Filmdip

Dat lijkt me een heel terechte opmerking. Moet trouwens zeggen dat twee films per week toch nog wel aan de hoge kant is. Het voelt wel aan als een filmdip in ieder geval.

Je doet het rustiger aan. Nu is twee films wel weinig vergeleken met twee films per dag. (Eigenlijk is het normaal, twee films per week).

Als het antwoord ja is, op de vraag van het eerste bericht van dit topic, ben je het zat? dan is het een filmdip. Maar dat staat niet in je eerste bericht, want je waardeert het wel.

Ja ook een enorme filmdip hier. Heb er eigenlijk al veel over neergezet in dynamische toplijst. 2 films per week is meer dan genoeg. Denk dat ik het nu een hele periode kalmer ga doen. Ik ben een beetje mijn filmsmaak opnieuw aan het zoeken, want ik heb het eigenlijk gehad met een bepaalde type film. Zowel de intelligente film als de actie/superhelden/misdaad (mannenfilm alsook 2/3 van alle klassiekers) ben ik even compleet beugezien. Zal proberen op het gemakje enkel als ik films wil zien, films opleggen, maar toch 1 a 2 films per week. Probleem is dat ik vaak het gevoel heb dat het van moeten is (maar dat is quasi alles in mijn leven... ). Ik ga de komende periode gewoon films kijken die ik echt wil zien. Dat zijn als ik op korte termijn denk Zootopia, Room en Studio Ghibli films, en dan zien we wel weer.

Ik heb ook genoeg andere dingen te doen de komende tijd. En het wordt een drukke zomer qua ontspanning (misschien 1-2 of zelfs 3 festivals), het EK voetbal, No Man's Sky, OS, de E3 in juni, de Tour, er zijn weer heel veel dingen te doen. Films zullen sowieso in juni en juli niet veel bekeken worden. Maar ik denk tegelijkertijd wel weer zin in te hebben vanaf september.

Ook andere hobby's zijn weer wat prominenter geworden. Vooral muziek is echt een verslaving geworden. Gamen doe ik de laatste twee maand ook weer meer. Tv-series wil ik ook weer oppakken. En ik wil ook graag eens een boek lezen. En dan nog eens gaan sporten. Dan ga ik ook nog weg met vrienden in het weekend en de woensdag. Er is gewoon zoveel te doen. ... Ik heb moeite om balans te vinden tussen verschillende hobby's. Maar als ik mijn hele leven lang twee films per week kan kijken, ben ik al tevreden.

Ik wilde gisteren reageren maar nu inhakend op het topic filmbeleving.

Je loopt te hard van stapel. Dan doen we allemaal wel, van tijd tot tijd. Ik kan begrijpen dat als je jong bent dat dan nog veel wilt ontdekken op filmgebied. Ook is het moeilijk om tussen die massa films de voor jou beste uit te vissen. Als je alleen al ziet wat er wekelijks wordt toegevoegd. Maar komt vanzelf.

Voor alle metersites geldt het is een hobby, het hoort leuk te zien. Maar termen als obsessie, perfectie, verslaving... liggen doorlopend op de loer. Haha, ja pompen of verzuipen.

Ik weet het. Het is gewoon erg moeilijk om een goede balans te vinden. Soms heb ik echt even geen zin in iets serieus. En hetgeen dat men dan vermakelijk moet vinden, ligt me dan weer niet of vind ik dan weer belachelijk waardoor het niet meer vermakelijk is. En je wilt ook gewoon met alles meezijn, en dan probeer jezelf te forceren. Bijvoorbeeld: ik kom gewoon slecht als ik zie wat ik nog moet zien van TV-series. Ik wil zo graag GoT zien, maar ik kan er maar niet aan beginnen voor één of andere reden... (ook omdat ik nog met andere series zit die ik nu moet bekijken, en ik kijk al nauwelijks naar een aflevering op een dag (hoe kan ik dan drie series volgen?)

