menu

Film / Genres en landen / De Turkse film

zoeken in:
avatar van chiquita
gimli f schreef:
Dat idee heb ik ook een beetje. Turkeyloverz zegt het al, American Pie wordt genoemd. Dat soort humor. Het grootste deel van de Turkse films op de site lijkt te bestaan uit dat soort kluchterige films. Er zullen best (heel) goede films tussen zitten.

Ik voel me direct aangesproken en zal dan ook proberen een duidelijk antwoord te geven op je vraag.

De Turkse filmindustrie heeft het afgelopen tien jaar enorm veel films geproduceerd, waarvan 80% gericht is op hersenloos vermaak. Denk aan de nieuwe delen van Hababam Sinifi en GORA. Ik denk dat deze ontwikkeling in de filmindustrie tot op zekere hoogte de interne politieke en economische omstandigheden in Turkije reflecteert. De politieke strijd uit de jaren '70 en '80 tussen links en rechts (niet vergelijkbaar met links en rechts in Nederland) is grotendeels weggevallen en thema's zoals armoede, werkloosheid of de trek van platteland naar stedelijk gebied is niet meer zo hevig als voorheen. Deze politieke thema's werden in de Turkse cinema van de jaren '70 en '80 serieus behandeld, omdat het volk hier dagelijks mee werd geconfronteerd. De meeste Turkse films uit die tijd zijn dan ook zwaar politiek beladen. Yilmaz Güney belichaamt vanwege zijn uitgesproken linkse opvattingen dan ook dit tijdperk in de Turkse cinema. De nieuwe Turkse films vanaf de jaren '90 zijn luchtiger en moderner qua onderwerp, omdat de huidige generatie in Turkije zich niet kan identificeren met thema's uit de jaren '70 en '80. Ook is de politiek nu relatief stabiel. Ook al worden deze thema's behandeld, de strijd staat niet op de voorgrond. Vaak wordt dan de nadruk gelegd op sociale aspecten en de verwerking van de gebeurtenissen uit de jaren '70 en '80. De dreiging van geïmporteerd islamistisch fundamentalisme, economische vooruitgang en modernisering zijn nu binnen de politiek de voornaamste onderwerpen. Dit zie je ook terug in de nieuwe serieuze Turkse films. Bijvoorbeeld Gönül Yarasi van gerespecteerd regisseur Yavuz Turgul behandelt een modern onderwerp: een oudere man valt op een jonge vrouw. Dit op de voorgrond van een oud thema dat niet gedetailleerd is uitgewerkt en zeker niet op de voorgrond staat. Dit noem ik ook in mijn recensie. Je moet het helaas lezen voordat je kunt begrijpen wat ik precies bedoel. Eigenlijk zou je zelfs kunnen zeggen dat deze film van Turgul de modernisering van Turkije en hiermee ook de incorporatie van nieuwe thema's in de Turkse cinema karakteriseert.

gimli f schreef:
Ik ben benieuwd hoe de iets artistiekere Turkse cinema is. Ceylan kennen we, maar verder?

Ik kan je Otobüs (1976) en Fikrimin Ince Gulu (Sari Mercedes) (1992) - beide van Tunç Okan - aanraden. Ook Gemide (1999) is visueel prachtig en relatief artistiek gefilmd. Ik zal je op de hoogte brengen zodra er meer me te binnen schieten.

gimli f schreef:
Ik vraag me af waarom die kluchterige films zoveel bekeken zijn, en deze films (die me een stuk serieuzer lijken) veel minder. Is er minder publiek voor, komen ze niet op de Turkse televisie, iets anders?
Misschien heeft een van de serieuze Turkse users op MM (met alle respect voor degenen die een profieltje aanmaken om slechts op 3 Turkse films te stemmen overigens) daar het antwoord op (diesel, anatolia, chiquita).

