Fehér Isten (2014)

Gisteren gezien in de Amongst Friends Sneak van het Louis Hartlooper Complex, Utrecht.

Ik wist niets van de film, noch van deze regisseur. De dame die de film inleidde meldde dat White God Un Certain Regard gewonnen had op Cannes en dat de eigenlijke hoofdrol niet voor een mens was maar voor een hond, of breder, honden. Een critically acclaimed film over Furry friends dus? Not quite. Dat laatste dan. Want hoewel de film als sociaal drama begint, blijft hij niet alleen in dat (sub)genre hangen. De scéne vrij meteen in het begin van de film met Lili op haar fiets, gevolgd (of achterna gezeten?) door honderden rennende honden in de straten van Budapest benam me even de adem. 'Dit is cinema', ging er door mijn hoofd. Het was nog totaal niet te plaatsen welke gebeurtenissen hierheen zouden gaan leiden, maar oh, wat zag het er bijzonder uit.

Ik wil eigenlijk niet voor anderen spoilen wat ik zelf totaal onwetend heb kunnen kijken, maar laat ik volstaan met de gedachte dat het uit de auto gooien van Lili's hond de katalysator blijkt te zijn voor een vrij bizarre plotwending. White God is geen standaard cinema, Mundruczó geeft ons een parabel en ongeremd stukje cinema. Het acteerwerk is over het algemeen vrij prima, al las ik dat op dat aspect wel wat kritiek te vinden is. De dertienjarige Zsofia Psotta deed mij een beetje denken aan Horse Whisperer Scarlett. De muziek was sterk en het camerawerk was blij vlagen bijzonder mooi, al waren er een hoop in principe vrij statische shots handheld, waardoor deze toch iets shaky waren. Die artistieke keuze begrijp ik dan weer niet helemaal.

White God zal gerust een aantal 'waar gáááát dit over's tot gevolg hebben. De drie door de begintitels heen kletsende, overgeparfumeerde dames naast me verlieten halverwege de film de zaal (mijn biertje smaakte opeen weer naar pils in plaats van Yves Saint Laurent). Maar het is een film zoals ik niet eerder gezien had, uitnodigend tot nadenken en discussie. Wat wil Mundruczó zeggen? Wat vind ik van de manier waarop hij dat doet? Kunnen genres op deze manier worden gemengd?

White God is de Hongaarse inzending voor de Oscars van 2015. Ik zie het niet zomaar gebeuren dat het goed valt bij de Academy, maar de meer avontuurlijke en openminded filmliefhebber zou deze bijzondere film zeker een kans moeten geven.

White God won tijdens het afgelopen filmfestival van Cannes de Un Certain Regard competie en dat vind ik niet meer dan terecht. Uiteraard is ook de Palm Dog, de prijs voor beste hondenprestatie in een film, naar White God gegaan. Het is, vooral door de taal, een arthouse-film die aanvoelt als een liefdesverhaal, actiefilm en postapocalyptische thriller in 1. Deze gaan naadloos in elkaar over en maken de film dynamische én emotioneel ook is er genoeg om over na te denken na het zien van de film. Een meer dan geslaagd ‘experiment’ waarbij overigens geen honden zijn verwond.

White God Recensie - Review op Filmtakers

Beetje lastig te beoordelen, omdat deze film voor mijn gevoel uit twee delen bestaat. Enerzijds is het een liefdesverhaal tussen een jong meisje en haar hond. Ik vond dit deel van de film over een beginnende puber die rebelleert tegen haar vader en haar muziekleraar erg goed. Ook het verhaal over Hagen vanaf het moment dat hij uit de auto wordt gegooid vond ik mooi. Maar dan... vanaf het moment dat Hagen ontsnapt uit het asiel, verandert de film in een wraakfilm waarbij Hagen als leider van een troep straathonden à la Caesar in Rise of the Planet of the Apes door de stad trekt en wraak neemt op de mensen die slecht voor hem zijn geweest. Deze wending vond ik eigenlijk maar niks (en kost daarom ook punten). Dan had ik desnoods liever gewoon gezien dat Hagen door een leuk gezin werd opgepikt uit het asiel en het vertrouwen in de mens hervond. Zou allicht een zoetsappiger en voorspelbaarder einde zijn geweest, maar wel meer in de lijn van de film en zou me met een bevredigder gevoel hebben achtergelaten. Voor de rest: prima acteerwerk, goede muziek, en wát een goeie hond. 3,5*

Een jeugdfilm + hondenfilm vol dramatische clichés (haha) ontaardt halverwege in een naargeestige actiefilm. Denkende dat je dan alles hebt gehad, dan heb je het flink mis. Boordevol maatschappijkritische metaforen stevent de film af op een apocalyptische ode aan de horrorfilm.