Ik heb wel het gevoel dat ik terug meer zin heb in films. Ik ga mij wel wat teruggrijpen naar films die ik echt wil zien (zoals bvb. Gravity of Room of Zootopia). En het zal rustig blijven gezien er ook erg veel te doen is de komende maanden. Denk dat het pas diep in het najaar zal zijn dat ik weer wat meer films zal kijken

Weer een vreselijk lange filmdip. Divergent was dan ook nog eens niet interessant. Ik laat dat soort films in het vervolg wel achterwege. Er zijn zeker genoeg films waar ik sta voor te springen om ze nu direct te zien. Ik ga me even tot daar toe verleiden, want ik heb het gevoel dat ik heel veel moeite heb om mijn prioriteiten te vinden, en daar balans in te vinden. (tussen hobby's en het weggaan). Het probleem is dat ik me vaak maar op één iets kan focussen (een game / een film / een serie) en dingen zoals Skype (waar de laatste tijd veel tijd naar uitgegaan is). Het is moeilijk als je veel interesses hebt, om al je interesses veel aandacht te geven (en niet te verwaarlozen). Ik heb gewoon veel te veel waar ik geïnteresseerd ben. Ik ben bijna altijd geboeid. Muziek afspelen en je gedachten de vrije loop laten gaan, doe ik bijvoorbeeld veel te veel.

Films die ik wel eens wil kijken z.s.m. Starred Up, Shame en Gravity. Er zijn er zeker 50 die ik nu op dit moment wel zou willen zien.

Genoeg dingen om me deze zomer mee bezig te houden, dus het zou wel nog eens verlengd kunnen worden, maar ik ga toch proberen om minstens 1x per week naar een film te kijken. Dan kunnen we er weer in vliegen eind aug/begin september. (hoewel er ook dan iets is dat alle aandacht naar zich zal toeslorpen).

De afgelopen twaalf maanden - misschien wel langer - deel ik de ene onvoldoende uit na de andere. Lijk wel een leraar die voor een ongemotiveerde klas staat. Vandaag was het bijvoorbeeld weer twee keer raak met The Sea of Trees en Thirteen.

Of ben ik te streng geworden? Niet selectief genoeg? Zit ik in een crisis? Maar als ik dan weer naar een Filmfestival ga zie ik weer een heleboel bijzondere films / documentaires voorbijkomen. Of het nu het afgelopen IFFR is of Imagine.

Kortom hoe kan ik me 'thuis' herpakken? Pauze inlassen voor alleen maar (mini)series? Films terugzien die ik geweldig vond? Of überhaupt niets meer gaan zien? Ander hobby zoeken?

Ik denk eerlijk gezegd dat er niet zoveel goede series zijn om je filmdip mee op te vangen. Films herkijken daarentegen werkt erg goed. Zelf heb ik bijna al mijn 4*+ herkeken en herleefd en had er nooit een seconde spijt van. Sommige films komen zelfs nog beter naar voren door een andere blik. Verder kunnen lijstjes op ichechmovies bijv. veel tips opdoen. Maar waars heb je daar al gekeken. Overigens ken ik veel mensen die menen een filmdip te hebben, maar die zitten nog geen eens op 10% van jouw gekeken aantal. Dan zeg ik altijd: Draai eens een vreemde steen om (iets wat iemand anders ook ooit op deze site heeft gezegd). Iets wat je afschuwelijk lijkt toch een kans geven. Maar of dat voor jou een goede tip is..

Haha, wat? Er waren nog nooit zoveel briljante series als in de laatste 10 jaar. Als je kwaliteit zoekt, ga dan de topseries eens kijken.