Zie mijn eerste reactie in dit bericht. Die kluchterige films worden meer bekeken, omdat de nieuwe jonge Turkse generatie zich niet kan vinden in oude thema's. Turkije is sinds de oprichting in 1923 en vooral binnen 30 jaar enorm veranderd. Er is een immens groot verschil tussen nu en de jaren '70. Politiek, economisch én sociaal. Deze verandering is niet vergelijkbaar met de ontwikkeling in bijv. België of Nederland. De serieuze, artisitieke of politiek beladen films worden bijna dagelijks uitgezonden op Turkse zenders, met name op speciale filmzenders zoals Yesilcam en Samanyolu. Ze worden wel bekeken, maar ik denk dat de huidige Turkse generatie die graag veel lol heeft, geen armoede kent en zich niet bevindt in de omstandigheden van de oudere generaties dergelijke films niet kan waarderen en misschien zelfs niet eens de moeite neemt om ze te bekijken.

Maar ook dit is ook relatief. Als we bijvoorbeeld kijken naar een groter kader, naar het kader van de universele filmindustrie zien we ook een vergelijkbaar stemgedrag. Op MM of Imdb worden Hollywood films meer bekeken dan de wat artisitiekere en serieuze films van Fellini, Bergman, Kurosawa, Tartovsky, Lynch of Kubrick. Of film-noir. Op MM is American Pie 1007 keer bekeken met een gemiddelde van 3,25. De meest bekeken film van Fellini is Otto e Mezzo, met máár 178 stemmen! De 1 stemmers van deze film stemmen met een 4 of hoger op American Pie. En dan is er nog een groot deel die niet eens de moeite neemt om films van Fellini te bekijken. Of film-noir zoals Dark Passage, The Big Sleep of Somewhere in the Night (TIP!). Dit heeft gewoon te maken met perceptie, interesse en hoe je in het leven staat. Hiernaast is niet iedereen een serieuze filmliefhebber die bepaalde aspecten meeneemt in de filmbeoordeling en de intentie heeft om een breed scala aan films te bekijken en deze in een bepaald context te plaatsen. Dit is ook van toepassing op de gemiddelde Turkse filmkijker.

avatar van chiquita
gimli f schreef:
Hoe wordt er in Turkije gekeken naar Yilmaz Guney trouwens? Naar de persoon Guney zelf en naar zijn films? Gevlucht uit eigen land dacht ik (Duvar is gebaseerd op zijn eigen ervaringen in de Turkse gevangenis geloof ik). Yol behandelt thema's die controversieel over kunnen komen voor de iets minder "progressieve" personen.

In de jaren '70 en '80 was er in Turkije constant een dreiging gaande tussen links en rechts, denk ik het kader van Turkije aan communisten en niet-communisten. Het volk was politiek zodanig ingedeeld en iedereen werd beoordeeld op basis van politieke oriëntatie. Alles, maar ook allés was gepolitiseerd. Zélfs namen of de keuze van slager of bakker. De Turkse regering stelde zich op aan zijde van de VS tegen de Sovjet-Unie die werd gezien als de grootste bron van het kwaad. Destijds werden Turkse communisten nauwlettend in de gaten gehouden door de Turkse regering.

Yilmaz Güney is in 1937 in Adana geboren in een arm gezin. Gestorven in 1984 aan kanker. Politiek sterk communistisch georiënteerd. In zijn films kwamen onderwerpen zoals armoede, vrijheid, onrechtvaardigheid, gelijkheid en corruptie dan ook veel voor. Tegenwoordig is Yilmaz Güney binnen de filmindustrie zeer gewaardeerd. Desondanks is hij voor extreem rechtse en koppige nationalistische Turken nog steeds een bron van kwaad. Maar dit is een hele kleine groep. Wie ooit zwaar rechts is geweest in de jaren '70 of '80, kan Yilmaz Güney nu heel goed waarderen voor zijn bijdrage aan de Turkse filmindustrie. Hij is beschuldigd en veroordeeld voor het vermoorden van een Turkse Officier van Justitie. Net voor zijn dood heeft hij Duvar geregisseerd en dit is inderdaad gebaseerd op zijn ervaringen en gemoedstoestand in de gevangenis.

