Meningen

Britse satirische humor in een lekker duister jasje gegoten, met een absurd maar uiteindelijk toch meeslepend en gevoelig verhaal. Wat een combinatie!

Om tussen, ogenschijnlijk, koelbloedige huurmoordenaars toch nog plaats te maken voor spijt, liefde en eer; en dit op subtiele en visueel sterke wijze weet te brengen... dan heb je een topfilm vast.

Een beetje een tegenvaller.
Het was best een interessant uitgangspunt, maar met momenten is de logica veel te ver zoek en lijkt het echt goedkoop en te ongeloofwaardig. Er zitten tussendoor wel leuke ideeën tussen, zoals het belachelijk maken van het bijbelverhaal en Christus, maar door eerstgenoemde hekelpunten komt dat er ook niet helemaal uit.

Als je op zoek bent naar de echte Gervais-genialiteit, à la Office en Extras, zul je die hier alleszins niet vinden.

Zelden heb ik zo verbouwereerd naar het openingshalfuur van een film zitten staren. Shocking. Maar eveneens een dijk van een scène, in een dijk van een film.

Het is ijzersterk hoe de film de dualiteit van de seksualiteit laat zien, iets waar eigenlijk constant vanuit verschillende perspectieven mee wordt gespeeld. Ze drijft mensen tot gelukzalige momenten van romantiek en intimiteit; een paar uur later slaat ze in een verbitterde en immorele vorm complete levens aan gort. Respectievelijk in de film een prachtige en lieflijke bedscène, en een macaber realistische verkrachtingsscène.

De cameravoering en gebruik van licht en muziek worden geniaal in het werk gesteld om de authenticiteit van de gruwelijke beelden te ondersteunen. Ook de omgekeerde vertelstructuur is een voltreffer. De visuele climax van de film mag dan al wel opgebruikt zijn in het begin, maar naarmate de achtergond en persoonlijkheden zich ontspinnen wordt je je als kijker heel goed bewust van de onmacht van de mens t.o.v. het toeval, ofwel de tijd — de tijd die alles verwoest.

Verdwaasd en met een wrang gevoel bleef ik achter na de aftiteling. En met veel zin om met een brandblusser wél de juiste kop aan gort te slaan.