal om er nog iets uit op te pikken.

After Earth is niet zo'n drama als Signs, After Earth of The Village, maar het zit er niet ver van af. Er zit geen extreem flauwe, quasi-intellectuele of kitscherige plotwending in. Het zullen wel de eisen van de financiers geweest zijn. Nee, hier is gekozen voor een weinig subtiele ecologische boodschap. Vele (hypocriete) regisseurs hebben hun ongenoegen geuit over hoe mensen met de natuur omgaan en dus wil Shyamalan niet achterblijven.

Toch is Shyamalan het niet helemaal verleerd hoor. De aandacht ligt vooral op een extreem ongeïnteresseerde Will Smith en een (inderdaad) afschuwelijk acterende Jaden, maar daar waar ruimte is, plaatst het wonderregisseurtje graag nog even een net zo matig acteur uit eigen land. Ik moest even lachen en wilde bijna applaudiseren toen na enkele minuten een middelmatige Indiase acteur in beeld kwam. Dat kan alleen in een film van Shyamalan. Evenals een verzameling rommelige gebeurtenissen waar een beetje scriptschrijver al een hoop vraagtekens moet hebben. Ik ben benieuwd hoe lang Shyamalan door mag gaan met deze geldverkwisting.

Against the Dark (2009)

2,0
Een a-normale Seagalflick, maar waar te beginnen? Goed, het is een actiefilm, maar het horroraspect is nieuw voor de held met het staartje. Verder zijn er dus vampiers in plaats van gangsters of terroristen en gebruikt Seagal een samoeraizwaard in plaats van aikido. Steven is nooit echt een prater geweest, maar deze keer had zelfs een treinkaartje meer tekst. Grappig is trouwens wel dat Steven Seagal regelmatig in het ledige hakt, maar weet op miraculeuze wijze wel zijn tegenstanders te raken. Wat was dat belabberd gefilmd zeg! Zijn acteerwerk zag er heel ongeïnspireerd geacteerd uit, terwijl de rest van de cast het absoluut niet slecht deed. Ik snap dan ook niets van de opmerkingen daarover. Wat een hol geblaat.

Het script was ongelooflijk slecht. Het plot volgde ik na een minuut of tien eigenlijk al niet meer, al was de sfeer nog best te doen. De gore en dergelijke zag er verzorgd uit, maar de film zelf is gewoon erg matig.

Agora (2009)

4,5
Zowel een prachtige als een pijnlijke film. Dat pijnlijke is trouwens tweeledig. Aan de negatieve reacties valt op te lezen dat men blijkbaar een soort Gladiator verwacht had. Met een beetje voorstudie kom je er al achter dat de film gaat over Hypatia, een wetenschapper uit Alexandrië. Het andere is natuurlijk het lot van Hypatia. Het is jammer dat het aantal betrouwbare bronnen over haar schaars zijn. Ook voor een film als Agora is veel giswerk gedaan. Over de legendarische bibliotheek zijn ook verschillende versies bekend over hoe deze vernietigd is. De revolte van de Christenen is daar een van. Voor een historicus is en blijft het een pijnlijke herinnering.

Er staan een tweetal zaken centraal in deze film. Het belangrijkste onderwerp is natuurlijk het leven van Hypatia. Van het beetje informatie dat over haar bekend is, heeft men toch een prachtig verhaal weten te maken. Vergeleken met andere wetenschappers in de geschiedenis is het wellicht geen origineel verhaal. Een bekend voorbeeld is natuurlijk Galileo Galilei. Het is in elk geval goed dat een persoon als Hypatia door een film als deze eens in de spotlights gezet wordt. Eeuwenlang stond zij te boek als ketter. Alejandro Amenábar doet duidelijk zijn best om een correct mogelijk beeld te schetsen. Dat betekent dat we het Christendom van zijn allerlelijkste kant te zien krijgen. Ik kan me voorstellen dat niet iedereen hier gelukkig van wordt, maar het is algemeen bekend dat religieuze kwesties in die tijd over het algemeen niet vreedzaam werden opgelost. Het arianisme werd officieel beëindigd via de concilie van Nicea, lokaal zal dat ongetwijfeld anders verlopen zijn. Decreten van keizer Theodosius (het christendom tot staatsgodsdienst bombarderen, bevel tot afbreken van heidense tempels) en de werken van tijdsgenoot Augustinus van Hippo veranderen weinig aan dat beeld.