Turkije is na de val van de muur niet meer de Turkije van toen. De samenleving is minder gepolitiseerd, de zogenaamde communistische dreiging is verdwenen , modernisering, economische vooruitgang, betere sociale voorzieningen en de mensen zijn politiek nuchterder en luchtiger.

avatar van chiquita
Anatolia schreef:

Geloof het of niet, maar ik speel al lang met dat idee. Zal voorlopig nog bij spelen blijven denk ik. Chiquita? Diesel?

Kom maar op met een voorstel.

avatar van chiquita
gimli f schreef:
Dat idee heb ik ook een beetje. Turkeyloverz zegt het al, American Pie wordt genoemd. Dat soort humor. Het grootste deel van de Turkse films op de site lijkt te bestaan uit dat soort kluchterige films. Er zullen best (heel) goede films tussen zitten.

Ja! Zie lijstje van Anatolia.

avatar van chiquita
narva77 schreef:
Ach, dan moet je voor de grap maar eens kijken naar het stemgedrag bij films als "Hababam Sinifi", "Tosu Pasa" en "Babam Ve Oglum".
Ik word daar ook af en toe gallisch van, maar je doet er niks tegen.

Ik moet eerlijk zeggen dat de eerste twee of drie delen (oude delen) van Hababam Sinifi best grappig zijn, maar over het algemeen in het genre komedie niet geschikt voor een niet-Turks publiek. Ik zat als kind altijd aan de tv gekluisterd. Filmtechnisch zijn de eerste delen van Hababam Sinifi wel slecht, met name montage. Desondanks, in het genre Turkse komedie wél de beste film die er is. Met de nieuwe delen is een commerciële weg ingeslagen: ze zijn onnodig en vooral niet grappig. Filmtechnisch wel beter.

Maar komedies zijn dan ook erg moeilijk om te maken, vooral op globaal niveau voor een universeel publiek. Britse humor vindt ook niet iedereen grappig. Ik word ook gallisch van bepaald stemgedrag, zoals 5* voor Crossroads (ook voor talloze Turkse films die het m.i. niet verdienen). Maar goed, je doet er inderdaad niks tegen.

avatar van speedy23
Diesel schreef:
en kijk voor de verandering eens een Turkse film. Tips: Gemide, Uzak, Propaganda, Ask Ölümden Soguktur, Yol.

Als ik er aan geraak, graag. Maar ze vinden is een probleem.

gimli f
chiquita schreef:
Ik voel me direct aangesproken en zal dan ook proberen een duidelijk antwoord te geven op je vraag.
Wow, dat antwoord over de populariteit van films en de samenhang met de politieke, sociale en economische veranderingen is helder en duidelijk.

De drie films die je noemt lijken me ook interessant en zal ik zeker niet laten schieten als ik ze ooit tegenkom (ik ben zoiemand die geen énkele film laat schieten die me interessant lijkt, of die nou Hongaars, Slowaaks, Mongools of Turks is).

Ook wat betreft de universele vergelijking is het helder, inderdaad zijn artistiekere films minder populair dan American Pie-producties - dus ook in Turkije. Toch vond ik het vreemd, slechts een paar stemmen voor Suru en Susuz Yaz, vandaar die vraag.

Voor de geinteresseerden:
Duvar van Yilmaz Güney is in Nederland op DVD uitgebracht en wel door Total Film Entertainment.

Ook Yol van diezelfde regisseur is uitgebracht in Nederland.

speedy23 schreef:
Als ik er aan geraak, graag. Maar ze vinden is een probleem.
Precies. Ik kom in de cultvideotheek en op het net meer IJslandse, Tsjechische, Poolse, Hongaarse of Argentijnse films tegen dan Turkse.

Diesel
speedy23 schreef:
Als ik er aan geraak, graag. Maar ze vinden is een probleem.

De eerstvolgende keer dat ik op vakantie ga naar Istanbul zal ik de genoemde films en wat andere toppers proberen te regelen op DVD met engels ondertiteling. En dan allemaal de pakketservice in, voor de liefhebbers.

avatar van Anatolia
Wauw, heerlijke bijdragen hierboven

Turkije is na de val van de muur niet meer de Turkije van toen. De samenleving is minder gepolitiseerd, de zogenaamde communistische dreiging is verdwenen , modernisering, economische vooruitigang, betere sociale voorzieningen en de mensen zijn politiek nuchterder en luchtiger.

