Meningen

Door nogal wat tegenstrijdige reviews en meningen over deze film (van overtuigend acteerwerk tot uiterst teleurstellend) ben ik de film uit nieuwsgierigheid waarom de meningen zo verdeeld zijn, toch maar gaan kijken.
Conlusie: zeker het kijken waard. 4.0.

Geinspireerd op een waargebeurd verhaal over 1 van de meest beruchte, onopgeloste verdwijningen/moordzaken in New York in 1982.

De titel van de film, "All Good Things", is ironisch en dubbelzinnig te noemen. Hoewel het verwijst naar de naam van de Health-Food store die Boy & Girl samen op het platteland ergens in Vermont, ver weg van zijn dominante en veeleisende vader, in een semi-hippie, haast idylisch bestaan proberen op te zetten, wordt steeds meer duidelijk dat er behoorlijk wat tergende 'bad things' in "All Good Things" verscholen liggen:

Een dictatoriale vader, zijn onderdanige (tegen zijn zin in) gehoorzame zoon en de tragische omstandigheden die het lot van de twee gekwelde vrouwen bepalen die deze mannen trouwden. Deze elementen vlechten het verhaal van David Marks in elkaar, een fictioneel karakter gebaseerd op de echte Robert Durst, 2e zoon van een vermogend en machtig Vastgoed Magnaat uit de jaren 70, die er een lucratief, maar duister Vastgoed Imperium in Time Square, New York op nahield.

Ryan Gosling speelt Robert Durst/David Marks: een door de film heen vrij vaak in de verte starende, veelvuldig in zichzelf gekeerde en mompelende man, die zonder al te veel kleerscheuren mogelijk (en zoals de film ook doet vermoeden) met 3 moorden op zijn naam is weggekomen.
Gosling acteert ijzig goed--en in tegenstelling tot de negatieve kritiek & kanttekeningen over de wijze waarop hij zijn personage neerzet (oppervlakkig, geen band mee te krijgen, onduidelijk uitgewerkt, 'leeg', ongeloofwaardig, oninteressant, niet warm voor te lopen) vind ik zijn uitwerking overtuigend en toch reden voor lof als het alles naar beneden halende anker in het verhaal.

Het personage van David Marks houdt met een opmerkelijke leegte zijn plaats in het verhaal bezet. Als personage IS geen band met hem te krijgen en in dat opzicht is de oppervlakkig- en leegheid die je als kijker bij Gosling voelt (en wat mogelijk irriteert of teleursteld), in mijn optiek geslaagd. Hoewel zijn gekwelde en gevaarlijke geest in een ijzige stilte voelbaar zijn, komt zijn wreedheid niet voort door alles wat er in hem zit--maar juist door alles dat er NIET in hem zit. Het gebrek aan inleving, belangstelling, basale menselijke gevoelens, het vermogen tot liefde en empathie voor de mensen om hem heen. Dit is een man die zijn vrouw dwingt tot een abortus omdat hij zelf geen kinderen wenst, en haar dan later probeert te troosten met de woorden: "You would have made a good mother." Hij is meer een zombie, dan een sadist.

Het samenspel tussen Gosling en Dunst is sterk en beiden vervullen als echtpaar voor even de hoop van de toeschouwer op een onverwoestbaar samenzijn. Gosling speelt in het begin overtuigend de sympathieke, hoewel gereserveerd en voelbaar emotioneel in de war, toegewijde en liefdevolle echtgenoot. Dunst is buitengewoon innemend als Kathie Marks, een vrolijk, free-spirited en extravert meisje uit een gewone, simpele familie uit Long Island, waar je als machteloze toeschouwer in de loop van de film alle energie en leven uit ziet verdwijnen, terwijl je lijdzaam moet toezien hoe zij zich staande probeert te houden naast een man en zijn disfuctionele familie die een mysterie voor haar blijft.

Dunst weet gebruik te maken van een al gaandeweg steeds grotere melancholie in haar glimlach en expressie, die voortreffelijk werkt voor het personage van de vrouw wiens liefde wordt overschaduwd door eenzaamheid, wanhoop en angst. Zelfs wanneer elk restje geluk en eenheid uit hun relatie lijkt te zijn verdwenen, is het Dunst's vertolking die het karakter van David enigzins herkenbaar menselijk houdt. Ze slaagt er voortreffelijk in om de eens aanwezige glans en sprankelendheid van haar personage, gelijkmatig scene voor scene te laten uitbranden.

