International Film Festival Rotterdam - IFFR

Dag 2

Het begon fantastisch met Nuestro Tiempo, de nieuwe film van Reygadas. Een schitterend meesterwerk waarvan ik erg blij ben dat ik die op het gigantische Imax doek van Pathe 5 heb mogen aanschouwen. Een achtbaan van emoties in slow motion. 5*

Vervolgens naar The Spy gone north een Koreaanse koude oorlogs thriller die niet erg spannend was, maar wel interessant. Qua film verder niet zo bijzonder 3*

Long days journey into night was voor mijn een film met twee gezichten. Het eerste uur kon ik niks mee en stevende af op een zware onvoldoende, maar tweede deel, een lang shot in 3d bracht een totaal andere ervaring. Grote klasse was dat. Moeilijk te beoordelen zo, maar heb een 3,5 toegekend.

De laatste film was een perfect ‘late night’ feestje. Harpoon is een heerlijke en vooral bloederige zwarte komedie. Zeer geslaagd. Een kleine 4* (staat nog niet op mm)

Het was weer een fijne festivaldag.

Mijn iffr reis bracht mij tot op heden langs: Het wilde westen, Columbia, Denemarken, post apocalyptisch Argentinië, Mexico, Noord- en Zuid Korea, China an de wateren rond Floria.

Zin in morgen!

Ik zit ziek thuis dus leuk beging van mijn 2 dagen iffr.... hopelijk haal ik de 2de nog.

Beterschap. Sneu. Heb je niks kunnen zien? Wat wel kan:

A. de hieronder genoemde festivalscope optie gebruiken International Film Festival Rotterdam - Festival Scope

B. dan wel (regel iemand die de kassa kan bereiken) voor 2 euro per film admin. kosten de films (min. 2 uur van tevoren) laten omboeken.

Nope ik had dit jaar maar 2 dagen gepland en een vervalt en ik kan maar 2 dagen. Festival Scope is misschien wel een optie bedankt maar er zit niet echt iets tussen wat mij bevalt. Dus komt wel goed dit.

Ow jammer man, zullen we elkaar dit jaar niet gaan treffen. Zullen het nog eens goedmaken met een concert in één van de volgende maanden. Beterschap!

Balen D-ark! Had de Angers alvast meegenomen maar volgende week zaterdag zien we elkaar sowieso.

ja tot dan zeker komt goed

Inderdaad, voelt totaal niet als te lang aan. Zie je zo meteen!

Zie nu dat er vier delen zijn, komt er dan nog een vierde deel die nog niet in Rotterdam is te zien? De speelduur van de drie delen in Rotterdam komt zo te zien wel overeen met de totale speelduur op IMDb.

Long Day's Journey Into Night was alles wat ik mogelijk van een film kon wensen (en daar voorbij).

Zo, de tweede dag (gister) zit er ook weer op.

Het was een dag die opzicht best ok was ,al had ik mijn verwachtingen vooraf iets moeten bijstellen. Gelukkig wist Cities of Last things het niveau nog omhoog te halen.

Sophia Antipolis; een film waar ik stiekem toch wel iets meer van had verwacht, maar in plaats daarvan bleven de losse verhalen wat rondzwerven en was er van verbinding nauwelijks sprake (of ik moet het over het hoofd gezien hebben). de shot's her en der in combinatie met poëzie was wel mooi ,maar te weinig (voor mij) om er met een goed gevoel op terug kijken. Een voldoende dat dan wel.

Murder Me, Monster; Van de term "Body horror" had ik eigenlijk nog nooit gehoord ,maar afgaande van het verhaal en de trailer leek het me leuk om eens een totaal andere film te kiezen dan dat ik normaal zou doen. Nu werd dat bij de openingsscene al meteen duidelijk gemaakt. Gelukkig werd het verhaal gaande weg wel wat subtieler uitgewerkt ,maar om nou te zeggen dat het voor herhaling vatbaar is?

Voor nu laat ik het hier dan ook het daar bij.

Cities of last things; was in vele opzichten de film die voor mij alles weer goed maakte.