Ik denk dat je het beginpunt van deze ontwikkeling 10 jaar eerder moet leggen, namelijk bij de welbekende coup van 1980.
Bij die "politieke nuchterheid" zet ik mijn vraagtekens. Turkse intellectuelen (of in ieder geval: ik) klagen over een politiek establishment dat zich maar niet kan ontdoen van ideologisch dogmatiek (denk m.n. aan laïcisme vs. islamisme) aan de ene kant en een extreem a-politieke jeugd aan de andere. Probeer in zo'n situatie als kunstenaar je creaties maar aan de man te brengen...

Veel kan ik de bevolking in principe niet kwalijk nemen: de Turkse burger zit in feite nog steeds in zijn "overlevingsfase". Voor velen is het elke dag zwoegen om brood op de plank te krijgen en de vrees voor een economische crisis is nog niet geheel verdwenen. Voor theater-, museum-, concert- en bioscoopbezoek van intellectueel niveau, is voorlopig nog geen plaats tussen de dagelijkse beslommeringen.

Aan de andere kant: er wordt wel gezegd dat Turken het meest achter de televisie zitten (volgens mij blijkt dat uit een onderzoek): vandaar dat áls mensen al uitgaan, ze het liefst de bekende, vertrouwde gezichten van de tientallen talk- en reality-shows en de honderden soaps/series (ik overdrijf niet) terug willen zien op het concertpodium of op het witte doek. Producers en regisseurs spelen daar natuurlijk gretig op in.

Precies. Ik kom in de cultvideotheek en op het net meer IJslandse, Tsjechische, Poolse, Hongaarse of Argentijnse films tegen dan Turkse

En dat zal voorlopig nog zo blijven vrees ik. Het is wachten geblazen op een bedrijf dat de Turkse klassiekers eens grondig reviseert om ze vervolgens op de markt te brengen. Ik zoek me elke vakantie weer te pletter naar de films op mijn verlanglijstje: tijd om ze eens te bundelen in een mooie collectie.


Hier is een aantal recensenten gevraagd wat volgens hen must-see-films zijn in de Turkse cinema. Atilla Dorsay is de nationale filmgoeroe; Alin Tasçiyan wordt wel als zijn opvolgster gezien.
Voor mijn favorieten (tot nu toe), zie p. 1.

Ik zie nu dat ik nog een aantal films op MM van commentaar moet voorzien. Hoop ik binnenkort te doen.

avatar van YuLaw16
Ik heb duvar nog wel te koop voor geinterseerden..

avatar van Anatolia
speedy23 schreef:
Waarom niet regelmatig eentje in de pakketservice gooien. Of is men bang dat het gemiddelde naar beneden gaat?

3 redenen:
1) Omdat de Turkse leden de dvd's simpelweg niet bezitten.
2) De dvd's die we wèl bezitten zijn met veel pijn en moeite aangeschaft en moeilijk "herverkrijgbaar" waardoor we ze niet in de pakketservice dùrven te doen.
3) De dvd's hebben geen fatsoenlijke ondertiteling.

Overigens over het gemiddelde: ik weet zo goed als zeker dat een groot deel van de films in mijn Turkse toplijst niet gewaardeerd zullen worden door Nederlands publiek en eerlijk gezegd interesseert me dat niet veel. Ik heb nu eenmaal een cultureel bagagge meegekregen en of ik het nou wil of niet: dat kan ervoor zorgen dat mijn beoordelingscriteria t.o.v. Turkse films afwijken van die van jou. Hoeft geen probleem te zijn neem ik aan?

avatar van chiquita
Anatolia schreef:
Ik denk dat je het beginpunt van deze ontwikkeling 10 jaar eerder moet leggen, namelijk bij de welbekende coup van 1980.

