Hoe huilt een acteur? Van mentholsticks tot compleet de huid vol gescholden worden

Huilscènes kom je binnen de wereld van films natuurlijk aan de lopende band tegen. Van zwaarmoedige drama's tot luchtige komedies, zeer zelden tref een film aan waarin niet wordt gehuild. In dit artikel kijken we naar verschillende manieren waarop acteurs het voor elkaar krijgen om een geloofwaardige huilscène af te leveren. 

In de magische wereld van film en theater is het vermogen van acteurs om emoties op een overtuigende manier naar het grote scherm te brengen, een intrigerend aspect dat de kijker meesleept in de emotionele reis van het personage. Een van de meest indringende en uitdagende emoties om te portretteren is huilen. Het lijkt misschien eenvoudig, maar het vereist een combinatie van techniek, inlevingsvermogen en persoonlijke ervaringen om tranen tot leven te brengen op een manier die resoneert met het publiek. Acteurs halen vaak herinneringen op uit hun eigen leven om echte emoties te laten zien. Door die persoonlijke verbinding komt het overtuigend over op het publiek. Huilscènes gaan niet alleen over tranen, maar ook over het laten zien van het gevecht binnenin, de kwetsbaarheid, en de 'echtheid' van het personage. Daarvoor worden in de filmwereld verschillende technieken toegepast. 

Lees ook: Meesterlijk muzikaal drama wordt in groten getale gestreamd: 'IJzersterk en bij vlagen van ongekende schoonheid'

Acteertechnieken

De beste manier om te huilen in een film is natuurlijk om echte tranen te laten vloeien. Dit kan gebeuren door een echte emotie op te roepen, zoals verdriet, pijn of woede. Acteurs kunnen zich bijvoorbeeld herinneren aan een persoonlijke ervaring die hen verdrietig of boos maakte, of ze kunnen zich voorstellen wat hun personage in een bepaalde situatie zou voelen. Actrice Meryl Streep vertelde in gesprek met de Universiteit van Texas dat het belang van emotie in het algemeen en de manier waarop het publiek daarmee geholpen kan worden, haar de motivatie geeft om tranen op te roepen. "Het moeilijkste wat je kunt doen, is iets doen als je het niet voelt. Je voelt wat er in je echte leven gebeurt. En dan moet je grappig zijn als je je niet grappig voelt. Je moet op de beste dag van je leven huilen," zo zei ze. "Maar we hebben acteurs nodig. We hebben ze nodig om ons te helpen verschillende emoties en realiteiten te begrijpen. Om ons te troosten. Om ons te laten weten dat we niet alleen zijn."

Andere acteurs, zoals Jennifer Lawrence, gebruiken de natuurlijke werking van het lichaam om de waterlanders op te roepen. "Ik kan zeker beginnen te snikken en soms komt er water," vertelde ze aan MTV News. "Ik heb niets in mijn leven dat me meteen aan het huilen kan maken. Het is meestal gewoon de standaard, houd je ogen open, doen alsof je er doorheen gaat." 

Invloeden van buitenaf

Sommige acteurs, zoals Shelley Duvall en Winona Ryder, hebben laten zien hoe diepgaand de psychologische invloed van regisseurs kan zijn op hun vermogen om emotioneel geladen scènes, waaronder huilscènes, te vertolken. Duvall werd gedurende de opnames van de film The Shining herhaaldelijk blootgesteld aan stressvolle situaties en herhaalde takes, waardoor ze een gevoel van angst en vermoeidheid ervoer dat haar hielp om een geloofwaardige huilscène neer te zetten. Francis Ford Coppola, op zijn beurt, schold Ryder tijdens een scène in Dracula compleet de huid vol, aldus Journalist Rachel Abramowitz. "Het is precies het zetje dat Ryder nodig heeft. 'Waaaaa!' roept ze en laat zich op het bed vallen. Keer op keer laat Coppola haar deinen en snikken, terwijl hij weigert te knippen, terwijl ze de scène zes, zeven, acht keer doet. 'Genoeg!,' krijst ze ten slotte. Coppola rent naar haar toe en neemt de tengere Ryder in zijn armen. 'Het spijt me, het spijt me zo,' fluistert hij. 'Ik meende het niet'," zo leest haar artikel in Premiere Magazine. 

Een fysieke en mentale uitputtingsslag is echter niet altijd de juiste methode om de gewenste emotie op te roepen. De scenaristen van de populaire serie How I Met Your Mother besloten een verrassingseffect toe te passen tijdens één van de meest iconische scènes uit de reeks. In de bewuste aflevering krijgt het personage van Jason Segel, Marshall op exact hetzelfde moment te horen dat hij vruchtbaar is en dat zijn vader is overleden. Met tranen in zijn ogen zegt hij eenvoudigweg: "Mijn vader is dood? Ik ben hier niet klaar voor," terwijl hij troost zoekt in de armen van zijn vriendin Lily, gespeeld door Alyson Hannigan. Segel was echter niet op de hoogte van het feit dat zijn vader uit de serie geschreven zou worden en de tranen die zijn personage voelde, werden dan ook gevoed door het feit dat hij zijn collega, die al zes seizoenen zijn vader speelde, zou moeten gaan missen. 

Een beetje hulp

Lukt het echt niet, dan zijn er binnen de filmindustrie diverse technieken om overtuigende huilscènes te creëren, zowel met natuurlijke tranen als met behulp van specifieke hulpmiddelen. Een veelvoorkomende methode is het gebruik van oogdruppels, waarmee acteurs één traan kunnen laten vallen voordat de opname begint. Dit biedt een startpunt voor emotionele scènes. Daarnaast wordt vaak een op vaseline gebaseerd product toegepast, zoals Aquaphor of een heldere gloss, om de illusie van intens huilen te versterken. Deze producten dragen bij aan een dramatischer effect en kunnen acteurs zelfs helpen sneller de benodigde emotionele staat te bereiken.

Verder zijn er twee menthol-toepassingen die worden ingezet. De Kryolan Tear Stick, vergelijkbaar met een lippenstift met menthol, wordt onder de ogen aangebracht en heeft een glanzend effect, vergelijkbaar met vaseline. Een andere methode is de "blower", waarbij menthol in de vorm van lucht in de ogen wordt geblazen. Deze irritatie leidt tot roodheid, waardoor de ogen er na huilen uitzien. Het is cruciaal om voorzichtig te zijn bij het gebruik van deze technieken, vooral om direct contact met de ogen te vermijden en ervoor te zorgen dat acteurs hun ogen niet wrijven, wat ongemak kan veroorzaken.