De 3 verhaallijnen verteld in niet chronologische volgorde ,waarbij we de hoofdpersoon volgen en je er achterkomt waarom hij bepaalde daden pleegt en zo geworden is ,zoals je hem in het eerste deel ziet handelen. Zoals gezegd voor mij een zeer aangename eerste film die hoog zal gaan eindigen in mijn persoonlijke IFFR- lijst voor dit jaar. Hopelijk zal de film tijdens of na het festival alsnog aangekocht worden door een van de vele distributeurs ,zodat hij ook een release krijgt in de Nederlandse filmhuizen.

Het derde deel van La flór is toch wel echt de laatste, dat suggereert tenminste de aftiteling die pakweg een half uur duurt.

De drie delen zijn volgens de regels van MM volgens mij ook los toe te voegen? Staan in ieder geval wel apart op IMDb ook. Zou het graag willen want het tweede deel geef ik blind 5*. Het derde deel viel net echter behoorlijk tegen. En aangezien de drie delen qua plot vrijwel totaal los van elkaar staan, zouden individuele filmpagina’s zeker wenselijk zijn. De Arabian Nights trilogie van Miguel Gomes had ik juist liever als geheel op de site gezien (zou ik 5* geven, maar de losse delen 4.5*).

Niet dat het derde deel zwak was, maar mijn verwachting was: ik krijg meer van hetzelfde. Dat dus niet. Dit was een deconstructie van wat al in de eerste plaats een deconstructie was. Erg teleurgesteld omdat ik de soort episodes van deel 1 en 2 verlangde, maar ergens was dit misschien wel precies de afsluiting die het verdiende. Hoop dat de teleurstelling wegebt. Toch alvast 5* gegeven aan het geheel want zo makkelijk ben ik tegenwoordig wel daarin.

Vooral grappig dat Llinás de hele tijd met genre verwachtingen speelt, en net wanneer La flór zelf een genre/formule is geworden (en ik als kijker meer van hetzelfde verlang), gooit hij nog eens radicaal het roer om en maakt hij korte metten met mijn luie verwachtingen.

Dat kan maar één ding betekenen:

MEESTERWERK

Of: Hoe houd je jezelf voor de gek (cuarta parte).

Kan me aansluiten bij wat McSavah schrijft over La Flor. Eigenlijk vooral jammer dat de vier actrices naar de achtergrond schoven in deel drie. Verder toch wel weer gewoon genoten van de eigenzinnigheid van Llinás.

Cities of Last Things had ik wat meer van verwacht. Eigenlijk had ik me het meest vermaakt met de Q&A: die regisseur heeft wel humor.

Dag 3

Dag 3 begon sterk met Last days of life, een tekenfilm die qua stijl op Akira aanluit over de oorlog die in 1975 in Angola uitbrak. Gemixt met oude fottage en interviews met enkele betrokkenen, maken dit zowel een interessant als indrukwekkend betoog 4*

Vervolgens naar Cities of last things, een boeiend drieluik dat zich afspeeld in de toekomsr en verleden van China, waarbij we een gedesillusioneerde agent terug zijn jeugd in volgen.

Dikke 3,5 (merk dat hij lekker nasudderd.)

Toen naar Rojo, een argentijnsmisdaadfilmpje tegen de achtergrond van de veranderende Argentijnse politiek in de jaren 70. Ook de Chillense Columbo kan het niet boven de middelmaat verheffen. Beetje flauw zelfs. 3

Als laatste vandaag richting Parijs rond het begin van de jaren 80 voor Une Jeuness Doree waarin een rijk boheems stel een jong koppel versiert en erop los feest. Veel te braaf uitgevoerd om deze eeuw nog indruk mee te kunnen maken. 2,5 voor de jaren 80 pop en discofeestjes.

Joost Rekveld lanceerde vandaag zijn dvd/bluray box in Worm! gelijk een exemplaar opgepikt, gesigneerd en wel. cool

Nuestro tiempo liet me gefrustreerd achter. Fenomenale opening maar vanaf dat Carlos zichzelf in beeld brengt gaat het van kwaad tot erger. Alle ballen dan maar op Long days journey into night.