Ik denk alleen officieel, dus in termen van politiek beleid wel. Sociaal-maatschappelijk niet. Zoals gebruikelijk duurde het toch meer dan een decennia voordat het beleid van de jaren '80 het volk bereikte in de zin van mentaliteitsverandering, collectieve verwerking, film en literatuur. Ondanks het massaproces dat in 1982 tegen communisten en fascisten begon, werd het volk nog steeds in de greep van links/rechts gehouden. Alhoewel deze strijd van het politieke toneel verdween, bleef het hangen in het sociaal-maatschappelijke leven. Ook in de media. Economische en politieke hervormingen bereiken het volk altijd veel later dan het moment van officiele koersverandering of implementatie. Ik denk dat we het kunnen zien als een schip dat midden op zee besluit om naar huis te varen. De beslissing is gemaakt, maar de bestemming moet nog bereikt worden. En dat kost tijd.

Het was pas in de jaren '90 dat links en rechts zich tot op zekere hoogte verenigden, losser werden of in ieder geval dezelfde zorgen deelden tegen een nieuwe dreiging: geïmporteerd islamistisch fundamentalisme. Denk aan 1995 Erbakan (Welvaartspartij; radicaal Islamistisch) en de reactie van links en rechts binnen de politiek, de academische wereld en onder het volk.

Anatolia schreef:
Bij die "politieke nuchterheid" zet ik mijn vraagtekens. Turkse intellectuelen (of in ieder geval: ik) klagen over een politiek establishment dat zich maar niet kan ontdoen van ideologisch dogmatiek (denk m.n. aan laïcisme vs. islamisme) aan de ene kant en een extreem a-politieke jeugd aan de andere. Probeer in zo'n situatie als kunstenaar je creaties maar aan de man te brengen...

Turkije is pas sinds 1923 een seculiere natiestaat en pas sinds 1946 democratisch (meerpartijstelsel). Sindsdien heeft het land alle geïmporteerde ideologieën (democratie, communisme, fascisme etc.) achter elkaar over zich heen gehad en in feite alleen maar revoluties gekend, i.t.t. oudere natiestaten zoals Nederland waar ideeën zijn geëvolueerd. Het volk is naast alle dagelijkse beslommeringen politiek doodmoe, hierdoor minder dogmatisch met als gevolg een minder gepolitiseerde samenleving. Het feit dat de jeugd a-politiek is, vind ik in dit geval van Turkije tijdelijk positief. Juist deze generatie karakteriseert het afzwakken van ideologisch dogmatiek en kan wellicht een nieuwe generatie van pragmatici grootbrengen. Het volk irriteert en distantieert zich van de dogmatiek in de Turkse politiek. De AKP van Erdogan is de eerste partij die zich vergelijkt met het Nederlandse CDA en Duitse CDU. Een vergelijkbare versoepeling is al gebeurd binnen links en rechts. Dit is een nieuw begin en hiermee misschien zelfs een einde in de spanning tussen laïcisme en islamisme, het eindstation van dogmatisme in de Turkse politiek. En ook dit vergt tijd. Het vermoeide volk is er al láng klaar voor, de Turkse politiek en zélfs veel Turkse intellectuelen nog niet.

avatar van chiquita
In de jaren '80 reageerde de politiek eerder dan het volk. Nu is het andersom. En dat is positief. Hehe.

avatar van Anatolia
chiquita schreef:
(quote)

Ik denk alleen officieel, dus in termen van politiek beleid wel. Sociaal-maatschappelijk niet. Zoals gebruikelijk duurde het toch meer dan een decennia voordat het beleid van de jaren '80 het volk bereikte in de zin van mentaliteitsverandering, collectieve verwerking, film en literatuur. Ondanks het massaproces dat in 1982 tegen communisten en fascisten begon, werd het volk nog steeds in de greep van links/rechts gehouden. Alhoewel deze strijd van het politieke toneel verdween, bleef het hangen in het sociaal-maatschappelijke leven. Ook in de media. Economische en politieke hervormingen bereiken het volk altijd veel later dan het moment van officiele koersverandering of implementatie. Ik denk dat we het kunnen zien als een schip dat midden op zee besluit om naar huis te varen. De beslissing is gemaakt, maar de bestemming moet nog bereikt worden. En dat kost tijd.