Agora geeft een heel interessant beeld van een instabiel Romeins Rijk. De aankleding en decors zijn fantastisch. Er worden een aantal leuke visuele trucjes gedaan. Ontzettend sterk wordt neergezet hoe het religieuze klimaat in korte tijd radicaal verandert. De sfeer wordt steeds akeliger en daardoor is Agora geen plezierige film, maar een must voor mensen met een gezonde interesse voor geschiedenis. Van een gebrek aan samenhang is geen enkele sprake. Je moet gewoon blijven opletten. Het biedt gerechtigheid voor Hypatia. Agora heeft voor mij een van de meest tragische eindes ooit.

Ai no Mukidashi (2008)

Alternatieve titel: Love Exposure

3,5
Het is me helaas niet gelukt om de vier uur aaneengesloten te zien. Misschien dat ik de film ooit nog ga herzien, maar 240 minuten is een drempel waar je U tegen zegt. Aan de andere kant kan ik ook niet zeggen dat de film te lang is. Het is wat dat betreft gewoon een fraai epos over liefde met veel gevoel voor drama en humor. Ik houd ook wel van de typische manier van overdreven reageren en handelen die Japanners hebben. Ook al geef ik weinig om puberale dingen als foto’s maken van slipjes, maar de theatrale manier waarop Yu en zijn kameraden het doen, kan ik dan wel weer waarderen. Het verhaal is een mooie emotionele achtbaan (volgens mij zoekt ieder personage op dat vlak wel de extremen op), waarbij het hele religieuze deel me eigenlijk te simpel is, maar het is een mooie zoektocht naar de (perfecte?) liefde.

Airplane II: The Sequel (1982)

Alternatieve titel: Flying High II

3,0
Een koddig filmpje met een aantal leuke grappen. Het eerste deel heb ik nooit gezien, maar aan het verhaal van deze te oordelen, gaat deze nogal op de herhalingstour. Dat maakt van Airplane II geen bijzondere of memorabele film, al zal deze voor de liefhebbers van het eerste uur best vermakelijk zijn. De Mel Brooks-achtige humor mag er soms best wezen, maar uiteraard wordt de plank ook een aantal keer misgeslagen. Complimenten voor William Shatner, die hier toch een best leuke rol neerzet. Toch moet het raar lopen, wil ik deze film ooit nog een keer zien.

Airplane! (1980)

Alternatieve titel: Flying High

2,5
Oef, ik had gehoopt dat dit zou lijken op The Naked Gun. Wat een saaie, simpele, oubollige pogingen tot humor heb ik soms voorbij zien komen zeg. Zouden er echt mensen gelachen hebben om de man die uren in een stilstaande taxi zit waarvan de meter vrolijk doortikt? Sommige dingen waren lollig, zoals de piloot die aan het kind vraagt of hij wel eens naakte mannen gezien heeft. Leslie Nielsen is zonder twijfel de leukste acteur van het stel. Geen wonder dat hij later de hoofdrol kreeg in een aantal comedies. Jammer dat in Airplane! humor vaker niet dan wel aanslaat. Wat dat betreft is comedy een genre dat erg gevoelig is voor de tijd.

Akira (1988)

Alternatieve titel: アキラ

5,0
Waar te beginnen? Wat een fantastische film! Ik ben erg blij dat ik deze gezien heb, want het was een leegte in mijn adoratie voor het SF genre die inmiddels toch wel erg jeukende vormen aannam. Echte kritiekpunten heb ik eerlijk gezegd niet, behalve dat ik de gezichten soms vrij lelijk getekend vind. Misschien valt dat juist op doordat de rest wel ongelooflijk mooi uit ziet. Voor de rest niets dan bewondering eigenlijk. Het verhaal is zeer dynamisch en behoorlijk uitdagend. Het is me dan ook niet volledig duidelijk waar het precies over ging, maar dat is zaak voor een tweede kijksessie. Voor de rest ben ik vol lof over de interessante personages, mooie muziek en de stadslandschappen. Sommige plaatjes zijn keurig overgenomen van Metropolis. Voor de rest durf ik er niets zinnigs over te zeggen, omdat ik bang ben dat ik maar wat ga stamelen. Erg onder de indruk. Zeker vanwege de geniale finale. Voor nu 4,5*, maar ik denk dat ik de film over enkele maanden nogmaals ga kijken en dan sluit ik niet uit dat de score naar 5/5 gaat.