Dag 2 & 3 (vr/za)

The Spy Gone North was interessant en vol mooie decors maar er ontbrak wat spanning. Ying aka Shadow was heerlijk gestileerd en licht komisch en uiteindelijk gewoon een spektakel qua martial arts. Black Mother was een hele zit. Soms mooi, vaak rauw en lelijk en in de woorden van de regisseur, gewoon een bord vol dat je niet leeg hoeft te eten, maar waar je best af en toe je ogen bij mag sluiten. Q&A was de verrassing. Bij deze docu liepen veel weg. Ter info! Goede nacht!

Opvallend tot nu toe (randzaken):

Lost Holiday (2019) niet gezien maar: (alles al uitverkocht! kleine zalen sneller vol?)

De zee van bright futurekansen op maandag (en dinsdag).

Gekut met mijn TM pasje, werkte niet: heb een nieuwe (nu weer ok).

Rotterdampas gedlt niet bij premières, films lijken zo gepland dat gebruik ervan ook niet echt makkelijk lijkt...maar ik hoop op zondagavond of ma of di.

Een geheugensteuntje: drankjes ja/ nee

De Doelen ja, bier alleen flesje (dan wel: geen glas)

Schouwburg NEE

Oude Luxor, LV, Cinerama en Pathe, ja graag

Populair

BankGiro Loterij Publieksprijs 2019 | IFFR

The Best of Dorien B. , Camino (etc), Dirty de (3) NL- films in top 10.

Voor mij zit het erop. Zou volgende week nog wat op het IFFR in Groningen mee kunnen pakken, maar denk het niet. Zes films:

1. Long day's journey into night - 4* - Met afstand de beste film die ik op het IFFR 2019 zag. Mysterieus, technisch zeer knap, geweldig sfeervol.

2. Manta Ray - 3,5* - Sterk camerawerk in een film die is opgedragen aan de Rohigna's, en waar van alles in zit. Boeit van start tot einde.

3. Cities of last things - 3,5* - Het verhaal begint in de toekomst en volgt de hoofdpersoon in drie episodes terug in de tijd. Dat alles gedrenkt in een mooie, ietwat grofkorrelige look. Fijne prent maar komt net tekort om echt speciaal te zijn.

4. Ozen - 3* - Fraaie landschappen en kleuren, met bijzondere riviershots. Wel erg geconstrueerd in zowel stijl als inhoud.

5. Nuestro tiempo - 2,5* - Cinematografisch soms adembenemend, vooral in de buitenscenes. Inhoudelijk (of qua gebrek aan inhoud) vooral irritatie-opwekkend, met een Carlos Reygadas die z'n eigen onopgeloste issues in je gezicht wrijft, waardoor de drie uur nog langer gaan aanvoelen dan het al is.

6. A land imagined - 2,5* - Kwam er nooit in, omdat het narratief fors tekort schiet. Wel één magnifiek shot in slowmotion.

Cities of Last Things nog niet gezien maar die andere vijf zijn inderdaad erg bijzonder.

Dag 4,

Ik had een deprimerend dagje gepland met een bezoekje aan de oorlog in Bosnië, en tocht naar een verwachte uitvaart in de Kuip, om uiteindelijk in een Braziliaans mortorarium te eindigen. Maar dat liep gelukkig heel anders...

The Load was wel deprimerend, met name omdat er weinig aan was. Een troosteloze rit van Kosovo naar Belgrado, waarbij vrijwel niks noemenswaardig gebeurd. Clou was ook weinig verrassend. Minste film die ik (tot nog toe) gezien heb. 1*

Op weg en in de Kuip werd mij constant ‘sterkte’ gewenst, maar dat was achteraf gezien helemaal niet nodig. Grootste verrassing deze week.

