menu

Overig / Televisie / Mad Men

zoeken in:
avatar van AC1
AC1
martijnk schreef:
Pffff zo geniaal ik baal nu al dat seizoen 7 de laatste is. Ik lus er nog wel 7.



Don Draper aan lager wal in de jaren '70. Count me in!

avatar van niethie
Weinig berichten hier de laatste tijd, iemand die dit nog volgt?
Ben inmiddels bij maar twijfel of ik niet liever wacht tot de finale is uitgezonden om de laatste 6 te zien omdat ik eigenlijk geen zin heb in te wachten maar misschien ook omdat een kleine pauze wel even fijn is na 3 maanden lang bijna elke avond naar ongelukkige/verbitterde personages kijken? Vond het niveau in seizoen 6 ook wat afgezwakt. Met name door de bijdehante bijfiguren irriteren die soms echt doen terug verlangen naar een Sal of Price maar de laatste paar eps waren weer van hoog niveau. Met name dat dansje van Bert was zo prachtig. Blijf me er ook over verbazen hoe er op Don, na al die jaren, nog altijd geen pijl te trekken valt. Hoop echt dat de finale, zoals belooft, echt in 2014 geset, zie anders geen andere manier om dit een beetje goed af te ronden...

avatar van Kai
Kai
Ik heb zojuist de aflevering van maandag gekeken en kijk nog keurig elke week. Er worden hier inderdaad weinig berichten geplaatst, mogelijk omdat er niet zoveel over te zeggen valt.

Begrijp me niet verkeerd, wat mij betreft de beste Engelstalige serie ooit gemaakt. Maar anders dan bij andere series kun je niet spreke over een bepaalt plot of dergelijke. Wat mij het meest fascineert is de zoektocht van Don en inderdaad er valt op die man vaak geen pijl te trekken.

De melancholie, de leegheid, het absurdisme en het existentialisme, dit allemaal in een dromerige wereld. Ik vind het prachtig.

avatar van Roel-
Ik wacht bij Mad Men rustig af tot alle afleveringen uitgezonden zijn. Dan kijk ik het daarna in een ruk uit. Blijft voor mij een serie waar ik toch in moet komen ieder seizoen. De vele karakters komen voor mij het beste tot hun recht als ik meerdere afleveringen achter elkaar kijk. Jammer dat dit betekent dat het door de splitsing van seizoen 7 elke keer maar twee of drie keer kijken is, maar het is niet anders.

Kijk er in ieder geval erg naar uit om straks de laatste 7 afleveringen te kunnen zien! Hoop overigens niet dat de laatste aflevering in 2014 zou zijn. Lijkt me erg geforceerd na zo lang in de jaren 60/70 te hebben gehangen.

avatar van TheBunk
Laatste aflevering was geweldig. Nog twee te gaan nu.

Valt nog weinig te zeggen over het einde. Ik verwacht een open finale, op meerdere manieren uit te leggen. De ambiguiteit is altijd één van de sterkste punten geweest van MM, samen met de melancholie en nostalgie. Prachtserie, voor mij één van de beste ooit.

S07E12, de laatste. een van de beste afleveringen tot nu toe. Ongelooflijk hoe ze het doen.

avatar van Naomi Watts
Aardig einde. Weiner heeft het niet verpest maar had stiekem op meer gehoopt. Een beetje zoals Six Feet Under. Niet al te realistisch, beste einde die een serie ooit gekregen heeft. En The Sopranos.

avatar van danuz
Dit laatste (halve) seizoen begon wat matig, maar werd naar het einde toe steeds dromeriger en poetischer. En de slotrede was fantastisch. Mooi hoe romantiek, lot en acceptatie daar samenkomen. Waardige afsluiter van misschien wel de/mijn serie der series!


Een leven zonder Mad Men....

avatar van TheBunk
Onverwacht toned down einde. Mooi rond, maar toch met de semi-weirdness die Mad Men kenmerkt. Zeer benieuwd hoe ik dit ervaar als ik de hele serie achter elkaar herkijk in pak 'm beet augustus 2019.