Tuurlijk, ben ik het verder ook helemaal mee eens. Maar ik had de indruk dat je 1980 helemaal over het hoofd zag. Ook de val van de muur heeft zonder twijfel een erg belangrijke rol gehad bij de politieke ontwikkeling van Turkije. Men begon te zoeken naar nieuwe tegenpolen, nieuwe vijanden (of liever gezegd: dat werd ze opgedrongen) en dat verwoord je ook goed in de volgende alinea:

Het was pas in de jaren '90 dat links en rechts zich tot op zekere hoogte verenigden, losser werden of in ieder geval dezelfde zorgen deelden tegen een nieuwe dreiging: geïmporteerd islamistisch fundamentalisme. Denk aan 1995 Erbakan (Welvaartspartij; radicaal Islamistisch) en de reactie van links en rechts binnen de politiek, de academische wereld en onder het volk.



Turkije is pas sinds 1923 een seculiere natiestaat en pas sinds 1946 democratisch (meerpartijstelsel). Sindsdien heeft het land alle geïmporteerde ideologieën (democratie, communisme, fascisme etc.) achter elkaar over zich heen gehad en in feite alleen maar revoluties gekend, i.t.t. oudere natiestaten zoals Nederland waar ideeën zijn geëvolueerd. Het volk is naast alle dagelijkse beslommeringen politiek doodmoe, hierdoor minder dogmatisch met als gevolg een minder gepolitiseerde samenleving. Het feit dat de jeugd a-politiek is, vind ik in dit geval van Turkije tijdelijk positief. Juist deze generatie karakteriseert het afzwakken van ideologisch dogmatiek en kan wellicht een nieuwe generatie van pragmatici grootbrengen. Het volk irriteert en distantieert zich van de dogmatiek in de Turkse politiek. De AKP van Erdogan is de eerste partij die zich vergelijkt met het Nederlandse CDA en Duitse CDU. Een vergelijkbare versoepeling is al gebeurd binnen links en rechts. Dit is een nieuw begin en hiermee misschien zelfs een einde in de spanning tussen laïcisme en islamisme, het eindstation van dogmatisme in de Turkse politiek. En ook dit vergt tijd. Het vermoeide volk is er al láng klaar voor, de Turkse politiek en zélfs veel Turkse intellectuelen nog niet.

Dit weet ik niet chiquita. Je zegt dat de AKP de Turkse tegenhanger is van partijen als de CDA en CDU, maar daar zet ik mijn vraagtekens bij (het feit dat ik de CDA en CDU ook liever kwijt ben dan rijk daargelaten). Je kunt het paranoia noemen, maar wat mij betreft is het overduidelijk dat de politieke (al dan niet verborgen) agenda van de AKP, voornamelijk is gebaseerd op het streven een totale mentaliteitsverandering richting hun eigen islamitische ideologie teweeg te brengen. De signalen die ze hierbij afgeven zijn mijns inziens niet meer te negeren. Dan richt ik mijn blik met name op het onderwijssysteem.

Ik ga zeker niet beweren dat aan de andere kant van het politieke spectrum alles koek en ei is. Een CHP (Republikeinse Volkspartij) die beweert sociaal-democratisch te zijn, heb ik nog geen enkele keer de straat op zien gaan om op te komen voor de belangen van (ik noem maar wat) arbeiders, boeren, studenten, bejaarden, gehandicapten et cetera (vergelijk Museumplein 2004). Ook voor hen is het "laïcisme vs. islamisme" wat de klok slaat en dan vragen ze zich af hoe het nou in godsnaam mogelijk is dat het volk hen niet wat meer zetels gunt

Met je bewering dat het vermoeide volk er al láng klaar voor is, ben ik het dan ook gedeeltelijk eens.
Niet eens, omdat het telkens weer hetzelfde volk is dat telkens weer dezelfde mensen het parlement instemt (Menderes, Demirel, Özal, Erbakan, Çiller, Erdogan: ik zie weinig verschil tussen hen).
Eens, omdat het volk weinig fatsoenlijke alternatieven wordt geboden door de politiek. Waarom zou een boer stemmen op Baykal (CHP) als deze zijn gezicht slechts voor de verkiezingen toont?

