Waarom is dit de beste film van 2025? 'Netflix zou het niet durven'

Het jaar zit er bijna op en daarom kijken we met de redactie terug op de filmreleases van het afgelopen jaar. Voor hoofdredacteur Dion Olbach staat één titel bovenaan: Weapons van Zach Cregger. In dit korte interviewtje deelt hij zijn visie op de film, bespreekt hij memorabele scènes en de thema’s die hem het meest aanspreken.

Wat maakte Weapons voor jou dé beste film van het jaar?

Waarom Weapons voor mij de winnaar is? Omdat hij ballen heeft. Dat is een zeldzaamheid in films tegenwoordig: iemand die risico's durft te nemen. Het verhaal is complex, maar nooit vermoeiend, en het daagt je constant uit om mee te puzzelen. Het meest fantastische? De film probeert je niet te pleasen. Hij is ongemakkelijk, soms zelfs ronduit verwarrend, maar elke scène is raak. Dát lef, in combinatie met puur vakmanschap, maakt dit de onbetwiste beste film van 2025.

Welke scène of welk moment vat voor jou perfect samen waarom deze film zo bijzonder is?

Voor mij is het zonder twijfel dat ene moment waarop het perspectief ineens kantelt. Je dacht dat je het begreep, maar dan besef je dat wat je zag slechts een minuscuul stukje van het verhaal was. Die structuur is zo geniaal. Het dwingt je om direct je eigen aannames te checken. Het is niet zomaar een slimme gimmick, maar een inhoudelijke klap die perfect demonstreert hoe subjectief zowel angst als waarheid eigenlijk zijn.

Hoe onderscheidt Weapons zich volgens jou van andere grote releases in 2025?

Grote films dit jaar waren vaak zo gelikt, zo safe. Visueel top, maar je wist precies wat je kreeg. Weapons gooit het roer compleet om: het is onvoorspelbaar en rommelig. Dat is de grootste troef, vind ik. Het tempo wisselt, de toon is verwarrend, en goddank wordt niet alles uitgekauwd! Dat maakt de film zo heerlijk rauw en menselijk vergeleken met de rest, die toch vooral op safe speelt.

Welke thema’s uit de film vind jij het meest relevant voor deze tijd?

Wat voor mij echt blijft hangen, dat is hoe de film ons toont hoe mensen reageren op collectieve angst en onzekerheid. Het mechanisme om dan maar kostte wat kost de controle te grijpen, is fascinerend. Het is de ideale voedingsbodem voor wantrouwen, voor dat makkelijke wijzen naar schuldigen of voor het verzinnen van simpele antwoorden. Juist nu voelt die dynamiek zo relevant aan, in een tijd waar de maatschappelijke spanningen heftig kunnen escaleren.

Hoe belangrijk zijn de regiekeuzes en visuele stijl geweest voor jouw oordeel over de film?

Hier zit de kracht. De regie gebruikt beeld en montage absoluut niet om te pochen, maar om je als kijker ongemakkelijk te maken en spanning op te bouwen. Denk aan de spijkerharde stiltes en die kadrering, die je steeds op het puntje van je stoel houdt omdat je bang bent iets te missen. Het resultaat? Een intense ervaring, waardoor je er na de aftiteling nog steeds over nadenkt.

Denk je dat Netflix ooit zo’n film als Weapons zou kunnen maken?

Nee. Netflix durft zulke experimentele en onvoorspelbare films meestal niet aan; ze mikken immers vaak op een breder publiek en die voorspelbare formats. Maar hé, wie weet wat de toekomst brengt? Met de overname van Warner Bros., de distributeur van Weapons, zou zo’n écht gedurfde titel ineens binnen het streamingaanbod van Netflix kunnen vallen. Stel je voor dat de dienst die creatieve vrijheid dan écht durft te geven. Dat zou interessant zijn.

Denk je dat Weapons over tien jaar nog steeds als een toonaangevende film wordt gezien, en waarom?

Ik verwacht van wel, juist omdat de film niet eenduidig is. Het is een film waar je over blijft praten, die bij herziening andere lagen blootlegt. Zulke titels groeien vaak in status, omdat ze niet vastzitten aan trends, maar aan ideeën en emoties die tijdloos aanvoelen.

Top 5 van Dion