De Grote Drie, The Wire, Six Feet Under en The Sopranos staan nog steeds. Mad Men netjes vierde.

avatar van Apollinisch
danuz schreef:
Een leven zonder Mad Men....
Gedeelde smart is halve smart. Toch?

avatar van danuz
I guess

En zo'n serie kan met intervallen natuurlijk prima meermaals in de herkijk.

avatar van AC1
AC1
TheBunk schreef:


De Grote Drie, The Wire, Six Feet Under en The Sopranos staan nog steeds. Mad Men netjes vierde.


Goeie smaak.

In mijn lijstje komt daar zeker en vast nog Deadwood bij.

avatar van AC1
AC1
Ik vraag me wel af wat het volgende project van Matthew Weiner zal zijn. Heeft iemand al iets opgevangen?

avatar van TheBunk
AC1 schreef:
(quote)


Goeie smaak.

In mijn lijstje komt daar zeker en vast nog Deadwood bij.


Thanks. Deadwood is geweldig inderdaad. Die moet ik snel weer eens terugkijken. Maakte toen grote indruk

avatar van Apollinisch
Hé maar zou Mad men niet in deze eeuw eindigen?

avatar van jacobine_rodijk
Tenzij 't uit Weiner's mond kwam was 't allemaal speculatie.

Aardige finale overigens, echter jammer dat Weiner zo'n slaaf is aan zijn eigen esthetische visie; één grote tijdssprong vooruit was iets bevredigender geweest na 7 jaren investering. Dit was meer een seizoenafsluiter dan een serieafsluiter, maar anderzijds had ik niets minder (of meer) verwacht van Weiner.

Wel toevallig dat Showtime's Happyish (1.04) ie Coca Cola reclame vorige week nog parodieerde, zat stiekem te wachten op Hitler om "Cut! Cut! Cut!" plots te schreeuwen aan de zijkant.

avatar van donmarko22
Het laatste seizoen??
Jammer. Mijn vrouwtje en ik zijn al vanaf het begin fan van deze serie, maar misschien werd het toch tijd om er mee te stoppen.
Gelukkig heb ik nog 13 afleveringen voor de boeg.

avatar van SergioMalick
Helaas is mijn favoriete serie ten einde gekomen. Lastig om afscheid te nemen van Don draper tijdens de laatste aflevering en alle overige personages waaronder Roger, Pete en Peggy. Overigens is het einde volledig in stijl van mad men en laat het nog genoeg aan de verbeelding over. Mad men is voor mij samen met Twin peaks en Carnivale de enige serie die in mijn ogen zich kan meten met de mooie kunst dat het medium "film" laat zien. Een serie maak je niet alleen maar met een leuk en spannend verhaal, zoals Breaking Bad, Lost en meerderen, maar door de combinatie van alle elementen, met als belangrijkste element: Sfeer. DankU Mad Men.

avatar van Roel-
Dan eindelijk begonnen aan het laatste (halve) seizoen mad men. Niet meer kunnen stoppen en het dus in een dag afgekeken. Een serie die zich moeilijk verhoudt tot andere, maar juist daarom zo fascineerde. Geen daverend spectaculair einde, maar mede daarom juist passend bij de serie. Het zal even duren voor ik deze opnieuw ga kijken, het staat echter wel vast dát ik hem opnieuw ga kijken.

avatar van The One Ring
Peggy: “[I want to] Create something of lasting value.”
Don: “In advertising?”

Of iemand ooit iets van blijvende waarde heeft gemaakt in de reclamewereld vind ik moeilijk in te schatten. Ik heb niet gemerkt dat advertenties echt van generatie op generatie bewondert worden. Een goed voorbeeld leverde de finale van Mad Men al eigenlijk, door af te sluiten met wat kennelijk de meest bewonderde reclame is uit de televisiegeschiedenis, waarin een groep hippies een lied zingen over vrede, liefde en Coca Cola. Ik had dit nog nooit gezien of ervan gehoord. Misschien zegt dit iets over mij, maar het lijkt of zelfs de beste reclames geen al te lang leven beschoren zijn.

Hoe dan ook, ik kende alleen het lied, maar dan wel door latere uitvoeringen die het woord “Coke” vervingen met “love”. Wellicht ligt het aan mijn smaak, maar ook deze hit heeft niet bepaald iets tijdloos. Het voelt heel erg aan als een product van zijn tijd, net als die hippies op de bergtop. Dat zegt ook wel iets over reclames, die min of meer gedwongen zijn om heel erg “nu” te zijn.
Als je advertenties uit het verleden bekijkt zal je waarschijnlijk weinig leren over de sociale of politieke omstandigheden van de tijd of plaats, maar des te meer over het ideaalbeeld dat toen daar heerste.