De omwenteling in David's personage, waarbij hij veranderd van een toch redelijk sympathiek, hoewel vreemd personage in een gestoorde en geweldadige sociopath, is misschien iets te abrupt en onaangekondigd. Hoewel dit voor mij niet zo was en ik vrij makkelijk kon meegaan in de verandering van Gosling's personage, kan ik wel zien dat de film op dit punt een flink aantal toeschouwers verliest, die achterblijven met de vraag 'waar het dan ineens zo onomkeerbaar en snel verkeerd gaat'.

Het moment waarop Gosling zich terugtrekt in Texas, zich voordoet als doofstomme vrouw, om uiteindelijk bevriend te raken met een labiele buurman, is al genoeg materiaal om een nieuwe film van te maken. Jammer genoeg laat de film hier een gemiste kans liggen om het pathologische karakter van David Marks meer mee uit te diepen. Spijtig. De motieven om zich tot vrouw te transformeren, blijven onuitgewerkt, en je kan als kijker alleen maar gissen dat deze transformatie voorkomt uit een verlangen en de enige mogelijkheid om zijn zelf-gehate, waardeloze identiteit tijdelijk te kunnen ontvluchten.


Ondanks sommige wispelturige (en ongeloofwaardige) wendingen (o.a. ook de scene waarbij Gosling Dunst aan haar haren bij haar toekijkende en passieve familie wegsleept) en enkele melodramatische momenten (de vermoordde hond, de primitieve woedeuitbarstingen) die spijtig genoeg clichematig zijn, weet de film toch effectief een beangstigende kilte hoog te houden. Hoewel overduidelijk niet door elke kijker gewaardeerd, vind ik persoonlijk de bevreemdende kilte door de film heen geslaagd.

Wat in mijn ogen vermelding en lof verdiend, is de wijze waarop de film cinematisch in elkaar is gezet. Jarecki (regisseur) leidt de film met fragmenten van het verleden in het verleden, om dan de kijker weer terug te brengen in de ogenschijnlijke veiligheid van het heden. Hij maakt hierbij gebruik van contrast in kleur (somber vs. levendig) en weet heel kundig de verscheidene visuele stijlen in elke tijdsperiode (1970-2005) over te brengen. Mooi ook, hoe dezelfde 8MM camera zowel een kinderlijk portret van geweld filmt, alsook niet veel later zijn huwelijk vastlegd.

Hoewel de film elementen van mysterie toelaat en dit bewust bij de kijker laat hangen (bijv. de scene waarin een kofferbak wordt opengemaakt, maar ons de inhoud niet wordt getoond--alleen de dubbelzinnige expressie op het gezicht van de opener), ontkomt de film er niet aan dat de kijker een grote mate van onafgemaaktheid en onbevrediging ervaart, die voortkomen uit een collectieve 'ieders' onzekerheid over de werkelijke toedracht van gebeurtenissen in het waargebeurde verhaal.

Misschien is de kracht van All Good Things tegelijkertijd ook wat deze film in de uitwerkingen op sommige punten zwak maakt: niet de vraag wat wel of niet echt gebeurd is, maar vooral de conclusie dat we het vermoedelijk nooit zullen weten.

Filmmaker Derek Cianfrance construeert een geraffineerd potret van dualiteit: heden vs. verleden, (onbekommerde) jeugd vs. (zorgelijke) volwassenheid, vitaliteit vs. verval, compassie vs. apathie, ontsnapping vs. gevangenschap.

Rauw, deprimerend en verscheurend liefdesportret waarin de ontluikende liefde tussen een small-town slim, ambitieus meisje en een impulsieve, charmante verhuizer net zo meeslepend wordt weergegeven als het 'uit verliefd raken' op elkaar.

De eigenschappen die hen in het begin tot elkaar aantrekken, lijken uiteindelijk ook de kwalen te zijn die hen van elkaar afstoten: Cindy's intrigrerende eenzelvigheid is veranderd in emotionele ontwijking, terwijl Dean's impulsieve natuur, die in het begin van hun ontmoeting charmant is, tot Cindy's ergenis is uitgegroeid tot een zorgelijk luchthartige doelloosheid.

Voortreffelijke vertolkingen van Williams, die als jonge Cindy probeert te ontsnappen aan de lage verwachtingen en liefdeloze huwelijken die kenmerkend zijn voor een small-town working-class milieu en uiteindelijk verteerd wordt door bitterheid omdat ook zij vast komt te zitten in een situatie die haar de mogelijkheid ontneemt om haar potentieel te verwezenlijken--en Gosling, als Dean, die in tegenstelling tot Cindy tevreden is met een leven als borderline alcoholist & schilder en die zijn potentieel gerealiseerd ziet door 'gewoon' vader en echtgenoot te zijn.

Hoewel niet aan te raden voor liefhebbers van 'Feel Good'-movies, binnen het 'Love Story'-genre zeker een meesterwerkje.

4.0