Allen v. Farrow (2021)

Opzich een goede documentaire met interessante, nieuwe informatie m.b.t. de beschuldigingen rondom Allen. Het probleem echter, zoals vaker de laatste tijd met documentaires van Netflix, HBOMAX, Hulu of Amazon, is de lengte. De tijd dat docu’s de speelduur van een speelfilm hadden lijken steeds meer achter de rug te liggen, waardoor je met een overvloed aan informatie zit die je als kijker niet nodig had of dat bepaalde aspecten ellenlang uitgesponnen wordt om lengte op te vullen.

Jammer en onnodig, het levert gewoon punten in waardoor het toch nét een onvoldoende scoort; ondanks dat de kern goed is.

De lengte van de documentaire vond ik niet te lang . Wat ik shockerend vond was het omdraaien van de beschuldigingen. De aanval is de beste verdediging, eerste les oorlogsvoering. De moeder beschuldigen van nalatigheid en de voogdij eisen.

Die documentaire heeft absoluut mijn kijk op de films van Allen veranderd.

"Ik houd zoveel van jou, van alles, mijn lieve, lieve knuffeltje."
Stopt hoofd tussen beentjes en snuift aan vagina.

Draait haar op haar buik, stopt een vinger in haar openingen en rukt zich af. Even niet kijken, lieverd.

Rete-interessant vond ik het.

Na de schokkende docuserie We Need to Talk about Cosby (2022) werd het tijd dat ook Woody Allen (hard) van zijn voetstuk valt;

Mia Farrow vond ik in mijn jeugd altijd wat stoffig en vaag, maar dat kwam ook voornamelijk door de films van Woody Allen, waarbij ik hetzelfde gevoel had.

Mijn respect voor Farrow is na het zien van deze docu enorm gestegen, dat voor Allen tot een 0-punt gedaald.

Wat de documentaire (die voor mij zeker niet te lang was) erg goed doet is een goed beeld schetsen van begin tot eind. Het geheel is extra persoonlijk omdat Farrow vanuit haar woning in Bridgewater spreekt en omdat er veel camerabeelden uit de jeugd van de kids zijn.

Het is simpelweg een bizar verhaal, dat vond ik al toen destijds bekend werd dat Woody Allen een relatie aanging met zijn 35 jaar jongere pleegdochter, WTF?! Maar het verhaal gaat verder dan dat en de strijd tussen Farrow en Allen is aan.

Door de opgenomen beelden en telefoongesprekken voel je je als kijker enorm betrokken in die strijd, waar je eigenlijk niet anders het voordeel aan Farrow moet geven. Ze is open, kwetsbaar en eerlijk over alle gebeurtenissen en bovenal straalt de liefde voor al haar kinderen er van af.

De docu had langer kunnen zijn als de drie overleden kinderen besproken zouden zijn. Maar dat stond waarschijnlijk te veel los van de zaak waar het hier om gaat.

Het enige waar ik me over verbaasde is de verrassende tegenreactie van zoon Moses die in het laatste half uur van de docu wordt gedeeld. Het is totaal onbegrijpelijk waar deze vandaan komt. Wie weet wordt hier ooit meer duidelijkheid aan gegeven.

Ik ben hier benieuwd naar. Als ik het goed begrijp wordt hier onomstotelijk bewezen dat Woody Allen schuldig is? Of is het toch allemaal curcumstantial...?

Allen zelf ontkent uiteraard. Onomstotelijk is het niet, al ben ik overtuigd gezien de vele getuigen met hetzelfde verhaal en de verklaring van het kind zelf destijds.

Farrow was slim door vrij snel na de gebeurtenis de videocamera te pakken.

Zien om te geloven .

Ik ben zoals gezegd (erg) benieuwd. HBO betekent dat het wel even op zich zal laten wachten eer ik het kan zien (als het al gaat lukken), maar wie weet is de NPO nog eens bereid...?

Het kan eigenlijk niet anders dan dat Woody schuldig is. De enige andere optie is dat Mia uit jaloezie en rancune Dylan een verhaal heeft laten instuderen en gecoached heeft (en zelfs bewust op video opgenomen) en ik zie eigenlijk niets dat daar op wijst. Ja, het is vreemd dat ze Soon-Yi fysiek aanvalt terwijl die juist slachtoffer was. En ja, het is vreemd dat iedereen ten tijde van het misbruik op 4 augustus 1992 de uitdrukkelijke instructie had gekregen om (vooral) Dylan niet met hem alleen te laten en er maar liefst drie oppassen waren die dat niet voor elkaar kregen. En het is ook vreemd, nee, eigenlijk bizar, dat Mia met Dylan naar de (huis?)arts ging, deze niets los kreeg en dan maar zei de volgende dag terug te komen (zgn. rape kits waren in de tijd al gangbaar). En Mia's gedachtegang dat ze enkel naar de arts ging om te zien hoe Dylan er aan toe was, en zei dat ze zich geen moment realiseerde dat die arts het misbruik zou melden aan de autoriteiten is enigszins twijfelachtig. Maar zijn die zaken genoeg om te twijfelen aan Woody's schuld?

100% zekerheid biedt de miniserie misschien niet (ik had trouwens graag een veel uitgebreidere reconstructie van die 4e augustus 1992 willen zien, en zo zijn er wel meer dingen, zoals bv. die OvJ waar ik vraagtekens bij hou), maar waar ik eerder haast fifty-fifty rekende, zit ik nu eerder op 98-2...

Met dank aan evolver voor het 'inkijkexemplaar'.

Precaire documentaire die (te?) uitgebreid ingaat op het misbruik binnen de Allen-Farrow familie, begin jaren 90. Er komen tal van familieleden aan het woord, experts, familievrienden, die één ding gemeen hebben: ze ondersteunen de versie van de gebeurtenissen zoals verteld door Mia Farrow/Dylan. Het is daarmee een duidelijk activistische docu, met als doel Woody Allen van zijn voetstuk te brengen in nasleep van #MeToo, in navolging van gevallen giganten als Weinstein en Cosby.

Dat lukt aardig, voor zover het al niet gedaan was, en het is een buitengewoon triest en pijnlijk familierelaas. Er zijn wel dingen die me stoorden. De lengte, dit had geen 4 uur hoeven te duren. Maar belangrijker is dat details die in tegenspraak zijn met de gebeurtenissen worden weggelaten, en ook worden mensen met een duidelijk tegengeluid zoals een nanny die alles wat Mia Farrow vertelt afdoet als leugens, niet eens genoemd. Mensen die Allen steunen worden op zijn minst verdacht gemaakt.

Daarmee probeert de docu niet aan waarheidsvinding te doen, dat is ook de opzet niet, en dat maakt het soms een beetje doorzichtig. Onheilspellende muziek als je onschuldige familiekiekjes ziet (vrijwel elke foto van een man met een jong kind zal er in een bepaalde context griezelig uitzien); een nogal uit de lucht gegrepen theorie zonder enig bewijs dat de stad New York Allen beschermde door mensen te ontslaan die te dicht bij de waarheid dreigen te komen, en zo waren er nog meer dingen die iets te simpel werden voorgesteld.

Ik zat net als ZAP! vooraf ook op 50-50, en na het zien van de docu op 90-10, en na het lezen van verschillende kritieken weer op 60-40. In het voordeel van Dylan Farrow, omdat het niet geloofd worden voor een incestslachtoffer verschrikkelijk is. Maar uiteindelijk weet waarschijnlijk alleen Woody Allen zelf de volledige waarheid, en die zal hij mee het graf in nemen.