Mad Men gebruikt ideeën als dit ten volle. Het spreekt heel erg voor zijn plaats (de Verenigde Staten en dan vooral New York) en zijn tijd (de jaren ’60) en de advertenties die de hoofdpersonages maken reflecteren dit. De serie gaat een stapje verder dan dit echter. De personages zijn vaak zoekende naar wat ze zelf willen en zonder dat ze het bewust lijken te merken creëren ze hun ideaalbeelden in hun werk. De advertenties zijn vaak de enige concrete dingen die we kunnen gebruiken om te begrijpen wat Don Draper wil. Het probleem: Don weet dat de reclames uiteindelijk maar romantische creaties zijn en ook nog eens hevig gecomprimeerd om het product van de opdrachtgever te verkopen. Echter, zijn werk is zo persoonlijk als die van een “echte” kunstenaar. Hij moet alleen het persoonlijke wegwerken in een poging om de illusie te wekken dat de boodschap van de reclame universeel is.

Dat is nogal een visie om als uitgangspunt te gebruiken voor een tv-serie. Mijn beschrijving hierboven is waarschijnlijk niet iets waarin een echte reclameman zich zal herkennen, maar wel hoe ik Mad Men over het algemeen begreep. De serie heeft flinke ambitie. In feite is het niets minder dan een poging om geluk volgens de Amerikaanse manier onder de loep te nemen, in zekere zin de Amerikaanse denkwijze te ontleden. Het bekende idee van “the pursuit of happiness” staat centraal, maar “happiness” wordt breed getrokken, dus niet alleen faam en werkgeluk, maar ook met oog op liefde, familie en dingen waarnaar we verlangen, maar die we niet kunnen benoemen. Zoals ik al zei: flinke ambitie. Mad Men valt makkelijk in het rijtje van hyper-Amerikaanse klassieke werken zoals de roman The Great Gatsby en de film Citizen Kane.

Als dit allemaal wat droog en theoretisch klinkt (een nadeel dat altijd wat kleeft aan thematische analyses) zeg ik graag dat de serie dit zeker niet is. Niettemin ben ik verbaasd hoe ingetogen Mad Men is ten opzichte van de meeste series. Het medium grijpt al snel naar sensatiemiddelen, met melodrama, plottwists en cliffhangers. Mad Men is daar wat meer vies van (cliffhangers blijven zelfs helemaal uit). Het heeft een nogal los verhaallijn, personages die zich nooit direct duiden en het drama is zo nu en dan intens, maar op een terughoudende manier. Een gemiddelde aflevering trok kennelijk maar de helft van de kijkers van Breaking Bad en dat verrast me niet echt.

Tegelijkertijd verrast het me ook niet dat Mad Men een zeer trouwe aanhang heeft. Het was niet een serie die me op papier aansprak. Reclamemannen in de jaren ’60? Zegt me niet zo veel en geeft ook niet echt aan wat je kan verwachten. Niettemin gebeurde hier iets wat me eigenlijk zelden tot nooit bij een serie gebeurt: vanaf aflevering 1 zat ik er helemaal in. Toen ik Don Draper daar met zijn idee voor een reclame voor Lucky Strike naar voren zag komen wist ik dat ik iets speciaals zag. Voor het kijken van de finale keek ik de openingsaflevering weer eens. Het blijkt toch dat de serie daarna nog verfijnder zou worden, nog scherper. Echter de toon was meteen raak. Veel series beginnen zwak vind ik, alsof de makers nog moeten zoeken naar wat ze precies maken (als je iets weet van het gejaagde proces waarin ze vaak gemaakt worden blijkt dit beeld te kloppen). In Mad Men was het er meteen.

Een groot deel van de aantrekkingskracht komt voor mij uit de dialogen. Het is gewoon prachtig geschreven, met niet alleen veel gedenkwaardige one-liners, maar ook duidelijk een liefde voor taal, uitgesproken door acteurs die de liefde lijken te delen. Het schrijfwerk is even sterk op het gebied van personage-uitdieping, met karakters die niet eenduidig zijn en wiens gedrag zo nu en dan open is voor interpretatie van de kijker. Daarnaast is het gebruik van het tijdsbeeld ook gewoon krachtig. Niet alleen omdat veel grote gebeurtenissen als metafoor kunnen dienen, maar ook gewoon voor de sfeer. Dat we New York in de jaren ’60 zien veranderen van een conservatieve samenleving, naar een hippiewereld tot een compleet gedesillusioneerde staat is meer dan een bonus. Even fijn is de humor, een wat ondergewaardeerd aspect van de serie.

