Meningen

Hoe gaat de mens om met het beestachtige in zich, en in de medemens? Welke plaats krijgt ons instinct nog in de huidige westerse samenleving? En hoe kan dit beestachtige gedijen naast het mensachtige en emotionele, op inter- en humaan vlak? Dit interessante vraagstuk is wat deze film voornamelijk voor mij heeft uitgebeeld, en op voortreffelijke wijze.

Het verhaal volgt twee mensen die in contact komen met elkaar. De ene is puur instinct, puur beest (Schoenaerts op het lijf geschreven, letterlijk en figuurlijk). De ander is initieel vooral onderworpen aan beesten, gaat er bijna aan tenonder, maar ontdekt alsnog de natuurlijke aantrekking ernaar en vindt er zelfs liefde in. Dat laatste niet alleen in de vorm van haar liefde voor Ali, maar denk hierbij ook aan de scene waarbij ze achter glas terug met de orka's in contact komt.

Deze twee rollen worden ijzersterk vertolkt en de film biedt tal van prachtige scènes in een zeer aangrijpende en realistische, doch bij wijlen 'romantische', sfeer. Enige minpuntje vindt ik ook de eindscenes, waarbij de voorspelbaarheid iets te hard komt kijken en het allemaal wat te makkelijk gaat. Desondanks ontroerend en sterk verhaald, een topper.

De setting waarin deze film zich afspeelt leek me in het begin nogal droog en saai, maar al vrij snel moest ik mijn mening bijstellen en concluderen dat het gewoon een sublieme zet is van Von Trier. Hij laat zo in mijn ogen de menselijke interactie primeren, en geeft tevens een heel ludiek gevoel wanneer je ziet hoezeer de mens zich binnen zijn eigen wereld en regels durft te wanen wanneer hij zich kan verschuilen achter zijn muurtjes.

Langzamerhand wordt het duidelijk wat Von Trier ons hier probeert mee te geven, de mensen in het dorpje vallen één voor één door de mand en laten het ware gelaat van de mens zien. De Westerse beschaving dient als niet meer dan een masker waaronder zich een pitbull met verrotte, geile tanden schuilhoudt.
De dierlijke behoeften van de mens stijgen uiteindelijk toch weer boven zijn 'moraal' uit, en het fenomeen van mensen die in groepsverband de wil tot macht niet meer de baas kunnen doet zich ook weer gelden. Hiertegenover staat dan het 'Goddelijke' toonbeeld van vergiffenis en goedheid, in de vorm van Grace. Dit beeld wordt uiteindelijk schitterend, 'Nietzsche-gewijs', met de grond gelijk gemaakt.

Met een minimalistisch decor, een sterke cast en vooral een pracht van een concept flanst Von Trier hier een psychologisch en filosofisch huzarenstukje ineen. De dikke drie uur meer dan waard!