Overigens, over de cinema (uiteindelijk gaat het hier volgens mij daar om ): onlangs zag ik actrice Müjde Ar op tv een reportage geven n.a.v. de dood van Atif Yilmaz. Ze klaagde over het duidelijke verschil in cultuurbeleving tussen de periode vóór 1980 en die daarna

avatar van Mug
Mug
Laten we het gewoon houden bij de Turkse cinema (en niet de politiek). Alvast bedankt.
(Yol is nog steeds / al weer uitgeleend bij de bieb, sjongejonge)

avatar van Anatolia
Verkrijgbaar bij de Cinematheek.

Ersial
Quentin schreef:
Ja klopt, van belabberde kwaliteit. In Turkijke verkopen ze ook overal VCD-spelers ... DVD-spelers zijn bijna nergens te vinden.


Ik weet niet waar jij leeft in Turkije, maar in Turkije zijn er wel overal DVD(-speler) te vinden. Heb zelfs afgelopen zomer 3 Turkse films aangeschaft. Wou ook de Hollywoods films nemen, maar was te bang voor douane De reden daarvan is dat 't veel goedkoper is vergeleken met Nederland. Je hebt daar al een originele DVD - film voor 19,99 YTL, is ongeveer € 9,50.

avatar van Anatolia
Geweldig materiaal op YouTube: Mondo Macabro over Turkish Pop Cinema.

Deel I, II, III, IV
(ca. 25 min.)


(afbeelding)

(afbeelding)

(afbeelding)


chiquita schreef:

Yilmaz Güney is in 1937 in Adana geboren in een arm gezin. Gestorven in 1984 aan kanker. Politiek sterk communistisch georiënteerd. In zijn films kwamen onderwerpen zoals armoede, vrijheid, onrechtvaardigheid, gelijkheid en corruptie dan ook veel voor. Tegenwoordig is Yilmaz Güney binnen de filmindustrie zeer gewaardeerd. Desondanks is hij voor extreem rechtse en koppige nationalistische Turken nog steeds een bron van kwaad. Maar dit is een hele kleine groep. Wie ooit zwaar rechts is geweest in de jaren '70 of '80, kan Yilmaz Güney nu heel goed waarderen voor zijn bijdrage aan de Turkse filmindustrie. .


Beste Chiquita , ik betwijfel of Yilmaz Güney wel echt een communist was. Koerdische intellectuelen, waartoe mijn inziens Yilmaz Güney ook hoort, hebben er wel vaker een handje van om hun koerdisch fascistische trekjes te etaleren als 'communisme'.

Zie öcalan en consorten. de pkk moet op papier ook zogenaamd een marxistische groep voorstellen, maar in werkelijheid is het een extreem nationalistische facisten bende.

avatar van Quentin
De pot verwijt de ketel ... de Turkse natie is het toppunt van nationalistisch constructivisme

Dat valt wel mee hoor Quentin. Het zijn enkel de militairen en de Kemalistische elite die de Turkse staat in een nationalistische kar voorttrekken. En gelukkig maar ! Leefwijze en ideologie van het gros van de bevolking is in overeenstemming met de middeleeuwse opvattingen, waar geen plaats is voor een moderne natiestaat maar voor religie, stammen en feodalisme. In dat opzicht verschilt het niet veel van een doorsnee arabisch land. Maw, zonder nationalistisch constructivisme zou het niet veel anders zijn dan een irak of libanon.

avatar van kappeuter
kappeuter (crew)
Nogmaals:
Mug schreef:
Laten we het gewoon houden bij de Turkse cinema (en niet de politiek). Alvast bedankt.


avatar van Drs. DAJA
Een Turkse Giallo uit 1967 (http://www.imdb.com/title/tt0431176/) ik ben erg benieuwd of ik één van die 500 kopieen kan krijgen.

avatar van voomzap
Een documentaire over de underground muziekscene in Istanbul: Crossing the Bridge The Sound of Istanbul (2005) is echt aanrader!!

