Nieuwe comedyserie op HBO combineert humor en emotie op de campus 'De kracht zit in de personages'

De nieuwe HBO-serie Rooster is vanaf 8 maart te zien en vertelt een komisch, maar ook persoonlijk verhaal. Volgens MovieMeter-recensent Bas van Antwerpen dragen vooral de acteurs de serie: “Ondanks de soms flauwe grappen draagt het samenspel tussen de acteurs sterk bij aan de kwaliteit van de serie.”

Die nadruk op chemie tussen personages is geen toeval. Bill Lawrence en Matt Tarses, eerder verantwoordelijk voor series als Scrubs en Ted Lasso, maken vaker gebruik van humor combineren met karakterontwikkeling. Met Steve Carell in de hoofdrol ligt het dan ook voor de hand dat komedie en emotie dicht bij elkaar zal liggen.

Imago dat in de weg zit

We volgen bestsellerauteur Greg Russo, bekend van zijn boeken over het stoere personage ‘Rooster’. Wanneer hij verhuist naar de universiteit waar zijn dochter Katie lesgeeft, wordt hij geconfronteerd met hoe anderen hem zien en met hoe hij zichzelf ziet.

Katie zit in een lastige periode nadat haar partner Archie haar heeft verlaten voor een studente. Russo probeert er voor haar te zijn, maar dat gaat niet altijd soepel. Ondertussen krijgt hij zelf ook te maken met de gevolgen van zijn scheiding. Op de campus neemt hij een rol aan waarbij hij tussen studenten en docenten terechtkomt. Zijn reputatie helpt hem soms, maar zit hem ook vaak in de weg.

Wat de serie goed doet, is laten zien hoe een zorgvuldig opgebouwd imago tegen je kan gaan werken. Tegelijkertijd word je als kijker vrij snel in het verhaal gegooid. Over Russo’s verleden en zijn eerdere keuzes krijg je in het begin maar beperkt achtergrondinformatie, waardoor sommige emotionele momenten samen met zijn dochter minder sterk binnenkomen dan ze zouden kunnen.

De cast maakt het verschil

Wat Rooster sterk maakt, zijn de personages. Russo voelt niet als een karikatuur, maar als een man die vastloopt in zijn eigen succes. Steve Carell begrijpt het personage goed en weet zowel de onzekerheid als de humor overtuigend over te brengen. Daardoor voelt Russo menselijk in plaats van overdreven.

Charly Clive zet Katie neer op een manier die geloofwaardig en herkenbaar is. Je merkt dat haar personage worstelt, zonder dat het dramatisch wordt. Phil Dunster, die veel kijkers kennen uit Ted Lasso, zorgt als Archie voor extra spanning binnen het verhaal en brengt een interessante dynamiek met zich mee.

Ook John C. McGinley valt op als president Walter Mann. Hij speelt hem als een wat klungelige, maar goedbedoelende leider die ondanks de chaos positief probeert te blijven en alles bij elkaar wil houden. Dat weet McGinley op een natuurlijke manier over te brengen, waardoor zijn personage meer wordt dan alleen een komische bijrol.

Compact, maar gehaast

Niet elke grap landt even goed. De serie kiest vaak voor lichte, toegankelijke humor, maar daardoor mist het af en toe scherpte. Sommige momenten hadden sterker kunnen zijn als ze iets minder veilig waren geschreven. Naarmate de serie vordert, voelt het verhaal een beetje rommelig aan. Er worden meerdere plotlijnen tegelijk opgezet, rondom Russo’s positie op de campus, de relatie tussen Katie en Archie en verschillende nevenpersonages. In de eerste afleveringen krijgen die verhaallijnen nog niet allemaal genoeg ruimte om echt tot hun recht te komen. Ontwikkelingen volgen elkaar snel op zonder altijd voldoende verdieping. 

Rooster is geen serie die je constant laat lachen, maar wel eentje die blijft hangen door de focus op de personages. Het is een comedy over identiteit, ouder worden en vaderschap, met momenten die herkenbaar en soms ongemakkelijk aanvoelen. Dankzij de karakterontwikkeling blijft de serie boeiend, ook wanneer niet elke grap even sterk is. Ondanks de rommelige start is Rooster een goede aanwinst voor HBO Max. Zeker als je houdt van komedieseries.

Rooster is vanaf 8 maart te zien op HBO Max. Er verschijnen wekelijks nieuwe afleveringen tot de finale op 10 mei.