Algemeen sporttopic (geen voetbal) #2

Komt toch ook omdat de breedtesport in Nederland zo groot is. Overal ligt een voetbalveld, een hockeyveld, een zwembad, een atletiekbaan, een sporthal etc. Ik heb aan waterpolo gedaan, en als je ziet hoeveel (echt mooie) zwembaden we in Nederland hebben. Een zwembad zoals in Eindhoven hebben ze in België niet hoor. Alles is ook heel strak georganiseerd, en talent wordt heel snel herkend. Dat talent wordt dan naar Papendal gebracht om met andere talenten te trainen, waardoor ze nog beter worden. We hebben ook goede rolmodellen. Badloe is gaan windsurfen omdat hij groot fan van Dorian was. Meisjes gaan aan atletiek/voetbal doen omdat ze Lieke/Dafne willen zijn.

Daarnaast gaat het economisch ook heel goed met Nederland. We kunnen veel zeiken, maar we verdienen met ze allen een aardig salaris. Kinderen kunnen vanaf jongs af aan meerdere sporten doen om daarna echt te kiezen. Hoewel dit wel minder wordt door internet, gamen etc. En jongeren waarvan de ouders niet veel verdienen kunnen door alle voetbalveldjes toch aan sport doen. Of via allerlei regelingen van de overheid toch aan teamsport doen.

Als Belg kan ik hier wel enige verklaring geven over hoe ik dat zie. Ik denk dat het eenvoudig is te verklaren omdat we hier dus met 2 taalregio's zitten: Vlaanderen (Nederlands) en Wallonië (Frans) die naast een nationale ook hun eigen regeringen hebben en ook zo hun eigen sportbonden en organisaties. Het is een heel kluwen. Het is verder ook een kwestie van geld en hoe het wordt verdeeld en waarin wordt geïnvesteerd en je moet altijd beide regio's tevreden houden. En ik ga er niet om liegen er is in Nederland wel degelijk een groter sportcultuur, betere infrastructuren en ik denk ook een beter beleid.

En ja er is inderdaad een topsportschool in Gent, ja in Vlaanderen dus dat maakt het dan weer moeilijker voor de Franstaligen. Af en toe gebeurt dat wel eens dat talenten anderen kunnen inspireren. Nina Derwael (turnen) is er zo eentje en destijds Kim Clijsters en Justine Henin in het tennis.Maar er zijn altijd wel die 'communautaire' en 'culturele' verschillen die het bemoeilijken.

Verder worden toppers ook getraind door buitenlandse coaches, in het turnen zijn het Franse coaches (man en vrouw), het zwemmen werd lange tijd door Nederlandse coaches gerund. Belgische nationale voetbalploeg haalt zijn beste resultaten in zijn geschiedenis met een Spaanse coach.

Uitzonderingen zijn er ook wel geweest, de gloriejaren van het Belgische judo hadden we jean-Marie Dedecker als coach, een echte pit bull. De aanpak heeft uiteindelijk wel geloond maar dat zou heden ten dage niet meer kunnen denk ik.

Ik ben inderdaad de trainers vergeten. Ook van een hoog niveau.

Powless wint Classica San Sabastian. Paar jaar terug als zeer groot en piepjong talent gezien. Werd met best wat bombarie binnengehaald bij de voorloper van Jumbo-Visma en de verwachtingen waren hoog. Maar werd na twee seizoenen weggedaan door Jumbo-Visma en stelde daar nogal teleur. Sinds 2020 rijdtn hij voor Education First. Misschien is dit zijn doorbraak wel. Hij is nog altijd pas 24.

Mollema was 10e en dat is de negende keer op negen deelnames dat de man de top 10 haalt. Dat is wel zeldzaam op zo lang altijd top 10 te rijden in dezelfde koers.