speranza
Als films waarin Turkije als co-producent is ingevoerd meetellen vind ik dit een bijzonder interessant land. Vooral de films van Feezan Ozpetek en Fatih Akin spreken mij bijzonder aan.

avatar van cinemonkey
Vanaf morgen in Amsterdam het Amsterdam Turkish Film Festival. In EYE draaien films van een nieuwe generatie Turkse regisseurs (20 t/m 26 september 2012) onder de noemer Turkish Beat. Daarnaast draaien er Turkse films in Pathé Tuschinski, van 20 t/m 23 september. Onder de titel New Harvest worden recente en nog niet eerder in Nederland vertoonde Turkse films getoond. Daarnaast is er het thema programma Diaspora Cinema. Het retrospectief van het festival is gewijd aan de Duits-Turkse regisseur Fatih Akin.

Meer info op http://atff.nl/ en Turkish Beat | Het nieuwe filmmuseum - eyefilm.nl

Na India me nu wat meer in de Turkse cinema aan het verdiepen. Ik zit aan amper 20 Turkse films, maar er komt bepaald krachtige cinema vandaan. De 'moderne' (lees: meer commerciële) Turkse films heb ik nog niet gezien. De bekendste Eskiya (1996) is ook lastig te vinden, zoals al in dat topic staat.

Ik begin dan maar weer even met namedropping. Een lijstje namen van regisseurs die 'er toe doen', dus daar probeer ik altijd iets, en zo mogelijk, enige dingen van te zien. Sommigen, zoals Nuri Bilge Ceylan, hou ik sowieso bij.

Nuri Bilge Ceylan
Zeki Demirkubuz
Ertem Eğilmez
Reha Erdem
Metin Erksan
Yılmaz Güney
Semih Kaplanoglu
Ferzan Ozpetek (maar maakte al zijn (niet al te beste) films in Italië)
Tunç Okan
Yavuz Turgul
Yesim Ustaoglu - een vrouwelijke regisseur
Atif Yilmaz

Verder zijn er in Duitsland nogal wat regisseurs van Turkse origine (al dan niet tweede generatie) actief, die hun roots niet verloochenen: Fatih Akin, Züli Aladag, E. Kutlug Ataman en Tevfik Baser.

De enige Turkse film die ik zag van iemand buiten de hierboven genoemde namen was: Hiçbiryerde (2002). Een lijstje komt wel als ik de 5 Turkse films die hier nog liggen heb gezien.

Qua titels is denk ik deze post van Anatolia nog steeds een goed vertrekpunt, Al zijn er sinds die tijd nog door zowel Ceylan als Kaplanoglu nog wel instant klassiekers gemaakt:
Anatolia schreef:
01. Gölge Oyunu van Yavuz Turgul (5*) - niet op MM
02. Muhsin Bey van Yavuz Turgul (5*)
03. Kibar Feyzo van Atif Yilmaz (5*)
04. Masumiyet van Zeki Demirkubuz (4,5*)
05. At (The Horse) van Ali Özgentürk (4,5*) - niet op MM
06. Piyano Piyano Bacaksiz van Tunç Basaran (4,5*)
07. Kasaba van N. B. Ceylan (4,5*)
08. Fikrimin Ince Gülü van Tunç Okan (4,5*)
09. Eskiya van Yavuz Turgul (4,5*)
10. Yol van Yilmaz Güney (4*)
11. Sawdust Tales van Baris Pirhasan (4*)

Verder noemenswaardig: Otobüs van Tunç Okan en Dervis van de Italiaan Rondalli.

avatar van McSavah
Nog een interessante Turks-Duitse regisseur: Thomas Arslan. Is van de Berliner Schule, waar ik na een zeer korte opleving mij helaas niet meer in heb verdiept. Regisseurs als Christian Petzold, Christoph Hochhäusler en Benjamin Heisenberg zijn wat van die namen, maar verder niet Turks dus.

Zag ook nog deze film met een in de knoop zittende Muharrem, net als in Yeralti (2012). Ook weer Duitsland als eerste productieland. Maar die vond ik niet zo sterk.

Gast
geplaatst: vandaag om 00:48 uur

geplaatst: vandaag om 00:48 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.