Aladdin (1992)

3,0
Leuk om weer eens te zien. Toen ik op de bassischool zat werd deze film bij zowat iedere gelegenheid vertoond. Deze en The Lion King. Toen vond ik het altijd wel best, maar ik moet er nu niet aan denken om deze wekelijks te moeten zien. Ik vind het na deze eerste keer na een kleine vijftien jaar voorlopig ook wel even welletjes. Aladdin is zeker niet het beste dat Disney te bieden heeft. Het tekenwerk mag dan erg goed zijn, maar het verhaal is me te makkelijk en naast een serie fantastische personages, zijn er ook een aantal behoorlijk vervelende. Misschien werkt het beter als ik de film eens in het Engels zie, want sommige stemacteurs zetten een wanprestatie waar je U tegen zegt. Met name de gozer die Aladdin zelf inspreekt. Je hoort zo goed dat hij het van een papiertje staat op te dreunen. Verder werkt het verhaal niet echt, omdat juist de belangrijke onderdelen zo afgeraffeld en andere weer uitgesponnen worden. De humor red veel en dan met name die afkomstig is van de geest en van Abu, maar ik kijk eigenlijk liever The Thief of Baghdad. Wel mooi dat men anno 1992 nog "Allah is groot" kan zeggen!

Alatriste (2006)

3,0
Een tegenvaller. Geen slechte film, maar gezien de dvd hoes en het gegeven dat deze film onder het kopje ‘avontuur’ pakten de verwachtingen verkeerd uit. Ik had veel actie verwacht, maar kreeg veel politiek gekonkel terug. Het verhaal op zich heeft in ieder geval veel potentie, maar op alle gebieden is het niet voldoende uitgewerkt. De gevechten zijn niet overtuigend. In de winter tot borsthoogte door een Hollandse gracht waden is niet erg realistisch. De romances die zowel Alatriste als Inigo hebben, doen me te weinig. Alleen de politieke situatie in Madrid scoort een voldoende bij mij. De kudo’s zijn vooral voor Viggo Mortensen die moeiteloos verschillende nationaliteiten kan spelen. Als Spanjaard doet hij het voortreffelijk.

Alexander (2004)

4,0
Zitten de homo erotische scenes toevallig allemaal in de final cut? Ik heb de director's cut gezien en behalve wat amikale blikken tussen Alexander en Hephaistos heb ik niks gezien. Zelfs als ze het al een keer erg knus zouden krijgen, zou dat geen ramp mogen zijn. Dat was volstrekt normaal in de klassieke oudheid.

Ik snap de kritiek overigens sowieso niet. Oliver Stone is geen Ridley Scott. Stone heeft altijd al het verhaal omtrent het persoon willen vertellen en is nooit echt op de actie gefocust. Klagen over gebrek aan actie is net zo stupide als klagen over te weinig horror in een romantische komedie. Oliver Stone is inderdaad een bekende naam, maar verwacht dan niet dat hij typische Hollywoodblockbusters maakt. Overigens was de actie prima. Beide veldslagen zien er spectaculair uit. Maar ja, twee veldslagen op twee en een half uur is voor jan met de pet inderdaad wel erg karig.

Als je Alexander gaat zien, ga dan zitten voor een biografische film. Stone verteld het leven van Alexander de Grote op imponerende wijze. Alle belangrijke personen in zijn leven worden erbij gehaald: Philippus II, Aristoteles, Olympias, Ptolemaeus, Hephaistos etc, etc. Die paar uurtjes zijn natuurlijk veel te weinig om de tientallen veldslagen te laten zien. Ik ben eigenlijk best tevreden met de aanpak van Stone. We zien het karakter van Alexander ontwikkelen. Prachtig ook hoe de Griekse mythen betrokken worden in dit verhaal. Ook de dialogen zijn prettig. Onbegrijpelijk dat mensen hierover struikelen. Rhetorica was een wetenschap in de Griekse oudheid en met een leraar als Aristoteles is het onmogelijk dat een koning zich als een boer gedraagt. Zeker niet een grootheid als Alexander de Grote.

