Watchmen - Seizoen 1 (2019)

Uiteindelijk stelde de serie me toch enigszins teleur.

Zoals bekend beviel de eerste helft van de serie, waarin hoofdzakelijk de wereld van Watchmen en haar personages worden opgebouwd, mij prima. Die wereld voelt meestal als een logisch voortvloeisel uit die in de comic en het behoudt dezelfde kritische inslag, maar tegelijkertijd slaagt de serie erin om een frisse wind in de comic te blazen door zich te richten op de hedendaagse context met haar eigen problemen. Daarnaast zijn de nieuwe personages sympathiek en is dit in audiovisueel opzicht zeker één van de sterkste series van dit jaar, met een hoop sfeer voor een superheldenserie en een behoorlijk aantal memorabele scènes.

Maar zoals bjorn hierboven al suggereerde maakt de serie dat potentieel niet helemaal waar. Zo zijn er een hoop thema's die potentieel interessant zijn - zoals de politie met maskers en meer in het algemeen de gevaren van het verhullen van je identiteit - maar waar verder weinig mee gedaan wordt, en voor een kritische superheldenserie heeft Watchmen bar weinig te zeggen over, wel, superhelden. De nadruk ligt vooral op racisme, en hoewel dat in potentie best een interessante invalshoek kan zijn (zwarte superhelden zijn er ondertussen wel een aantal, maar reflecties over de plaats van ras in het superheldengenre zie je niet veel) had ook daar mijns inziens een stuk meer uit gehaald kunnen worden.

Ten eerste gaat er wat mij betreft wat te veel aandacht uit naar de geschiedenis van het rassenconflict en te weinig naar de invloed van ras in de huidige context: dat in het verleden niet-blanken schandalig werden onderdrukt weten we allemaal wel - veel interessanter, wat mij betreft, is wat voor invloed ras heeft in onze moderne samenleving, maar daarover heeft de serie naar verhouding weinig te zeggen. En daarnaast is de benadering vaak veel te zwart-wit: in de comic waren de schurken getroubleerde individuen die vaak nobele doelen hadden maar die op een obsessieve en autoritaire manier nastreefden. Dat was interessant. Maar hier zijn het primair hatelijke clichés (de koekoeksklanleden) die weinig diepgang hebben of herhalingen van oude trucjes (Veidt neemt zijn oude rol weer in, en zijn dochter treedt in zijn voetstappen).

En dat brengt me - ten slotte - bij het einde. Ook dat mist mijns inziens de ambiguïteit van de comic. Het einde van de comic zette je aan het denken: over de autoritaire en narcistische methodes van superhelden, en over welke middelen gerechtvaardigd zijn om een nobel doel na te streven. Maar dit einde mist mijns inziens de nuance daarvoor: de racistische baddies worden genadeloos afgeslacht en niemand zal daar een traan over laten, Trieu wordt in een paar ogenblikken verslagen door een simpel trucje van haar vader, en even later gaat ook hij aan zijn overmoed ten onder. De good guys winnen, de bad guys zijn verslagen en het hoofdpersonage wordt de opvolger van Dr. Manhattan, met daarbij de suggestie dat zíj die vermogens wel zal gebruiken om de wereld te verbeteren (zonder daar vraagtekens bij te zetten). De morele complexiteit van de comic is ver te zoeken, en dat is gewoon jammer. Watchmen moet je aan het denken zetten, en daar slaagt deze serie onvoldoende in: daarvoor mist het helaas de nodige complexiteit en nuance.

Kortom: Watchmen had mijns inziens absoluut het potentieel om een topper in het genre te zijn, maar uiteindelijk weet het dat potentieel niet helemaal waar te maken. Het is een solide serie met veel stijl en een interessante wereld, en over het geheel genomen heb ik me prima met de serie vermaakt, maar het mist de morele complexiteit, scherpte en variatie om echt een grootste indruk achter te laten. 3.25*

Heb alles nu gezien en ik kan er kort over zijn, het is vermakelijk. Ze gebruiken de naamsbekendheid om clichés te vertellen. De nadruk ligt op racisme, helemaal in het begin. Richting het einde komt er een verhaal bij over een dochter die zo graag wil bewijzen beter te zijn dan haar vader en eigenlijk zijn goedkeuring en acceptatie wil. Tussendoor hebben we Ozymandias die graag vereerd wilt worden maar erachter komt dat daar geen zak aan is. En dr Manhatten wil graag als mens leven. Dat is het wel zo'n beetje. Oh en er wordt een paar keer iets over maskers dragen geroepen, want dat moet toch wel bij een serie die Watchmen heet.