Overigens heb ik hetzelfde; ben vrij kritisch geworden en een standaardfilm krijgt al gauw een onvoldoende bij me. Maar goed, des te meer waardeer ik de titels wel waar ik plezier uit haal. Zou als ik Verhoeven was gewoon wat afwisseling zoeken. Leuke serie bekijken, een oude klassieker die je echt goed vond weer opzetten en gewoon wat kritischer nieuw materiaal uitzoeken. Ik probeer tegenwoordig ook wat minder vermoedelijke bagger te kijken.

Ik denk niet dat je Verhoeven veel plezier doet met "topseries". Qua eigenheid blijft het toch huilen met de pet op.

Verder vermoed ik vooral saturatie. Een beginnend filmliefhebber heeft het toch altijd makkelijker als een doorgewinterd kijker. Het aantal films dat verrast wordt kleiner, enerzijds worden clichés wat makkelijker omarmd vaak, maar echt hoog willen dat soort films vaak niet scoren. In thuis aan al die vage shit komen vereist het opzoeken van minder legale weggetjes, dus als je daar over struikelt wordt het inderdaad vaak moeilijk.

Helpt allicht niet, maar soit, een beetje herkenbaarheid kan misschien ook geen kwaad

Dat andere hobby zoeken heb ik ook al een aantal keer gehad. Er zijn hobby's zat. Dan kijk je een tijdje geen of weinig films. En op gegeven moment heb je er weer meer zin in.

Soms wel en soms niet. Ik heb een heleboel films opnieuw bekeken, daarvan vielen er een heleboel tegen, andere films kun je ieder jaar wel bekijken.

Tips opdoen van andere mensen, zoals bij Icheckmovies werkt ook niet bij iedereen. Je kan ook zelf een ander sub-genre gaan ontdekken. De eerste film kan meteen raak zijn, maar het kan ook weer een heleboel onvoldoendes opleveren voordat je er één tegenkomt die in de smaak valt. Wel houdt dit de hobby levendig, het zelf ontdekken.

Een favorietenlijstje maken en dan films eens in de 1 à 5 jaar weer opzetten werkt bij mij het beste. Al heb ik de meeste na 3 jaar toch weer gezien. Andere mensen zullen dit weer niks vinden, logisch natuurlijk iedereen is weer anders.

Beginnende filmkijkers, meestal jonge mensen hebben het gewoon gemakkelijk. Die zullen vol lof over allerlei films gaan schrijven, daarna treedt de verzadiging in.

Gewoon een tijdje weinig tot geen films kijken. Werkt bij mij heel goed. Ik merkte van mezelf dat ik vrij lage waarderingen gaf als ik al een tijd vrij intensief films zat te kijken. Ik was gewoon verzadigd en dan vallen de vele middelmatige (en niet eens per se slechte) films sneller door de mand.

Vorige zomer (juli of augustus) alleen Mister Lonely van Harmony Kormine gezien. De schade wel weer ruimschoots ingehaald.

Persoonlijk merk ik ook dat de juiste keuze voor het juiste moment heel veel kan schelen. Hoe goed een bepaalde film je ook lijkt, soms is het net even het beste om hem uit te stellen totdat je er echt voor in de mood bent. Door goede keuzes te maken die aansluiten op waar je op het moment ECHT zin in hebt om naar te kijken, word je vanzelf wel weer enthousiast.

Klopt, cucciolo

https://www.mupload.nl/img/dhldp7c9ksdjb.png

Ook een flinke filmdip gehad doordat ik afgelopen winter veel te veel films keek, en snel verzadigd werd (en dan geef je inderdaad veel slechtere beoordelingen soms). Kijk eens naar The Neon Demon trouwens. Het lijkt wel op een zeer zware aardbeving (Magnitude 9.0+) met tal van naschokken. Die film heeft de filmdip aan gorten geschoten, hoewel ik het met momenten toch soms eens een weekje rustiger deed (eind augustus, eind september). Daarom dat ik die challenges in het vervolg voorbij ga laten gaan.