Volgens mij is het een cultureel ding. De gemiddelde Belg is rustig, introvert, levensgenieter en lijkt niet de ultieme wil hebben om er 100 procent uit te halen. Zie ik ook bij de Belgische voetbalploeg. Die hebben voor het eerst een paar jaar een selectie om prijzen mee te winnen, maar elke keer als het moet geven ze niet thuis en achteraf hoor je ze dan zeggen dat het wel jammer is hoor, maar ze hebben hun best gedaan. De Nederlander is druk, extravert, leeft volgens structuur en regelmaat en lijkt zich constant te willen bewijzen naar de buitenwereld dat ze bestaan (niet alleen in de sport).

Plus dat we hier gewoon als land overduidelijk inzetten op topsport. Overal velden, mogelijkheden, opleidingen. Dat betaalt zich uit. We zijn niet in 1 sport goed, maar in 10 of 20. Daarom vind men ons in het buitenland niet altijd even sympathiek, we laten ook graag merken dat we wat kunnen. Ik zie dat overigens als heel positief. Liever een paar keer op de bek of een keer uitgelachen worden, maar wel vooraan staan als het oog van welke sport ook op je is gericht.

Dat kan best wel zo zijn, maar zich constant willen bewijzen en natuurlijk de 'enorme' druk hierbij komt kijken als men begint te winnen en de verwachtingen die er dan komen van het thuisland hebben soms ook minder leuke kanten. Kijk maar naar Tom Dumoulin die er op een moment mentaal doorzat; Hij won de giro en plots verwachte zijn land dat hij ook eens even de Tour ging winnen. Gisteren was ex-zwemster Inge de Bruijn nog in de studio op Sporza. Die vertelde ook dat die druk op een moment zo hoog werd dat ze Nederland op een moment was ontvlucht en in Amerika ging verpozen. Ik weet niet of het altijd zo een gezond klimaat is, maar ik veronderstel wel dat de psychologische omkadering ook wel een stuk beter is.

En ja dat klopt wel dat die winnersmentaliteit niet altijd even sympathiek overkomt en dat men dan sommige Nederlandse sporters gaat verwijten arrogant of een hoge dunk hebben van zichzelf.

Nu goed ik lig er alvast niet wakker van die medaillespiegel en ik denk de gemiddelde Belg evenmin. Misschien zijn we net teveel bourgondiërs en levensgenieters, maar iedereen moet voor zich uitmaken welk pad die verkiest. Ik denk ook niet dat er een zekere verplichting is voor eender wie om de beste te willen zijn in sport dat in de eerste plaats een vorm van entertainment is en uiteindelijk geen levens gaat redden of zo of een levensnoodzakelijke behoefte is. Maar het is een feit dat sport de Vlamingen en Walen herenigt zoals EK voetbal, maar zo gauw dat evenement weer voorbij is, is het weer elk in zijn eigen gemeenschap. Je moet dat niet onderschatten en kan daar moeilijk een oordeel over vellen als je hier niet woont. 2 verschillende talen en 2 verschillende culturen, enkel de Belgische sporters en politici die zijn in beide landsgebieden wel bekend maar de gemiddelde Vlaming zal nauwelijks Waalse TV en mensen uit de showbizz kennen en vice versa. Het is allemaal niet zo simpel als je het je lijkt voor te stellen.

Toch ligt er in Belgie ook op bepaalde sporters extreme druk, maar ik denk maar in een beperkt aantal sporten. Ik denk dan meteen aan Frank Vandenbroucke, maar bij wielrenners is de druk in Belgie vaker enorm is mijn indruk.

Als er nu hier iemand werkelijk iets snapt van zeilen, die mag nu zijn vinger opsteken. Een medaillerace waarin de zeilsters voor goud en zilver eigenlijk enkel elkaar in het oog houden en eigenlijk totaal niet meestrijden voor de zege. Een puntensysteem om te bepalen wie door mag gaan naar de medaillerace daar kan ik inkomen. Maar dan zou je toch verwachten dat iedereen in de medaillerace weer van 0 begint en degene die eerste over de meet komt goud wint.