Eerlijk gezegd had ik hoge verwachtingen hiervan en die zijn bijna nergens ingelost. Alleen qua stijl weten ze het wel te doen. Verder verdient dit in mijn opzicht nergens de naam Watchmen en doet het de comic ook geen eer aan. En dat terwijl er toch echt wel goeie dingen inzitten. Zo is aflevering 6 bijzonder sterk gedaan. Maar met andere dingen zoals het dragen van maskers, het gebeuren omtrent Ozymandias en zelfs het onder de mensen leven van dr Manhattan wordt weinig verkend. Terwijl dat best interessante onderwerpen zijn.

Verder doet de serie vooral aan interessant doenerij. De eerste helft van de serie zijn ze druk bezig om veel vaagheden en vragen op te werpen in de hoop dat het mysterieus wordt. Om in de tweede helft van de serie te focussen om maar zoveel mogelijk verrassingen erin te proppen. Elke aflevering moet weer opnieuw verrassen lijkt wel.

Nee dit is niet de serie geworden waar ik op gehoopt had. Maar slecht is die allerminst. De aankleding en het design is heerlijk en qua acteerprestaties valt er niets te klagen. Zelfs de soundtrack zit vol parels. Het is daarom zo jammer dat het verhaal niet pakt en vooral erg cliché voelt. Misschien dat ze dat in een volgend seizoen wel goed weten uit te werken, mocht dat er komen.

Uitstekende, zelfverzekerde HBO-miniserie die min of meer voortborduurt op de gebeurtenissen uit de gelijknamige film van Zack Snyder uit 2008. Eén en ander komt wellicht wat langzaam op gang en het duurt even voordat personages en plotlijnen echt weten te boeien, maar eenmaal op gang is er geen houden meer aan. Complex, spannend en intrigerend. Geweldig akteerwerk ook; met name Jeremy Irons is heel erg goed.

'I'm confused...'

'Your confused...?'

Dit moest ik zien kreeg ik te horen aangezien ik de film van Snyder behoorlijk kon waarderen. Er werd wel aan toegevoegd dat het erg wazig was en je bijna niet zonder een YouTube episode breakdown kon. Nieuwsgierig was ik in ieder geval wel, maar die nieuwsgierigheid en het verwachtingspatroon werd geen moment voldaan, sterker, ik was blij dat de laatste aflevering er op zat...

Waar te beginnen bij deze serie...het alternatieve wereldje met de omgekeerde machtsverhouding wat de politie betreft is nog niet zo verkeerd. Sowieso mag de vaak duistere sfeer als erg goed benoemd worden, en man...wat heeft Trent Reznor een werkelijk fan-tas-tische soundtrack geschreven. Wat een heerlijke muziek! De vele hints en lijntjes naar het verleden mogen er ook zijn, net als de vele nazaten en veteranen uit de film, toch is dat konijn op een gegeven moment wel uit de hoed, want op een gegeven moment is het wel voorspelbaar dat niemand bij toeval voorbij komt en zijn de connecties op een gegeven wel te raden. Nog wel aardig te benoemen sommige parallellen zoals dat zowel de serie als de film met een moord begint. Ook leuk bedacht is het stukje geschiedenisles omtrent Bass Reeves, iemand waar ik vorig jaar nog wat over gelezen had in een Historia en dus voor mij niet onbekend was. Sowieso is de hele fase rond Will Reeves als Hooded Justiceonwijs sterk, bij die fase begint de serie pas echt te leven. Tim Blake Nelson is ook altijd een meerwaarde vooral met zijn interessante karakter en kwaliteiten....maar daar stokt het dan toch al snel wat de pluspunten betreft.