Zelden verdiende een cast meer lof. Jon Hamm zet hier één van mijn absolute, favoriete acteerprestaties neer. Hij lijkt altijd iets te verbergen en het is altijd de vraag wat. Elizabeth Moss geeft je altijd iets om voor te juichen. Vincent Kartheiser zet een onuitstaanbaar, nietig mens neer waar ik niettemin geen genoeg van kreeg. Christina Hendricks is extreem goed in het neerzetten van een personage dat je haat in één aflevering, terwijl ze in de volgende de heldin van de show lijkt. Robert Morse geeft een schoolvoorbeeld van hoe met minimale schermtijd de grootste impact bereikt kan worden. Kiernan Shipka zet iedere kinderacteur te kijken. En wie werd er geen fan van John Slattery, meester van de one-liner? De cast aan bijrollen is te groot om ze allemaal te kunnen noemen, maar toch wil er een aantal nog even in de spotlight plaatsen: Aaron Staton (terecht een fanfavoriet), Alison Brie, Jared Harris, Rich Sommer, Jay R. Furgeson, Bryan Batt, Ben Feldman, Stephanie Drake (erg grappig), Kevin Rahm (extra uniek omdat hij bijna compleet sympathiek is – en daardoor steeds overweldigt dreigt te worden door de andere personages), Mark Moses, Maggie Siff, Harry Hamlin (heel sinister), James Wolk (misschien te weinig gebruikt), Cara Buono en Julie Ormond. En nog steeds vele anderen.

Nee, de serie is niet perfect. Ik noemde January Jones al niet bij de acteurs, want ze is echt een zwakke schakel. Op papier vind ik Betty Draper een enorm interessant personage, maar Jones is een nogal vlakke actrice die niet goed in staat is om de innerlijke wereld van haar personage weer te geven. In feite komt het heel lang neer op één tik: kort de ogen toeknijpen. In de latere seizoenen wordt ze wel beter overigens, maar dan is ze niet meer zo centraal.

Verder zaten er wat mindere stukken in seizoen 5, 6 en 7. Dat begon al bij de finale van seizoen 4. Dat seizoen is over de gehele linie genomen waarschijnlijk mijn favoriet, maar die laatste aflevering, waarin Don besluit met Megan te trouwen, kwam te veel uit het niets en had te weinig opbouw (zeker omdat Faye Miller me een perfecte match voor Don leek). Seizoen 5 lijdt eronder dat Don veel te gelukkig is in de eerste helft. Kennelijk is de kwaliteit van deze serie omgekeerd evenredig aan hoe goed Don in zijn vel zit. Seizoen 6 had daarnaast er soms wat last van dat het te veel als een herhaling van zetten voelt, met situaties die we al vaker gezien hebben. Seizoen 7 ten slotte heeft soms wat tempo-problemen, die vermoedelijk voortkomen uit de keuze om het seizoen in tweeën te splijten en toch de indruk te wekken dat iedere helft op zichzelf kan staan.

Ondanks dit doet dit allemaal weinig af aan de kwaliteit van de serie als geheel, die gewoon enorm is. Ik ben vaak wat hard voor series lijkt he wel, maar niet hier. Wat heet: ik kan deze recensie nog 100 keer zo lang maken als ik zou willen (verleidelijk). Ik zou alleen al zo veel kunnen schrijven over de finale (die ik ijzersterk vond). Laten we slechts zeggen dat ik er voor zo lang het duurde zeer gelukkig van werd.
5*

avatar van AC1
AC1
The One Ring schreef:

Een groot deel van de aantrekkingskracht komt voor mij uit de dialogen. Het is gewoon prachtig geschreven, met niet alleen veel gedenkwaardige one-liners, maar ook duidelijk een liefde voor taal, uitgesproken door acteurs die de liefde lijken te delen. Het schrijfwerk is even sterk op het gebied van personage-uitdieping, met karakters die niet eenduidig zijn en wiens gedrag zo nu en dan open is voor interpretatie van de kijker.