Ik denk dat ik op het moment in een filmdip beland ben. Normaal gesproken zou ik nu al ontiegelijk veel films gekeken hebben (o.a. over de kerst) maar, ik zie het er nog niet snel van komen.

Staan er morgen nog 2 gepland en dat waren ze dan al weer voor de kerst. Merk persoonlijk dat ik in een 'feestdagdip' zit. Met Halloween ook al amper de horror's bekeken kunnen kijken, heb er telkens geen zin in denk ik? Maar, ben de laatste tijd meer in de gaming gedoken, denk dat het daar ook veel aan ligt!

Mooi voorbeeld: Vorig jaar had ik over het geheel 17 films gezien gerelateerd aan de kerst, dit jaar nog maar 6.

Dat komt omdat je teveel planning maakt. Waarom zou je zoveel films willen zien in een kort tijdsbestek?

En ja, gaming, mits het goede spel, kan behoorlijk veel tijd kosten en leuker dan welke film dan ook zijn (bijna vierhonderd uur xenoblade Chronicles X gespeeld dit jaar...)

Dit ja. Nooit begrepen waarom bepaalde lieden hier alles zo moeten plannen. Ik zie per dag wel wat ik wil zien. En ik MOET niks. Als ik met Halloween geen horror wil zien of met kerst geen feel good films, prima. Als ik in april een kerstfilm wil zien en in december horror, prima. Moet altijd wel lachen om mensen die zo doorslaan dat een hobby als film kijken bijna iets wiskundigs of belangrijks lijkt.

Kort tijdsbestek was het niet. Had al in 1 maand gewoon de tijd om kerst films te kijken wat er maar niet van komt. Ben nu begonnen met Rise of the Guardians (2012) alleen word ik dan weer gevraagd om een potje te gamen. Prima, dan kijk ik hem vanmiddag wel af.

Dat zeker je MOET niks. Ik plan ook helemaal niks, kan sowieso niet door de weeks (normale weken) een film kijken omdat ik dan gewoon heb gewerkt en er dan vrijwel geen zin in heb om een film te kijken. Ik ben dan wel zo iemand dat als ik een kerst film wil kijken dit wel rond de kerst wil doen. Horror films doe ik zeker het hele jaar door, dat is niet specifiek voor Halloween. Ik sla zeker niet door, alleen ik merk wel dat ik nu het film kijken vaker weg leg om een potje te gamen, wat ik af en toe wel jammer vind maar, met een potje gamen haal ik ook genoeg plezier uit dus vervelen doe ik zeker niet.

Ik vind gewoon persoonlijk dat een kerstfilm voor kerstmis is, en niet voor in de zomer, dat vind IK gewoon, zo heeft ieder zijn ding nietwaar?

Tijdje terug in een filmdipje gezeten, had genoeg tijd voor films maar telkens als ik een film opzette had ik er toch geen zin en zette ik hem na 10 minuten af. Kon me er gewoon niet aan toezetten en er was niet echt een film die ik echt wilde zien. De site had ik ook een tijdje niet bezocht. Tot dat ik gisteren Arrival opzetten, nou wat eengeweldige film was dat zeg. Vandaag ook nog Suburra gezien die ik ook echt een meesterwerk vond (bij herziening wellicht 5*). Ineens was ik hierna weer uit m'n film dip, waarschijnlijk door een goeie film op te zetten. Nu heb ik weer meer motivatie om films te kijken.

Had vorig jaar regelmatig hetzelfde als jij Warp. Wanneer 4.5* en 5* films op zich laten wachten en 4* films alleen sporadisch voorbij komen verlies ik ook de wil een film op te zetten en al helemaal een matige film uit te kijken. 8 april is alweer de laatste keer dat ik 5* gaf voor een 1e kijkbeurt. Bij een ervaren kijker met duizend(en) stemmen snap ik dat maar vind het persoonlijk nogal teleurstellend.