Valt Watchmen dan zo tegen? Misschien wel niet eens, want kwaliteit is er zeker. Het staat me echter wel veel te ver van de film. Waar ik de film geweldig vind qua karakters met Rorschach, The Comedian, het ontstaan van Dr. Manhattan en moeder en dochter Silk Spectre is het behelpen in de serie.Want het karakter Abar kan me gedurende de serie geen moment boeien, jammere dan is uiteraard dat praktisch zes a zeven afleveringen Abar als 'main-caracter' heeft. De onderbreking daarin waarin we kennismaken met de achtergrond van Hooded Justice is bijna een opluchting te noemen en staat natuurlijk qua karakter veel dichter bij de karakters uit de film. Angela Abar is geen interessant karakter qua achtergrond, en haar alter ego is evenmin interessant. Goed, dat zal persoonlijk zijn. Volgende punt van kritiek is de 'woke' kaart die zo overduidelijk door scenarist Lindelof wordt uitgespeeld. En net als met Endgame vorig weekend die ik op verschillende dingetjes betrapte zou het allemaal best meevallen als dat soort bewegingen niet zo aanwezig waren, zo hitserig, zo veel aandacht en voetlicht opeisten. Dan werden dergelijke keuzes als een vrouw of een gekleurde als held misschien veel rustiger geaccepteerd denk ik, maar met de wetenschap dat het sociale landschap verandert en we overal wat van moeten vinden en opeens niemand meer achter mogen stellen, misschien zelfs voor moeten trekken of dat de zaak nu ten goede komt of niet, ligt het er allemaal zo dik bovenop, wordt het je zo opgedrongen. Bijvoorbeeld James Bond die opeens alles mag zijn dan wat hij is een blanke man, of een tiener die na het zien van een Disneyfilm twittert dat het allemaal blanke mensen zijn. Tja, waar had dat op...?

Krijgen we een interessante lesje racisme in de jaren '20 tot aan WO2? Ja best wel. Maar het beeld slaat wel erg door in een erg zwart/wit beeld betreffende de wrede blanke man die dit als hobby schijnt te hebben. De keuze om dan vervolgens met acteurs Regina King en Abdul-Mateen op de proppen te komen als tegengewicht valt me ook zwaar, want de keuze om met iets anders te komen, om politiek correct uit de hoek te komen, lijkt wel haast belangrijker dan of deze mensen hun rol wel kunnen dragen en ze er überhaupt iets bijzonders van kunnen maken. Ben ik een racist, nee verre van, geen problemen met de gekleurde medemens en al helemaal niet met vrouwen of dat die minderwaardig zijn. Toch verwacht ik dat de gemiddelde Trumpstemmer, trailer trash red neck, bier zuipende NASCAR hillbilly, Proud Boy, White Power racist zich in zijn stoel omdraait de serie uitmaakt voor anti-racisme propaganda en onder het motto Miller-time een volgende biertje opentrekt. Dus wat hebben we dan uiteindelijk aan deze demonstratie gehad? Weinig als je het mij vraagt. Een poging om via een stripverhaal eeuwenoude mechanismen te veranderen. Zou er draagvlak zijn voor seizoen 2? Ik las vanochtend dat dit er niet op lijkt, I wonder...

Als laatste puntje van kritiek wil ik het einde en de eindeloze stroom aan hints aanhalen die aangewezen wordt in de YouTube episodes breakdowns. Behalve dat ik absoluut wel van een mysterie hou, David Lynch bijvoorbeeld, voelt het einde en hoe alles bij elkaar komt ontzettend gekunsteld aan, onnatuurlijk op de één of andere manier, zo ontzettend gezocht en heel ver doorgedacht. Hoe ver kun je daar in gaan? Ver dus, en wat mij betreft ook voorbij het redelijke. Dan die eindeloos stroom met hints die zelfs de boeken behelst die karakters aan het lezen zijn, hoe ver wil je daar dan mee gaan? Kijk ik naar Watchmen of een aflevering van Wie Is De Mol? Iets wat dus ook in het eindeloze doorgevoerd wordt, onbegrijpbaar is en voor veel mensen hun kennis voorbij zal schieten. Oeh...'want dat karakter heeft dat boek beet, en in dat boek komt die quote voor en dat kan dat en dat betekenen'... tuurlijk joh. In plaats van al die onzin hadden ze beter een interessanter hoofdpersoon kunnen creëren. Afijn...ik zou nog wel even door kunnen gaan, maar dit is wel voldoende.

Toch ga ik niet zeggen dat het slecht is, want een bepaalde kwaliteit heeft het geheel wel. Ik had er heel iets anders van verwacht dat sowieso, en wellicht dat het allemaal to much is voor een eerste keer, zie ik er met de huidige kennis een tweede keer anders naar, want een herziening gaat er zeker komen.