En met een wijsheid en doorzicht die ik nog nooit in een andere serie heb gezien.

avatar van Flavio
Flavio (moderator)
Gisteren de laatste episode gezien, een mooie finale zonder echt te imponeren. Maar hoe maak je een laatste aflevering- ik ben al blij dat er geen minibio werd gegeven van alle key personages "hoe verging het verder met...". De laatste aflevering was weinig spectaculair maar daar is Mad Men de serie niet naar. Het was in Mad Men stijl: Don keert terug naar de reclame en zal sterk terugkomen met de iconische Coca Cola campagne.

Overigens niet helemaal eens met The One Ring dat reclames niet tijdloos kunnen zijn- die Coca Cola reclame zal voor veel Amerikanen ongetwijfeld bekend zijn, net zoals in Nederland reclamecampagnes van decennia terug (ik noem een Centraal Beheer, Calvé pindakaas, Bokma) nog steeds bekend zijn en hun slogans nog altijd herkenning oproepen. Of een reclame daarmee werkelijk iets achterlaat- waarschijnlijk niet omdat reclame geen doel is maar een middel. En het mist de oprechtheid die muziek bijvoorbeeld wel kan hebben.

Terug naar de serie: dat Peggy Olsson op het eind dan toch eindelijk de liefde lijkt te vinden- ik gun het haar van harte maar echt geloofwaardig vond ik het niet. Dat had ik eerder al met de verliefdheid tussen haar en Ted. Geen echte chemie. De chemie bestond wel tussen haar en Stan, maar dan toch eerder op een buddy-niveau. Maar ach die soapy elementen in Mad Men kan ik wel hebben.

Mijn favoriete personagens waren naast Don toch wel Roger, Sally en Peter. Betty vond ik na de matige eerste seizoenen vrij constant, ze was geen leuk personage maar ik ben blij dat ze niet de serie is uitgeschreven, ook al vanwege haar sleutelrol tussen Sally en Don. Joan heb ik het nooit zo op gehad en ik was ook geen fan van Cooper (en zeker Don´s vage hallucinaties met hem na zijn dood waren ongepast en onnodig.

De beste serie ooit- daarvoor is het nog te vers, de tijd zal uit moeten wijzen of mijn serie top 3 gaat veranderen (Twin Peaks, the Wire en the Sopranos), ik acht de kans wel groot. Sowieso een serie om terug te kijken, ook al omdat er zoveel details in zitten, en het de echte wereld lijkt te zijn waarin het zich afspeelt- met terugkerende personages, verwijzingen naar gebeurtenissen in het verleden- ik heb ongetwijfeld een hoop gemist.

avatar van Zandkuiken
Wel grappig dat velen hier The Sopranos en The Wire noemen, samen met Mad Men ook voor mij de 3 kroonjuwelen van de Golden Age of Television. Vergelijken is moeilijk, maar Don Draper steekt er bij mij nog net bovenuit.

Als ik denk aan Mad Men, zal het toch zijn aan Don die - meticuleus gekapt en geschoren, strak in het pak - uit de lift komt van Sterling Cooper, majestueus door de gang stapt, z'n overjas in de handen laat van de secretaresse van dienst, zijn bureau binnengaat, een glas korten vult en... in de zetel gaat liggen. Daar kunnen schlubs als Tony Soprano of Jimmy McNulty dan toch niet tegenop.

Voor mij zit de magie van Mad Men 'm dus voor een groot deel in de ondoordringbaarheid van het statige maar tragische hoofdpersonage, dat me zo geïmponeerd en gebiologeerd heeft. De weergaloze sixties-sfeer, knappe fotografie, de decors, de kleren, het heerlijke m'en-foutisme van Roger Sterling (de scènes tussen hem en Don zijn altijd een puur genot), de idiote strapatsen van Pete ... Ik vind het allemaal geweldig, maar pas als de heerser over Madison Avenue in beeld kwam, steeg Mad Men naar een nog hoger niveau.

Over het zevende en laatste seizoen dan ... Ik had het volledig opgespaard, om nog één keer volledig ondergedompeld te raken in het wonderlijke universum van Mad Men. Genoten, ook van de allerlaatste aflevering, maar dat éne moment, die éne scène die je happend naar adem achterlaat, bleef wel uit. Waarschijnlijk is Mad Men er ook de serie niet naar, dus het is wel goed zo.