Bovendien vind ik nu bij 600 tot 700 stemmen het al moeilijk nieuwe films te vinden waar ik echt zin in heb. T/m April is er alweer geen ruk wat uitkomt in de bioscoop zo te zien, op een positieve verrassing na wellicht.

Het is echt erg tegenwoordig. Ik kan gewoon geen goede film meer zien. Het is gewoon alsof alles tegenslaat, alles veel moeite kost, ik voor het minste de concentratie verlies, en als ik dit gewoon niet meer als een hobby ervaar. Ik slaag er nog amper in een film te vinden die me kan ontspannen. Ze duren vaak ook nog eens zo lang. Misschien is mijn interesseveld een pak smaller dan ik het wil, en moet ik op dat vlak nog meer dan ooit selecteren. Ik weet het niet. Een filmkenner of completionist zal ik ook niet worden, dat zal ik toch moeten aanvaarden.

Met stralende zon en temperaturen hier in Spanje van boven de 25 graden begint mijn jaarlijkse zomerfilmdip alweer de kop op te steken, en de klok is nog niet eens verzet .

Door psychische problemen die weer de kop opsteken (eetstoornis, angst, depressie, automutilatie, autisme, ADD, en persoonlijkheidssstoornissen) en omstandigheden dit jaar nog maar 18 films bekeken, waarvan de meesten in juni. Vooral de depressie en de eetstoornis (weinig eten) maken het allemaal moeilijk om de concentratie te behouden (icm met ADD). Mijn autisme is wellicht juist een voordeel voor films kijken denk ik verder. Veel ziekenhuisopnames ook gehad, waardoor je niet elke film kan zien, en ik op herstel ben gefocust. Het had niet veel gescheeld of ik was er niet meer (perongeluk slagader geraakt bij snijden), dus de problemen zijn wel erg... .

We kennen elkaar niet, maar ik lees je reviews altijd met plezier. Klinkt allemaal heel heftig wat je de afgelopen maanden hebt meegemaakt. Heel veel sterkte gewenst met het herstel. Goed teken (lijkt me) dat je weer wat actiever bent de afgelopen weken. En knap dat je hier zo open over durft te zijn, dat vergt veel moed. Succes de komende tijd.

Sterkte TornadoEF5 en knap dat je er zo open over durft te zijn. Hopelijk gaat het stapje voor stapje steeds een stukje beter. Je bent één van mijn favoriete MM reviewers .

Onze filmsmaak ligt denk ik wel redelijk ver uit mekaar al hou je ook wel erg van horror. Ik heb een nichtje die al jaren kampt met anorexia en dan weer het andere uiterste Boulimie. De kans op herval is groot. Met haar keek ik graag film, de passie voor horror heeft zij denk ik toch wel weer aangewakkerd bij mij destijds. Ik kijk er altijd naar uit naar de momenten als ze zich beter voelt en we nog eens een film kunnen kijken. Autisme kan inderdaad een voordeel zijn om veel of langdurig films, series of wat dan ook te kijken. Maar je kan net zo goed in een filmdip komen wegens een reden die niet meteen aanwijsbaar is. Nu goed het is een dooddoener maar veel sterkte en beterschap gewenst.