De een noemt het een rommeltje, de ander (wuif) spreekt van een aanstekelijk stuk cinema dat uiterst effectief genres door elkaar mixt met de daarbijhorende 'clichés'. Toch ging ik naar huis met een grote grijns vol verwarring.

Het grootste probleem (naast de vraag waarom uitgerekend Cinemien deze film heeft aangekocht, wellicht de laatste distribiteur waarbij ik zo'n film zou verwachten...) zijn de uitgesproken metaforen waar eerlijk gezegd te weinig mee wordt gedaan. De grote thema's (o.a. xenofobie in Oost-Europa) worden weliswaar geïntroduceerd, maar uitgewerkt, ho maar. Of de grap is dat er rigoreus korte metten mee worden gemaakt?

Desalniettemin een bijzondere film die met liefde is gemaakt. Dat werkt bij mij aanstekelijk. And I admit, I love doggies!

White God kreeg vooral mijn aandacht door de intrigerende trailer. Helaas doet de film er zelf niet helemaal eer aan. Het was veel meer standaard dan ik had verwacht. Snap berichten dat dit origineel zou zijn, want dit is gewoon een Hongaarse hondenremake van Rise of the Planet of the Apes. Dat script wordt plotpunt voor plotpunt gevolgd. Daar komt nog eens bij dat zelfs de thematiek hetzelfde is. Het zijn twee films die zowel gaan over de verhoudingen tussen mens en dier (letterlijk) en tussen menselijke rassen onderling (figuurlijk). Niets nieuws onder de zon. Het grootste verschil is dat hier de honden wat meer gericht specifieke mensen aanvallen en uiteindelijk getemd worden (klinkt nogal fout als je dit ziet als een metafoor voor interraciale verhoudingen).

Jammer dus dat zo'n intrigerende film zo beperkt origineel is. Ik stoorde me er ook aan hoe knullig het soms technisch in elkaar zat, zoals Mochizuki Rokuro al aangaf. Toch werkte het nog enigszins voor mij als een avonturenfilm met honden in de hoofdrol. De honden spelen beter dan de mensen en hebben ook meer karakter. De wat meer actiegerichte scènes waren soms wat knullig, waarschijnlijk omdat ze kunsten vereisen van de honden die de beesten niet echt kunnen, maar over het algemeen werkt het goed. Het is ook niet al te moeilijk om mee te leven met de arme dieren, waardoor het enigszins genietbaar is als wraakfilm.
2,5*

ik ben het helemaal een met cordiavovens , werkelijk een film die mij zowel dynamische én emotioneel zwaar raakte , ik heb meerdere keren naar mijn eigen hond gekeken, hoe mega trouw !! wat je een dier aan liefde geeft krijg je onvoorwaardelijk terug, ook als je er niet goed voor bent, en dat komt veel te veel voor voor mij een 5.5

Beklijvend drama met thriller-randje over de manier waarop de mens met dieren omgaat. Ik moest hierbij onmiddellijk denken aan de leeuw Cecil, die afgemaakt werd voor geld. Wij als mens hebben in feite de plicht om de zwakkere levende wezens te beschermen maar nee... bij de mens haalt wreedheid en geldzucht steeds de overhand.

Nu, ik ben een liefhebber van dieren, en bij films mijd ik normaal zoveel mogelijk dierenleedscènes. Hoewel natuurlijk steeds gesimuleerd (op enkele drieste uitzonderingen na zoals het erg debiele Cannibal Holocaust) stoot me dat altijd aan het hart. Gelukkig maken deze Hongaarse makers het statement dat ook honden recht hebben op een waardig bestaan. Die gelijkheid tussen mens en dier komt tot uiting helemaal op het einde, wanneer Lili en haar vader zich neerleggen voor de honden. .