Wat Stone prachtig laat zien is Alexander's drang om de Griekse steden en Perzië te verenigen. Daar zit natuurlijk ook zijn ondergang in. We krijgen prachtige beelden te zien van Babylon en Alexander's tochten naar het onbekende oosten. De manier waarop Darius betrokken wordt, is fascinerend. Ik heb gelachen om de strijd tegen de apen. Voor de Macedoniërs compleet logisch, maar wij met onze 21ste eeuwse kennis zouden dit toch vrij hilarisch moeten vinden. Alexander's leven wordt in deze film prachtig uitgelegd. De tragiek is schitterend. Toch ben ik het met enkele kritieken eens en dat is dat Colin Farrel een miscast is. Ook Angelina Jolie had niet gehoeven, maar dat is meer persoonlijk. Gelukkig heeft ze geen erg grote rol. Historisch zijn wel wat foutjes te bespeuren, maar daarover wordt hier echt veel gemekkert. Wie dat doet, maar Gladiator wel veel sterren geeft, moet zich absoluut schamen. De meeste kijkers kunnen de historische incorrectheden niet eens aanwijzen. Jammer dat er over Alexander zoveel gezeurd wordt.

Alice in Wonderland (1951)

3,5
Het moet zeker twintig jaar geleden geleden dat ik Disney’s Alice In Wonderland voor het laatst gezien heb. Vooral daarom stond deze film hoog op de nominatielijst om eens herzien te worden. Het scheelt natuurlijk dat praktisch alle disneyfilms tegenwoordig op video voor een appel en een ei bij de kringloopwinkels opgestapeld liggen. Toch een flink verschil met de twintig euro die je in de winkel per dvd moet neertellen. Destijds vond ik Alice In Wonderland maar eng, tegenwoordig vrij psychedelisch. Het leuke van de disneyfilms is dat de stijl makkelijk herkenbaar is. Zeker het oude werk is prachtig. De dromerige muziek past perfect bij het sprookjesthema.

Alice is misschien niet het meest sprankelende disneyfiguur, maar haar avontuur in Wonderland is wel erg leuk. De Nederlandse dubs zijn inderdaad erg slecht. Zeker in het begin waren sommige stukken gewoon onverstaanbaar. Opvallend is ook dat de film wel erg fragmentarisch is. Het lijkt meer op een aaneenschakeling van korte filmpjes, zoals ze vroeger regelmatig op tv kwamen, dan een heus avontuur. Het wonderland thema is erg leuk, maar ik vraag me af of dit voor kinderen echt geschikt is. Er is niet bepaald sprake van een rode draad en ik kan me voorstellen dat veel kids gewoon afhaken. Het verhaal is daarbij meer absurd dan wonderbaarlijk. Veel scenes passen perfect bij psychedelische muziek uit de jaren zestig en zeventig. Zelf vind ik het best tof, maar met mijn 26 jaren kan ik meer geduld opbrengen dan een kind van 8. De verdere kracht van Alice In Wonderland zit ‘m vooral in de kleurrijke personages en niet direct in de humor. In ieder geval is dit al duidelijk beter dan Tim Burton’s sequel.

Alice in Wonderland (2010)

3,0
Wellicht had Tim Burton er beter aan gedaan om met iets nieuws te komen. Dit vervolg van het originele verhaal heeft dan ook te lijden onder gebruikelijke sequelkwaaltjes. Het verhaal is mager. Ik mis het fragmentarische van het origineel. Het klinkt misschien gek, maar deze film is me te logisch. Met een klassieke opbouw om uiteindelijk het kwaad te vernietigen. De pech daarbij is ook dat een aantal (subtiele) plotwendingen wel erg makkelijk gaan. Niet alle personages hebben de potentie te worden. De dikke tweeling voegen niks toe en zien er daarbij lelijk uit. Bovenal is er, zeker voor een disney productie, toch een groot gebrek aan humor.

Burton's visuele poppenkast weet het geheel tot een voldoende te brengen. Het ziet er allemaal weer prachtig uit. Toch had hier allemaal meer ingezeten. Aan de andere kant is het opnieuw verfilmen van Alice in Wonderland een valkuil die eigenlijk niet te ontlopen valt. Burton had beter een ander idee kunnen verfilmen. Met uitzondering van Edward Scissorhands is dit zijn minste.