Meningen

Complexe film die een 2e of 3e kijkbeurt verdient om alle dwarsverbindingen tussen de verschillende verhalen te zien. Ik kan ook het boek eens gaan lezen.

Alle 1*-stemmers: veel plezier met Jean-Claude van Damme.

Deze film vind ik de meest volwassen film van de Coen-Brothers. De personages zijn allemaal nog net geen karikaturen, maar echte personages, met een herkenbare persoonlijkheid, hoewel er bij iedereen wel een steekje los zit.

Jerry Lundegaard is het meest komische personage dat ik ken. Die scene dat hij het telefoongesprek met zijn schoonvader instudeert om hem te berichten dat zijn dochter (Jerry's vrouw) is gekidnapt vond ik ultieme klasse. Of het hele personage Mike Yanagita of ... Norm, de vriendelijke postzegelontwerpende echtgenoot etc etc Dat zijn allemaal fantastische personages!!

Fargo saai? Dan heb je geen gevoel voor subtiliteit en dan is het voor je te hopen dat je dat later in je leven nog ontwikkelt.

Met alle respect, maar The Big Lebowski verbleekt bij deze grootse film.

Ik geloof al jaren dat dit de spannendste film aller tijden is. Of dat nou waar is of niet, dat doet er niet toe; ik geloof dat nou eenmaal. Maar daar zit een verhaaltje aan vast.

Toen deze film uitkwam in de bioscoop, is mijn moeder erheen geweest. Mijn moeder, zo weet ik inmiddels, is niet de grootste heldin als het aankomt op het kijken naar spannende films. Maar toen (ik was een jaar of 7) had ik dat nog niet zo door. Ze was, zo vertelde ze mij en mijn broertjes (beiden 1 jaar jonger dan ik), trillend als een riet de bioscoop uit gekomen en had een halve nacht wakker gelegen van The Shining. Ze noemde het de spannendste film die ze ooit had gezien. Nou dat maakte wel indruk in drie kinderkoppies: de allerallerspannendste film….van de hele wereld! "Mam, waarom was hij dan zo spannend?" en "Wat gebeurde er dan precies?" Met dergelijke vragen bestookten wij haar met z'n drietjes. Ze heeft er geloof ik nooit veel over losgelaten, behalve "…die scène in het doolhof, toen durfde ik echt niet meer te kijken." Voor ons drieën stond toen als een paal boven water: The Shining is de spannendste film aller tijden. In die jaren daaropvolgend hadden we nog geen video thuis maar af en toe huurden we er een. Dat was altijd groot avontuur. Met het hele gezin naar de videotheek en films uitzoeken! En daar binnengekomen werden we als drie magneetjes getrokken naar de horrorhoek, daar waar The Shining altijd stond. En in dat korte wandelingetje van de videotheekdeur naar de kast met de spannende films steeg ons drieër hartslag. Zou hij er staan of zou hij verhuurd zijn? En aan wie dan? Misschien zit er nu wel iemand hier in de buurt voor de tv te trillen van angst! Van The Shining! Maar bijna iedere keer stonden we een paar tellen later oog in oog met een krankzinnig ogende Jack Nicholson, die ons bloeddorstig aankeek. We durfden de videohoes nauwelijks op te pakken.

En iedere keer kwamen we blij maar ietwat teleurgesteld thuis, met James Bond, Bud Spencer of Louis de Funès. Voor The Shining waren we nog te jong, vond onze moeder. En ergens waren we dat iedere keer stiekem ook wel met haar eens.

Maar de tijd tikte ook in die tijd gewoon door en zo kwam onze tijd. 13 was ik inmiddels en mijn broertjes dus 12. Mijn ouders kregen die avond bezoek van mensen die niet zo vaak langskwamen. Dus de kans dat 3 ettertjes ook deze avond zouden verstieren, moest zo klein mogelijk gemaakt worden. We mochten twee films huren voor die avond. Dit kozen wij:

1. The Shining en 2. een lachfilm (ik ben helaas vergeten welke). Ik kan me nog vaag een discussie herinneren over welke film eerst te kijken: a) eerst de lachfilm om de spanning van de avond rustig op te bouwen, of b) eerst The Shining want dan hadden we daarna altijd nog de lachfilm om tot bedaren te komen en om daarna misschien wat gemakkelijker in slaap te vallen.

Het werd optie a), de hardcore-variant.

Dus daar zaten we, op het kleinste slaapkamertje, op de grond, in het pikkedonker. En The Shining ging beginnen. Eindelijk!

En zoals mijn moeder destijds de bioscoop uit was gekomen, zo kwamen wij anderhalf uur later stilletjes naar beneden, met drie bleke koppies. We hadden zojuist de spannendste film aller tijden gezien!

5*.