White God is in twee afzonderlijke verhaallijnen opgedeeld. Het eerste volgt de hond Hagen, de andere zijn jonge baasje, die les volgt aan een muziekconservatorium en een matige band heeft met haar vader. Daar ging het soms nogal de mist in, en had de film weinig te vertellen. Het trappelde maar wat ter plaatse met saaie scènes in het conservatorium of een mooi gefilmde scène in een nachtclub, maar die volledig irrelevant was. Ik had eigenlijk liever gehad dat Lili op zoektocht zou gaan en zelf wat avonturen ging beleven. Het gedeelte met de hond is fascinerend in elkaar gestoken, brutaal en wreed op sommige momenten om aan te zien, maar wat de makers hier bewerkstelligen met de dieren is de moeite waard om 's te zien al laat de film in zijn geheel een onwennig en bedrukt gevoel na. Lof ook voor de gelikte regie.

Disney heeft zoiets geloof ik al wel eens gedaan, maar dan was het met twee hondjes en bleef de film wat liever, voor de allerkleinste hondenliefhebbertjes lijkt me dit me wat af te raden.

Verhaal begint overigens wel gewoon op z'n familie-drama, waarbij hier meteen de traanbuizen leeglopen.Dan volgen we gedurende de film zowel de hond als het meisje, waar we natuurlijk vooral de hond willen volgen om vervolgens grandioos te eindigen, vol bonuspunt omdat het al een fantastische prestatie is die honden zo goed te trainen.

Indien dit een Amerikaanse film was geweest had het massapubliek-potentieel gehad, als Hongaarse film veroordeeld tot de filmhuizen.

Totale tegenvaller. De enige leuke scenes waren tussen de meid en de dirigent. Verder valt er weinig te beleven. Geen moment spannend of boeiend. Jammer.

Waar de film het eerste uur een tamelijk clichématig traject aflegt, ontpopt Fehér Isten zich op de valreep tot een heel aardige film. Uit het eerste gedeelte had de nodige bagage geknipt mogen worden, maar zodra het hondenleger aan het moorden slaat laat de film zich als een ludieke actie/horrorflick kennen.

Knap gemaakt ook, weinig tot geen CGI gespot. Met voorts een eindshot waar je gerust U tegen mag zeggen. Des te spijtiger is het alleen dat de regisseur niet voor een wat economischere speelduur ging, want na een pover eerste uur stevent het toch nog op iets leuks af. 3,0* sterretjes.

Na Delta opnieuw een sterke film van Mundruczó. Een tikkeltje apart (net als Delta), en ik snap de kritiek over timing, opbouw en muziek ook best, maar vind dat niet voldoende om de film zo af te serveren.

Deze film gaat natuurlijk helemaal niet over honden, maar over het Hongaarse migrantenbeleid, en is daarmee erg pijnlijk. Of ligt het er zozeer bovenop dat het door niemand nog genoemd werd? De symboliek, vanuit dat licht bekeken, is schitterend, met name in de slotscene waar Lili zich letterlijk op gelijk niveau plaats met de honden tegenover zich. Het enige dat rest.
En wat een openingsscene, bloedstollend.

Een paar jaar geleden had ik me, na het zien van de sterke Tender Son, me meteen volop verdiept in Mundruczó. Zijn andere werkjes Pleasant Day en Delta waren wederom ook weer erg goed en voornamelijk erg subtiel. Je zou toen denken dat hij het voornamelijk moest hebben van de kleinere producties maar met White God bewijst hij het tegendeel. Al moet ik wel zeggen dat ik eerst, ondanks de net opgenoemde titels niet echt meteen onder de indruk was. Zelfs toen ik termen las als "Apocalyptische film, Actie in de straten van Boedapest" e.d. voelde ik ergens dat dat er wel erg gek of niet treffend uit zou gaan zien. Goh, een hele reeks honden die Boedapest overnemen en een meisje dat een soort leider is, en ohja... ook nog horror? De film was voor 12 jaar gekeurd dus ik denk dat dat ook wel mild zou zijn en zoals je weet, dikken mensen wel vaker iets aan met genres om bezoekers te kunnen trekken.

Fout....

