Vele mensen hebben grote dromen, maar deze man doet alles om die van hemzelf waar te maken

Soms plaatst het leven je op een kruispunt. Je lotsbestemming wordt vaak bepaald door een noodzaak; levensonderhoud. Het volgen van je passies levert vaak niet genoeg geld op om in je eerste behoeftes te kunnen voorzien. Herken je dat? Nou, laat Rogier Kappers je dan een heel ander verhaal vertellen.

Hij is 52, bezit een woning en een buitenhuis - dat jammerlijk genoeg constant wegzakt in de modder -, twee zonen van twee verschillende ex-partners, twee gitaren en allebei zijn ouders leven nog. Rogier heeft veel, maar geen werk. Zijn reguliere baan moest hij vaarwel zeggen vanwege een burn-out. Hij zal natuurlijk toch aan de bak moeten zoals ieder normaal mens, maar wat zijn dan precies zijn opties?

Lees ook: Uiterst merkwaardige fantasiefilm nog deze week te streamen op Netflix: 'Boeiend van begin tot eind, er gebeurt zo veel'

Tja. Je passies volgen dan maar? Toen hij negen was, zag hij een glazendraaier. Iemand die muziek maakte met behulp van drinkglazen, die waren gestemd met de juiste hoeveelheden water erin. Nou is Rogier nogal een Handige Harry en in staat om allerhande objecten in elkaar te klussen. Zo ook een glasorgel, bevestigd aan een fiets. Hij is 52. Wat heeft hij nou te verliezen?

Inwaartse lens

Glas, Mijn Onvervulde Leven is een zelfportret. Eerder bracht Kappers de film Lomax the Songhunter uit, waarmee hij het leven van folklorist en musicoloog Alan Lomax in beeld bracht. Dit keer richt hij de camera op zichzelf en nodigt de kijker uit om mee te gaan in zijn passies. Die liggen vooral bij muziek en moeten jarenlang in hem gesluimerd hebben om naar buiten te treden via de vraag: waarom bespeelt niemand meer glasorgels?

Grappig genoeg komt de film veel eerlijker over dan Ukjent Landskap, ook al is de maakster daarvan niet het onderwerp van haar eigen documentaire. Die film leed aan het feit dat de interacties tussen de familie die regisseuse Silje Evensmo Jacobson volgde te geënsceneerd leken wegens de constante aanwezigheid van een camera.

En natuurlijk kan Kappers zelf kiezen wat hij ons laat zien, maar er is wel degelijk sprake van een veelvuldig vallen en langzaam weer opkrabbelen in zijn bijzondere project. De manier waarop hij dit vastlegt en presenteert lijkt dan ook niet vort te komen uit een gigantisch ego, maar uit de noodzaak om een droom met ons te delen.

Breekbaar

Rogier is nogal een eigenheimer. Daar is niks mis mee, het is gewoon een eigenschap die sommige mensen hebben. En zoals hij laat zien, komen daar de mooiste dingen uit voort. Wel maken velen uit zijn omgeving zich zorgen om hem. Zoals zijn ouders, bijvoorbeeld. Vrienden kijken wat vreemd op, vader Jan is voorzichtig maar ondersteunend in de passie van zijn zoon, zijn moeder zegt dat hij er volop voor moet gaan en zijn kinderen zijn meer geïnteresseerd in wat er zich op YouTube allemaal afspeelt.

Maar trefzekerheid zou direct de glazen van deze film hebben ingegooid. Letterlijk, in dit geval. De kracht van Glas, Mijn Onvervulde Leven zit hem ook in de bijzonderheid van dit doel, de passie die het aandrijft, de obstakels op het pad van de aspirant maestro en de twijfels bij de mensen om hem heen - en de kijker - of Rogiers schip niet onherroepelijk zal stranden. Want iedereen weet dat hobbels en glas nou niet bepaalde de beste vrienden zijn.

Dromen mag

Het probleem met grote ambities is dat het vaak lastig is om de kans te krijgen deze waar te maken. Daarom blijft een droom vaak ook precies dat; een diepgekoesterde wens die nooit werkelijkheid zal worden. Maar ook al zijn de glazen van Rogier grotendeels leeg, hij vult ze zelf met zijn gigantische plannen. Vervolgens maakt hij daar werk van. Het construeren van een orgel, het opbouwen van een repertoire - onder andere van zijn helden Leonard Cohen en Arvo Pärt - en dan... de straat op.

Het resultaat is een ontzettend inspirerende film. Dromen zijn als een duikplank, waarvan het gros van de klimmers vindt dat die veel te hoog is, om dan toch maar weer af te dalen. Rogier neemt, eenmaal bovengekomen, gewoon een flinke aanloop en springt zonder naar beneden te kijken. En dat is best een gezonde dosis bewondering waard. Dromen mag? Nee, beste lezer; het moet!

Glas, Mijn Onvervulde Leven

Verspreid over enkele jaren zien we een man een passie volgen. We zijn getuige van een gewaagde onderneming die voortkomt uit een langgekoesterde droom die een kans verdiende. Van een talent dat zich langzaamaan ontwikkelt tot iets rendabels en unieks. Want het orgel van Rogier verschilt op één belangrijk punt met zijn maker: glas is breekbaar. Maar de motivatie van deze gedreven muzikant is dat niet. Aan deze bijzondere, aandoenlijke en prikkelende documentaire geven we dan ook graag een 4,5/5. Bekijk de trailer van de film hieronder.

Gezien bij de persvoorstelling van Slieker Film. Glas, Mijn Onvervulde Leven is nu te zien in een filmtheater bij jou in de buurt. De vertoning wordt vooraf gegaan door de klassieke minidocumentaire Glas uit 1958 van de Nederlandse cineast Bert Haanstra. Die staat overigens ook in zijn geheel op het YouTubekanaal van het Nederlands Instituut voor Beeld & Geluid. Geniet van deze iconische film hieronder.