Als laatste stond het Brazilliaanse Nightshifter op het programa. Een erg leuke en originele horrorfilm. Een soort kruising van een hele rits horrors uit de jaren 80. Misschien iets te lang, maar heb me goed vermaakt. 4*

Vrijdag een drietal: Eerst de geslaagde nieuwe Reygadas. Toegankelijker dan zijn vorige, maar staat er ook niet volledig los van. Een knappe film over een huwelijk dat misloopt, maar vooral ook over het verschil tussen te beredeneren wat je van het leven wil en het gevoel wat er vervolgens van komt. De tweede film van Fadel haalt het niet bij zijn debuut, maar ik was er, mede door het einde, wel wat te streng voor. Want de film is bij vlagen bloedmooi en Fadel cast nog steeds prachtig op gezichten (die hoofrolspeler had de markantste kop van het festival tot nu toe, vooral met zijn stem). Over Long Day's Journey Into The Night kan ik alleen maar zeggen dat ik een halfje meer overweeg en dat ik niet verwacht dat ik in 2019 een betere nieuwe film ga zien.....

Gisteren begonnen met The River, ik vreesde een beetje voor een anti-moderne-technologie film, maar dat werd het gelukkig niet. Het was een parabel over macht. Inderdaad erg geconstrueerd, maar dat vond ik niet altijd erg. Imperfect maar boeiend. Tutto L'oro Che C'e staat te boek als documentaire, maar was vrij duidelijk gescript. En uiteindelijk ook tamelijk nietszeggend. Memento Stella had voor mij wat te leiden onder de muziek. Die duwde me teveel een richting uit. En niet waterachtige geluiden horen als er beelden zijn die zo overkomen om maar eens wat te noemen. Black Mother was een experimentele documentaire over Jamaica. Erg origineel qua vorm. Een collage van beelden, veelal portretten met een geluidsband die je soms vrijlaat om zelf in te vullen of a synchroon lopen met de beelden. De regisseur was een New Yorker met Jamaicaanse en Iraanse roots die overkwam als een rapper (en ook clips in die hoek regisseerde).

Vandaag ook The Load gedaan. Vond de hopeloze sfeer vooral erg sterk getroffen. De film heeft zo zijn imperfecties, maar hij greep me wel. Diamantino begint erg leuk, maar blijft vervolgens veel meer binnen de lijntjes dan ik had gewild. Het leek alsof de makers ook een lijstje af aan het vinken waren van zaken die nu de wereld bezig houden om daar grappen over te maken. Alva ligt normaal wel in mijn straatje maar miste voor mij ritme en sleepte me niet echt mee. Knife + Heart zou ik niemand durven aanraden, ik was ook al een van de weinigen hier die de eerste film van Yann Gonzalez echt leuk vond. Dit was een gay-slasher die ook nog over werkelijkheid en film gaat, tamelijk hysterisch is soms. Tegen de achtergrond van een seventies pornoset, de (seksuele) vrijheid viert. En Gonzalez bleek een haast, lieve aardige man.

In R'dam ga ik enkel naar Long Day's Journey Into Night, voor Grunn heb ik net toch maar een ticket voor Manta Ray gekocht ipv op last-minute met Cineville te gokken; de eerste voorstelling is al uitverkocht en ik acht daadwerkelijke release hiervan onzekerder dan bv Nuestro Tiempo (ook al uitverkocht; 1 vertoning in klein zaaltje...)

Verder hoop ik dat in Grunn tickets overblijven voor The Core Of The World, The River en Killing. Een paar die later wel uitkomen probeer ik ook last-minute mee te pikken, verder zie ik ze in de loop van het jaar wel ergens. En anders niet

Zo, na een kleine pit-stop dit weekend met andere verplichtingen pakken we de draad weer op met hopelijk weer 3 mooie films om te zien. ?

Te beginnen met;

- Ash is purest white

- the gold landen-sheep & the sacred mountain

- core of the world

Gisteren heb ik me gewaagd aan een 360 graden VR-ervaring met La secta del gatillo. Op zich een vrij standaard Campusano film, maar dan met een gimmick dat je alle kanten op kunt kijken.

Wat ik dan weer niet begrijp van het festival is dat ze die VR-films niet in afgesloten kamers doen, het is dit jaar in een open ruimte in het hilton hotel. Continu was er omgevingsgeluid te horen; van uitleg aan andere kijkers tot een zeer luid sprekende filmmaker waar een interview mee afgenomen werd. Jammer dat het festival niet met meer zorg omgaat met deze vertoningen.

Wat vond je van de beeldkwaliteit?