De visitekaartjes die Mundruczó had weggegeven moest ik weer even boven tafel halen en ik kan, na het zien van de film een conclusie trekken: Van de films die ik allemaal van hem heb gezien is dit echt de beste en het lijkt erop dat een regisseur van kleinere producties kan groeien. Vele mensen hebben er geen trek in maar ik ben juist gek op het gespeel met genres, en nu heb ik de "aangedikte uitspraken" wel serieus genomen. Hij lijkt hier echt allerlei invloeden, elementen en genres in een blender te gooien en je zou haast denken dat deze film nog stevent naar een Hollywoodproductie. Het bewijst in ieder geval wel dat blockbuster en arthouse prima samen kunnen gaan, alleen is het wel net iets diepgaander en serieuzer (of de humor is wat scherper of zwarter). Het begint echter wel soms een beetje met de vraag van: gaat dit wel werken? Zelfs bij de introductie met die hordes honden die door de straten van Boedapest rennen vraag je je het af. De film begint als een coming of age, waarbij de regisseur hier zich overduidelijk laat beinvloeden door eventuele films uit zijn jeugd (wie kent er nou inmiddels geen jeugdfilms over een kind dat bevriend is met een (eventueel pratende of denkende) diersoort.) Zsofia Psotta wist me met het moment steeds meer te betoveren en mijn hart te stelen. Wat een acteertalent en intensiteit zet ze hier neer. Ze speelt hier de rebelse maar ondertussen ook naïeve Lily in een best wel rare toekomstperspectief van Boedapest. De overheid probeert te saneren op bastaardhonden en alle honden moeten worden goedgekeurd door de gemeente alvorens ze door kunnen als huisdieren. Laat de hond van Lily nou ook een bastaardhond zijn die gevaar loopt, die door haar vader op straat wordt gezet. Lily laat het hier niet bij zitten en tegen haar naïviteit in probeert ze nog haar hond Hagen terug te vinden. De film gaat naderhand een beetje de Annie MG Schmidt/Disney kant op wanneer we Hagen zelf gaan volgen. Hij word geconfronteerd met de hardheid van de mensen en vlucht voor de hondenvangers (die ik hier haast associeerde met een soort politiesquad uit een Orwelliaanse Science fiction film. Waar ik die gedachte vandaan haalde weet ik niet.) maar vind al snel ook een vrouwtjeshond waarbij al het bijna niet zou misstaan als de honden zouden kunnen praten. Hagen is voor de rest een erg sympathieke hond die geen vlieg kwaad doet, maar dat veranderd langzaam, maar wel op een griezelige wijze snel, wanneer hij in handen komt van een groep sadistische handelaars die van straat geplukte beesten klaarstomen voor hondengevechten. Ik ga niet veel zeggen maar de term "horror" is nou toch wel op zijn plaats. Dierenmishandeling vind ik één van de ergste dingen die er op de aarde bestaan. Maar er komt zelfs nog veel meer... en de diversiteit aan genres begint op den duur echt steeds meer op te vallen. Een ding is wel zeker; de bastaardhonden slaan (in dit geval bijten) terug... En ja, toch blijkt het feit dat er honden worden gebruikt, in plaats van een virusuitbraak of zombies, om een post apocalyptisch Boedapest te creëren helemaal niet zo slecht te werken.

Zoals ik al zei; de film bevat echt veel en veel meer dan ik in eerste instantie had verwacht, en het leuke daarvan is dat het steeds weer binnenkomt als een verrassing. Ook qua sfeer weet Mundruczo een hoop invloeden te gebruiken. Bij die sterke nachtclubscene, die me op een een of andere manier ook bij de keel greep, moest ik weer toch een klein beetje denken aan Gasper Noé, en actie.... ja, zit er ook in. Lang leve de Mobiele Eenheid (in films dan), en natuurlijk is er ook een beetje ruimte voor liefde. Zowel tussen twee honden als het gevoel van Lily voor die ene jongen uit haar repeteerklas. Dat Mundruczo die zoetigheid een beetje op de achtergrond wou laten spelen was overduidelijk, maar ergens was het ook niet misplaatst om meer te doen met dat thema. Het einde was ook erg mooi en bijna om een traantje bij weg te pinken, maar helaas werd het op den duur wel net iets te snel afgewerkt.

Uiteindelijk is het Mundruczo toch gelukt om me opnieuw te laten overdonderen met zijn werk. Wat een prachtige, lieve, betoverende maar tegelijkertijd ook snoeiharde film. Ik sta paf! als ik toch een beetje Annie MG Schmidt taal moet gebruiken.