In mijn ervaring zijn het vooral de Belgen die ons niet zo sympathiek vinden, maar verder ben ik op reis bijna alleen maar mensen tegengekomen die het maar wat tof vinden om een Hollander te ontmoeten.

Ik denk nog steeds dat het vooral geld is (ons belastinggeld dus, waar overigens niks mis mee is). Bij sporten als roeien, zwemmen, zeilen, komt het gewoon aan op faciliteren en trainingsarbeid. Hier zeggen ze dat per medaille in 2008 4,4 miljoen euro werd besteed. Dit is echter wat simplistisch gesteld, want ze gaan er vanuit dat alleen de Olympische spelen tellen.

Ja, die druk is wel groot ja. Als je ziet dat het bij Femke Bol bijna alweer een teleurstelling is als ze geen medaille haalt denk, ‘laat haar nou eerst even lopen en genieten van haar eerste Spelen’. Henry Schut noemde haar gister alweer een “atletiekkoningin”, en serveerde daar gelijk even Dafne Schippers mee af. Goed dat Sedoc daar tegenin ging.

Ben trouwens benieuwd wat Ranomi nu gaat doen. Vierde plaats, en ze leek niet echt teleurgesteld. Ze moet zich echt gaan richten op de 50m vrij, en zelfs daar wordt het nu moeilijker voor haar. 50m vlinder is ze misschien nog wel beter, maar dat is niet-Olympisch. En Ranomi is iemand die pas opleeft bij de Olympische Spelen. Ik dacht echt dat ze ging stoppen ( net zoals Femke Heemskerk), maar nu denk ik dat ze beide wel doorgaan. Voor Heemskerk wel de laatste OS, maar zij is iemand die juist wel altijd alles geeft (ook op ek’s En WK’s).

Kromowidjojo is ook alweer 30, lijkt me dat dit haar laatste Spelen zijn. Jammer, want is wel een uithangbord voor het Nederlandse zwemmen.

Waterpolo dames keurig 3 uit 4. Bouwmeester brons. Uiteindelijk toch keurig wat ze zelf aangeeft na zo'n week.

Ik denk dat Ranomi na de spelen al gaat aankondigen dat ze stopt.

Ter illustratie: onze Olympische doelen zijn bepaald op basis van Olympische diplomas (top 8 ), niet op basis van medailles.

Veel duidelijker kan het niet, wel?

Dat geldt voor alle sporten. Als ieder land dezelfde faciliteiten zou bieden als nl dan zou de medaillespiegel er totaal anders uitzien.

Wil is een persoonlijkheidskenmerk dat zich niet laat beinvloeden door cultuur of nationaliteit en is in deze volstrekt irrelevant. Bovendien heb je in de eerste plaats geen wil, maar talent nodig. En hoger dan het persoonlijk plafond komen mensen niet.

Nou ja, we worden nog wel eens als een grote bek-volk gezien. Maar je hebt wel gelijk, meeste mensen in de wereld vinden Nederlanders wel leuk. Ze linken ons, terecht of niet, nog altijd aan gelegaliseerde drugs, Johan Cruijff, molens, sporthelden en Amsterdam, stad waar alles kan. Ik ben ook in veel landen geweest waar ik met mensen sprak en als Nederlander heb je bijna altijd wel gespreksonderwerpen, ook al zijn ze algemeen.

Onzin. Echt onzin. Wil, mentaliteit, hoe je het ook wil noemen, zit echt wel in de genen, de cultuur en de opvoeding in bepaalde landen. Amerikanen en Duitsers zijn een goed voorbeeld, die zullen nooit het hoofd buigen totdat het echt niet meer kan. Dat zijn volkeren die gewoon keihard gaan.

Duitsers en amerikanen zijn eveneens toonaangevend als het gaat om het aantal mensen dat kampt met obesitas. Duitsers en amerikanen zijn kortom overal toonaangevend vanwege de combinatie van liquide middelen en voldoende koppen.

Haha. Ja, dat zal het zijn. Heb niet het idee dat je weet waar je over praat.