Nu zit ik in een boulimie fase, maar in het begin van het jaar in een anorexie fase, waarbij ik een BMI van 16,5 had, maar ik heb een soort van eetverslaving en ik moet constant aan eten denken. Iedere keer dat er een eetscène of iets van eten in een film voorkomt ben ik getriggerd. Nu ben ik wel gewicht bijgekomen (tot mijn grote spijt) door grote eetbuien (2000 kcal op een halfuur bvb. maar dan anderzijds maar 1 of 2 keer eten per dag). Het gaat heel moeizaam. Ik ben niet officieel gediagnosticeerd met een eetstoornis, wel "onofficieel", want ze hebben zelfs al een eetkliniek voorgesteld waar ze me weer zouden leren 'normaal' eten. Ik heb een obsessie met gewicht en eten, wellicht buiten proportie, omdat ik bijvoorbeeld nu een BMI van 20 heb, en iedereen zegt van je mag nog wat bijkomen, maar nu voel ik me 'extreem dik', en ben ik bang om nog meer aan te komen. In het ziekenhuis en bij andere mensen (ouders, pleegouders) eet ik beter en meer, omdat er meer in voorraad zit. Thuis let ik op dat ik niet te veel aankoop in de winkels waardoor ik daar automatisch weinig tot minder eet. Dus door in ziekenhuizen, en niet thuis te zijn, ben ik vanzelf bijgekomen (en geen tijd gehad om thuis films te kijken -> en als je dan thuis bent, heb je door je depressie geen zin meer). Dagen waarbij ik vast of amper eet worden afgewisseld met dagen waarbij ik eetbuien heb van 2000 kcal enkel op snoep, chocolade enzovoort (en dat is thuis absoluut het geval, in ziekenhuizen word je meer geforceerd te eten, en bij pasta-en rijstgerechten heb ik ook eetbuien).

Mijn periode van ontkenning en gewichtsobsessie kun je wellicht nog terugzien in de eet-topics op dit forum maar soit.

Autisme stimuleert me om meer alternatief te kijken, denk ik, en een grote obsessie voor films te hebben, maar tegelijkertijd ook (samen met ADD wat eigenlijk min of meer hetzelfde is -> het is een spectrum) een klein spectrum aan films te hebben die je erg goed vindt, en veel klassiekers die voor jou niet doen wat het bij anderen doet, of het lastig heb om te concentreren op voornamelijk lange films. Trage films werken soms ook beter bij mezelf. Ik ben op dat vlak gewoon anders dan de meeste mensen, dat is nu gewoon zo. Ik heb het daar soms lastig mee, maar qua films ben ik wel trots dat ik kan appreciëren wat anderen niet zo appreciëren, en alternatief te zijn (al ben ik nu ook niet extreem into arthouse of cultfilms enzovoort), maar de films die ik mooi vind zijn ook niet altijd voor iedereen weggelegd.

Ik moet ook dingen leren aanvaarden. Autisme heeft voor- en nadelen. Mijn angsten bvb. zorgen ervoor dat ik eigenlijk nooit van mijn leven in feite moet (en ook kan werken), maar voor reizen, uitgaan en een vriendin leren kennen geldt hetzelfde. Ik ben zeer eenzaam, dus vandaar dat mijn depressie daar ook van afstamt, maar het voordeel is dat je veel interesses kan hebben en onderhouden zoals geen enkele andere mens dat heeft. Al steek ik dan die tijd vaak ook in nutteloze dingen zoals lijstjes en watchlijsten maken De psycholoog heeft gezegd dat ik wellicht een voorbeeld ben van iemand met Asperger, maar dat in de DSM-V dat niet meer één van de diagnoses is. Nu valt alles in een brede omschrijving van autismespectrumstoornis, en ik ben het afzijdige type.

Maar in feite ben ik zeker dat het verkeerd is, omdat het wel lukt om in bepaalde groepen me te handhaven (in het ziekenhuis ben ik één van de meer extraverte en opvallende mensen). Niemand zal me vergeten als ze me tegenkomen, en dat afzijdige types gemiddeld minder intelligent zijn, dan de andere types is dan ook tegenstrijdig bij mij. Mensen zien ook nauwelijks dat ik autistisch ben, maar dat is wellicht omdat ik doorheen de jaren geleerd heb om te "acteren" als zo normaal mogelijk. Ik kan ook goed acteren daardoor. Maar ik ben dus ook niet echt mezelf. Sterker nog, ik heb geen identiteitsbesef meer. Het is een raar iets alleszins. En de trauma's erbij die ik heb, maken het allemaal niet gemakkelijk (kindermishandeling, pestgedrag).