5,0*

Het begint als Black Beauty, gaat verder als The Birds en eindigt als De Rattenvanger van Hamelen. Het is een aanklacht tegen dierenmishandeling, maar zonder prekerig te worden. De titel geeft aan dat je het ook als een allegorie over onderdrukking kunt zien. Voor een hond is de mens een god die goed- of kwaadaardig kan zijn.

Twee verschillende honden hebben de bastaardhond Hagen gespeeld. Het africhten van de honden is een prestatie. Ik vraag me af hoeveel computeranimatie erin verwerkt zit.

Het verhaal dreigt in twee stukken uiteen te vallen, maar op het einde wordt de eenheid hersteld doordat de verhaallijn over de honden en die over Lili als trompettiste bijeenkomen. Hondenliefhebbers, gaat dat zien!

Wat een toffe film. Het verhaal is nogal onconventioneel, misschien met uitzondering van het middenstuk over de hondengevechten. Zowel de verhaallijn rond Lili (een goeie rol van Zsófia Psotta) als die van hond Hagen is boeiend. Minpunt is dan weer dat de vader nogal plotsklaps omslaat: zijn personage is sowieso veel minder geloofwaardig dan Lili. Verder bevat Fehér Isten een fiks aantal sterke momenten, in de nachtclub bijvoorbeeld, maar vooral de beelden van de honden zijn knap. Het laatste kwartier doet er in alle opzichten nog een behoorlijke schep bovenop en laat je als kijker in verbazing achter. Zo moet dat!

Een paar honderd honden die wild door de straten rennen. Het zijn heel merkwaardige beelden, die kunnen gelden als metafoor voor de revolte van een groep minderheden, minstbedeelden, kansarmen of welke volksgroep ook die pas tot bedaren komen als ze op een redelijke en minder harde, onwezenlijke manier worden benaderd dan voorheen. De schitterende slotscene is daar wel een sluitend bewijs van.
Aldus zeker een inhoudelijke film, veel meer dan gewoon het verhaal van een meisje dat lijdt onder het verlies van haar hond.
Meerdere sterke, dikwijls ruwe scenes. (De gedragsverandering van de hond na de afschuwelijke training is er ééntje van.
Knappe cinema.

Prettig bekijkbare film met een rustig tempo en die zich afspeelt in een verlaten, haast postapocalyptische Boedapest, waar honden de straten hebben overgenomen en vrijwel niemand zich de straat op durft te begeven. Dit levert ontzettend veel fraaie en soms surrealistische beelden op. Het lijkt op een gegeven moment bijna een soort van zombiefilm waarbij de zombies door honden zijn vervangen die wraak willen nemen op de mens. Het uitgangspunt van de film is echter een duidelijke verwijzing naar hoe Hongarije met de vluchtelingencrisis is omgegaan. Met dank aan de recente MovieMeter Contest van Ferdydurke waardoor ik deze film heb ontdekt. 4*

Na Jupiter Holdja (2017) de tweede film die ik van deze tot voor kort mij totaal onbekende Hongaarse regisseur gezien heb. En ook deze viel zeker niet tegen hoewel ik wel enigszins moeite had met het eerste uur. Iets van Lili houdt van Hagen en wil alles doen om haar hond terug te krijgen. Tja, dit hebben we allemaal tig keer eerder gezien. Maar in het tweede uur maakt de film drastisch een andere wending en werd het een uiterst spannend wraakfilmpje. Sommige scènes logen er niet om wat betreft wreedheid van het menselijk ras tegen de viervoeters. Maar de viervoeters zouden als een goed georganiseerd leger met aan het hoofd Hagen keihard terugslaan. De laatste scène met Lili vond ik werkelijk schitterend. Rest de vraag hoe het mogelijk is om die honden zo goed af te richten. Moet toch wel een hels karwei geweest zijn lijkt me.
Moet deze regisseur toch wel goed in de gaten houden, want ook het door mij eerder genoemde Jupiter Holdja vond ik een zeer bijzondere film hoewel minder dan deze.

4.0*

Rare, onevenwichtige Hongaarse film. De plot is een mengeling van drama en fantasie, maar met name de fantastische elementen komen absoluut niet uit de verf. De film verliest op gegeven moment zijn geloofwaardigheid, waarna het niet meer goed komt. De vele shots van hordes honden die door een lege stad rennen zijn visueel indrukwekkend, maar het is jammer dat er niet meer met het intrigerende gegeven is gedaan. Gemiste kans derhalve.