Dit zegt wel wat: Openlijk Nederlands doel is om structureel de top 10 van de medaillespiegel te halen (ontstaan door de voor Nederland zeer succesvolle spelen in Sydney in 2000) en ik denk dat de overgrote meerderheid hier niet weet wat een Olympisch diploma is. Ik hoor Belgische commentatoren daar ook veel vaker over praten.

Ondertussen heeft Duitsland één medaille meer dan Nederland en bijna 5x zoveel inwoners. Daarmee zitten ze dichter bij het niveau van Belgie dan dat van ons.

Australie is bijvoorbeeld veel succesvoller. 31 medailles op 25 miljoen mensen. Denk dat daar ook veel overheidsgeld naar sport gaat. Elke 30 tot 40 jaar halen ze de spelen zelfs naar Australie.

Wie? Ik of roland scholten die keer op keer zat te zeveren over een gebrek aan mentaliteit als een darter weer eens klop had gekregen van phil taylor om drie zinnen later te vertellen dat dezelfde phil taylor hem persoonlijk tonnen heeft gekost.

Rijke westerse landen winnen prijzen van elkaar naar rato. Wil, mentaliteit enz is een markeningterm die leuk is voor de televisiekijker maar inhoudelijk weinig om het lijf heeft.

Zeker niet, de verschillen zijn enorm tussen rijke landen onderling en worden eerder groter als je het aantal inwoners meeneemt; Er is veel meer aan de hand.

Ah, je hangt je hele stelling op aan darts. Nouja, prima man.

Juist. Maar meneer is vrij overtuigd dat mentaliteit niet bestaat dus laat hem in die waan.

Geld, maar als je het over mentaliteit en wil hebt dan zijn de Australiërs ongeëvenaard hoor. Voordeel voor Australië is ook dat ze goed in zwemmen zijn, waar nou eenmaal de meeste medailles in te verdienen zijn.

Opvallend ook dat zo'n groot sportland als Spanje de laatste veertig jaar wat achterblijft. Twee keer 25 medailles, maar ook 6, 13, 14 en 15. Nu ook weer niet al te best. Misschien komt het omdat Spanje een echt voetballand is, maar dat is Nederland toch ook. Waar het aan ligt weet ik dus niet echt.

Misschien zeg ik iets doms nu, maar is het in Spanje niet gewoon een groot deel van het jaar veel te heet om diverse sporten fatsoenlijk te spelen en te oefenen?

Overigens valt ook Frankrijk me altijd tegen. Die staan nu ook geloof ik maar 1 plekje boven ons met net zoveel goud.

Ik zeg niet dat mensen er niets voor hoeven te doen of laten. Ik zeg dat het fenomeen 'mentaliteit' volstrekt ondergeschikt is aan het voorhanden hebben trainingsmogelijlheden en het hebben van talent.

Ik begrijp overigens prima dat televisiekijkers graag dergelijke verhalen horen. Zonder dergelijke terminologie kunnnen mensen zich niet of minder goed identificeren met sporters. Maar dat is iets anders en doet niets af aan mijn bovenstaande conclusie.

Ja, maar dat is het in Australië ook. En voetbal doe je ook in de buitenlucht, en daar zijn de Spanjaarden geweldig in. Ik denk dat het echt een geldkwestie is in Spanje. Vraag me af hoeveel geld er in sport wordt geïnvesteerd in Spanje.

Klinkt misschien gek, maar ik denk ook dat de lengte van de persoon er iets mee te maken heeft. Als ik aan Spanjaarden denk, dan denk ik aan kleine mannetjes. En voor de meeste Olympische sporten heb je toch wel lengte en kracht nodig.

Toch wel genieten nu dat Atletiektoernooi. Voelt altijd als basissport. Zoals ooit ontstond. Een wedstrijd wie het snelste van a naar b rent bijvoorbeeld. Heeft ook veel schoonheid. En hier winnen heeft een enorme betekenis omdat de meeste onderdelen nagenoeg wereldwijd beoefend worden,