Ik heb nu al zin om de volledige reeks te gaan herbekijken, maar dat zal wegens tijdsgebrek nog niet voor meteen zijn. De boeken dicht, voor nu.

avatar van AC1
AC1
Mooi geschreven, Zandkuiken, en ik ga 100% met je akkoord. Mad Men is niet alleen stijl en cool maar waarschijnlijk ook de meest menselijke serie, vol met kleine waarheden en scherpe observaties. Jawel, ook voor mij is Don Draper het meest fascinerende en intrigerende personage uit alle TV-series. Heb S7 net uitgekeken en voel dat ik Mad Men ga missen ...

Afgelopen maand heb ik het laatste seizoen afgekeken. Uiteindelijk erg goed bevallen deze serie, hoewel het zich toch iets conventioneler ontwikkelde dan ik had verwacht op basis van het bijzondere eerste seizoen.

De sfeer is onovertroffen, zelfs na de talloze films en series die er al zijn gemaakt over de jaren '60. De minutieuze reconstructie van de decors werpt zijn vruchten af, maar ook de intermenselijke relaties met de mores van die periode zijn mooi weergegeven. Markant is de gevoelige invalshoek die is gekozen, die bijna 'vrouwelijk' overkomt als ik het zo mag zeggen. Los van de productie zijn er ook geweldige, op zichzelf staande acteerprestaties. Don Draper spreekt uiteraard enorm tot de verbeelding, maar ook Pete en Peggy zijn mooi gelaagd uitgediept.

Voor veel series zal het moeilijk zijn om zeven seizoenen lang interessant te blijven, maar van dat probleem heb ik bij Mad Men uiteindelijk toch vrij weinig gemerkt. Oninteressante subplotjes (zoals een paar van Don's avontuurtjes) zijn beperkt. En de allerlaatste scène is erg mooi getroffen.

avatar van mikey
wat is het orgelmuziekje bij de aftiteling van E 4/ S6?
Ik kan het niet vinden.

Alvast bedankt!
Mike


avatar van rokkenjager
Potverdikke! Seizoen 5 was echt geniaal. Wat een héérlijke serie toch.

Deze scene.. *zucht*

Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://www.youtube.com/watch?v=yXoILGnHnvM

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.


avatar van SergioMalick
Goed bezig rokkenjager! Inderdaad een geweldige scène, maar tegelijk ook erg gênant door de ogen van Don.

avatar van Ataloona
En die volgende werkdag Roger z'n opmerking tegen Don over Zou bisou bisou

avatar van Nicholas
Ben hier sinds kort mee begonnen en inmiddels aanbeland bij het einde van seizoen 2, maar het onvoorspelbare, zoals het hierboven enkele malen wordt omschreven, begint me steeds meer tegen te staan.

Gedurende het eerste seizoen dacht ik een aantal personages aardig in de smiezen te hebben, maar gaandeweg worden de plotwendingen, karakterontwikkelingen en onderlinge verhoudingen steeds moeilijker te voorspellen. Naar mijn smaak is dat ook nog eens niet gestoeld op iets van realisme en voelt het weinig natuurlijk aan, maar lijkt het pure willekeur. Het enige dat ze gemeen hebben is dat het net een stel tieners in oude lichamen zijn, die niet alleen weten wat ze willen maar ook nog eens hevig lijden aan een dissociatieve stoornis. En blijven kijken voor de zwiepende heupen van mevrouw Hendricks gaat ook weer zo ver.

Ik ben inmiddels ongeveer halverwege de serie (einde seizoen 4) maar zelden een serie gezien waar op zo een hoog niveau wordt geacteerd, alle acteurs spelen echt geweldig wat een dikke pluim voor de regisseur oplevert
iedere aflevering kijk ik toch met verbazing over het hoge niveau wat gehaald wordt, de serie kijkt lekker weg en mag zich zeker in een top rijtje als :soprano's, The Wire, Breaking Bad,Boardwalk Empire scharen dat zijn de series die ik gezien heb tot nu toe een dikke 4 sterren voor deze serie, zal deze ook plaatsen nadien ik de serie af heb.

Gast
geplaatst: vandaag om 11:06 uur

geplaatst: vandaag om 11:06 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.