De film wordt op de dvd/blue-ray aangeprezen als een hommage aan The Birds van Alfred Hitchcock. Maar afgezien dat ook hier dieren wraakgevoelens tegen de mensheid hebben, loopt elke andere vergelijking mank. Waar het bij Hitchcocks horrorepos draait om pure angst. Is de angst voor de op hol geslagen honden in deze film zo goed als niet te vinden. Dit komt vooral doordat er gekozen is voor een analogie met het huidige Hongarije. En die lag er zo verschrikkelijk dik bovenop dat elk plezier in de film de das wordt omgedraaid door dat politieke statement. Een ander probleem waar de film mee kampt zijn de motivaties van Lili. Waarom stelt ze de hond boven alles? Als dat ongelimiteerde huisdierenliefde is, staat dat in schril contrast met de rest en is wel heel gemakkelijk. Ook de willekeur aan genres werkte niet goed in het voordeel van deze film. Het lichtvoetig begin van een familiefilm (ik moest opeens denken aan E.T.) staan te haaks op het zwaar belanden middenstuk met zijn politieke allegorie. De finale met een paar horror-elementen voelde meer als mosterd naar de maaltijd. De politieblokkades deden me dan weer denken aan Planet of the Apes. Om positief te eindigen moet ik wel erkennen dat de scenes met de honden zeer knap gemaakt waren! Echter was dat niet voldoende.

Goed idee maar niet altijd even sterk in de uitvoering, vooral in het begin. Het coming of age drama is matig geschreven en geacteerd. De spanningen tussen pa en dochter komen niet van de grond, en de vader ontpopt zich tot de zwakke schakel van de film. Jammer want hij begon zo goed, bellenblazend op de wc nadat hij een koe heeft ontleed. Het meisje in de hoofdrol speelt een onzekere stuurse puber, en dat doet ze best aardig, maar echt overtuigend vond ik haar niet tijdens de zoektocht naar de hond. Het ging een beetje alle kanten op met haar. Nou ja, de impulsiviteit van de jeugd misschien.

De avonturen van de hond waren soms wat kinderachtig, ik verwachtte op een gegeven moment een bord spaghetti, maar dan wordt het grimmig met beelden van dierenmishandeling. Echt los komt de film pas als de meute aan het moorden slaat- ik was best verrast toen Hagen die hondenvanger de keel afbeet en als een Napoleon zijn honden aanstuurt. De beelden van de losgeslagen honden die zich tussen de mensen begeven zijn amusant en hadden nog wel wat langer mogen duren, en verder mogen gaan.

Een grimmige parabel over eenzaamheid en vervreemding (voor mens en dier) in een grootstedelijke, laatkapitalistische omgeving. Vanuit een tienervrouw (Zsófia Psotta) die terugvalt op haar hondenvriendje Hagen omdat haar ouders een leven zonder elkaar kozen, maar daarbij hun eigen weg gaan en niet denken op de consequenties voor hun dochter. Vanuit een gescheiden vader (Sándor Zsótér) voor wie de scheiding met zijn vrouw - en eigenlijk ook zijn demotie van professor naar vleeshouwer- negatief afstraalt op zijn zelfbeeld. Het monotone, statusloze werk waarmee hij scharrelend rondkomt en plotseling verantwoordelijkheid moet dragen over een tienervrouw. Vader, dochter en hond zijn tot elkaar veroordeeld in wat begint als een grauw psychologisch drama over mensen die de aansluiting met elkaar missen en niet weten welke rollen ze moeten, willen en kunnen vervullen. De dochter moet in de pas leren trompetteren voor een vermaard kinderorkest, terwijl de vader zijn boosheid en onvermogen projecteert op een mens- en dierrelatie waar hij als volwassene niet tussenkomt.

Maar, zoals de magnifieke openingsscène met honderden wegrennende honden al aankondigde, deze film speelt zich af in een dystopische alternatieve werkelijkheid. Waar het rigide straathondenbeleid, ondersteund door een kliksysteem van oplettende burgers, welhaast totalitaire trekjes vertoont in het wieden en selecteren van rashonden en asbakkenrassen. In misschien de vreemdste wending die ik in tijden zag gooit de vader de 'niet raszuivere' hond Hagen uit zijn auto en verplaatst het perspectief zich ook naar het oogpunt van een hondenpersonage. Ook de kijker ziet opeens dezelfde alledaagse ruimtes vanuit een hondenperspectief, maar met het verschil dat diens 'menselijke blik' dingen ziet die elk voorstellingsvermogen te boven gaan. Auto's en andere voertuigen worden monsterlijke doodmachines. De stedelijke ruimte wordt een woestenij waar voedsel, veiligheid en geestesrust geen uitgemaakte zaak zijn. Waar de mens verdeelt en heerst.

White God' (2014) kan óók gelezen worden als allegorie over bijvoorbeeld de nasleep van het staatscommunisme of de huidige vluchtelingencrisis, maar is dat volgens mij niet alleen. Het is voor mij tevens een film over schuld en compliciteit naar exploitatieve kapitalistische systemen die levende wezens reduceren tot producten. Vanuit het oogpunt van dieren bezien hebben bureaucratie, massaconsumptie en mannelijkheidsnormen maar één doel: het domineren en beheersbaar maken van andere levende wezens. En de 'white god' uit de titel - of de mens die zijn omgeving schept volgens zijn eigen virulente ideologieën - meent dat dieren niet dezelfde wetten, regels en afspraken behoeven, maar dat ze als stemlozen en vertrapten vogelvrij verklaard mogen worden. Misschien laat de film wat steekjes vallen in hoe de relatie tussen de mensenvader en de mensendochter zich uiteindelijk ontwikkelt, maar alleen al dat ongebruikelijke hondenperspectief is visueel en thematisch heel gaaf gedaan.

Wauw. Ik heb nog nooit een film gezien waar zoveel aandacht en liefde voor het dier uit spreekt. De scenes waarin hagen (de hoofdhond) aansluiting vind bij andere honden. Hoe die honden allemaal samen communiceren, zich gedragen etc. Dat is zo knap! Vaak word er heel gemakzuchtig gedaan. Dan kunnen honden praten en zijn het net mensen. Dit is de eerste film waar honden honden zijn. De boodschap is duidelijk, doe jij aardig tegen dieren (de natuur) dan is de natuur aardig voor jou. Doe jij gemeen, dan komen ze je halen.

Ik lees dat andere kijkers liever een "leuk" einde hadden gezien. Dat het allemaal goed komt, dat Hagen een lief gezinnetje treft. Als je zo een einde neemt, dan is alle ellende voor niks geweest. De hele karakterontwikkeling van zo'n dier wordt weer overboord gegooid. Moraal hier is denk ik, dieren zijn niet goed of slecht. Ze kennen geen goed of slecht gedrag. Ze passen zich slechts aan naar de omstandigheden en als wij die heel slecht maken dan heeft dat hele nare gevolgen. Ook voor ons. Prachtige film deze.

Te veel een kinderfilm naar mijn smaak. Je kunt er allerlei volwassen metaforen in zien (en de titel van de film suggereert zo’n metafoor) maar uiteindelijk is het een simpel filmpje over een meisje met een hond die wraak neemt op z’n mishandelaars en dat niet alleen onrealistisch is maar de scenes duren ook te lang zodat ook de hele film te lang duurt.

Ben absoluut geen fan van Mundruczo. Zo vond ik de film Pleasant days afschuwelijk, en ik was duidelijk niet de enige aan de punten op imbd te zien, een schamele 5,3.

Maar deze film vond ik zeer mooi en best speciaal. Had geen last van de lange speelduur...

Een gevalletje van een slechte B-film. Een meisje raakt haar hond kwijt in Budapest en gaat op zoek naar hem. Een heel mager verhaal en een slecht acterend meisje. Ook het verhaal gaat helemaal nergens over, en dan te bedenken dat de film ook nog twee uur duurt. Maar als je alles wel gezien denkt te hebben wordt de film nog dubieuzer. De honden in de stad onder leiding van de hond van het meisje nemen wraak op alle slechte mensen die ze daarvoor mishandeld hebben. En zo verandert de film in een hele vage horror, waarbij de honden de stad terroriseren en alle dierenmishandelaars dood bijten. Maar gelukkig blaast het meisje aan het eind van de film op haar trompet en komt alles weer goed.