Onder het Hart (2014)

Vanaf 2 oktober in de bioscoop (Just Film)

EDIT: opnieuw verplaatst; 15 januari 2015

Maar weer eens een Nederlandse film over een ernstig zieke.

Inderdaad. Verrassend thema weer voor een Nederlandse film..

Lekker originele titel ook zeg. Naast Nederlandse titels met een vloek erin, is het woord hart ook enorm in trek. Pak van mijn hart, Hartenstraat, Mannenharten...

Van oudsher ben ik niet zo'n fan van Nederlandse films, maar deze vind ik onverwacht en on-Nederlands goed. Begint met meer vaart qua grappen dan ik dacht, leuke herkenbare stukjes, en het verhaal zelf is best zwaar/dramatisch en goed uitgevoerd, ook ontroerend.

Deze film lijkt helemaal niks teweeg te brengen. Dat is zonde, want ik was er bijzonder door verrast. Nu kan ik misschien niet helemaal objectief oordelen doordat mijn Breda het decor is en Koen de Graeve zo'n beetje mijn favoriete Nederlandstalige acteur is, maar ik was oprecht geroerd.

Ik las in een recensie dat Kim van Kooten 'een brok chagrijn' zou zijn, toch vond ik haar sympathiek, grappig, knap en bovendien heel écht. Haar gedrag is echt, en haar chemie met De Graeve is uitzonderlijk echt. Verder was iedere bijrol raak. Natuurlijk overtuigde Frank Lammers in een typerende rol, maar ook de kinderen waren uiterst geloofwaardig.

Daarnaast kloppen de dialogen. Niet elke lettergreep wordt overdreven duidelijk gearticuleerd, dat is een verademing. Niet 'dat moet ik nog vragen', maar 'moek nog vragen'. Gewoon zoals echte mensen praten.

De titel van de film is inderdaad ongelukkig gekozen, en het klopt dat er meer Nederlandse films over kanker zijn. Maar de feel van 'Onder het hart' lag dichter bij de Vlaamse cinema van Felix van Groeningen dan van de Amsterdamse branie van 'Simon'.

Samen met 'Wolf' vond ik dit de beste Nederlandse film die ik de laatste jaren heb gezien, en het zou zonde zijn als tegenvallende bezoekersaantallen filmmakers ervan weerhouden om op deze voet door te gaan.

Ter aanvulling kwam ik zojuist het volgende citaat van Van Kooten tegen. "Als scenariste was Van Kooten heel blij met het werk van Peer Wittenbols, de scenarist die vooral bekend is van zijn schrijfwerk voor toneel. “Ik heb als actrice altijd de neiging om dingen aan een scenario te veranderen, dat doe ik dan ook vaak, maar hier had ik dat niet. Als ik scenario’s schrijf is mijn eerste prioriteit dat je als acteur je moet verheugen om een zin uit te spreken.” Ze snapt het dan ook nog steeds niet waarom in Nederlandse films zo vaak woorden worden gezegd die niemand gebruikt. “Mensen maken in het echt zinnen ook nooit af. Dat vind ik zo mooi aan het werk van de gebroeders Coen, die doen dat ook. Hun scenario’s vraag ik altijd op.”

Mooie film. Ik ging er blanco in, widt niks van t verhaal, wist niet eens dat kim van Kooten er in zat. Maar mooi. 10000 x beter dan kluuns prulwerk

Pffff wat zijn sommige gasten hier enorm notoire zeikerds als het gaat om Nederlandse films. Het is werkelijk nooit goed of goed genoeg en dat zonder dat de film bekeken is... Ach, je moet ergens je ei kwijt...

Afijn, ik ben net als Sunchaser geheel onvoorbereid deze film gaan kijken. Wist niet eens dat er een nieuwe film van Kim uit was. En ja; het gaat over "weer een ziekte", maar het vertelt het verhaal op een mooie manier. Acteerwerk is zeer goed en alhoewel ik van Koen de Graeve nog nooit had gehoord, is dit een prima acteur. Zeker een aanrader voor de serieuze kijker die van dit genre houdt.

Een volwassenenrelatiedrama over de liefde bij een tweede kans en de eindigheid van het leven. De film had een humoristische start en een dramatisch einde. De regisseuse probeerde, zonder wrang of bitter te worden, op een lichte wijze (als een vlinder) de snaar van de kijker te raken, maar wat meer diepgang was niet misplaatst geweest.

Mooie nederlands belgische produktie met een ingetogen Kim van Kooten.

Ontroerend en realistisch in beeld gebracht verhaal.

3.5*

Een goed scenario en een goede regie leveren een behoorlijk drama van Nederlandse bodem op. Het spel is naturel. Soms ingetogen en soms uitgelaten, maar nooit op een gekunstelde of overdreven manier. De film vliegt zodoende nergens uit de bocht.

Hoewel het thema niet bepaald luchtig is, is er gelukkig wel ruimte voor wat luchtige dialogen en situaties. Die momenten zijn goed gekozen en voorkomen dat de film het label "tearjerker" meekrijgt. Lammers was in dat opzicht een goed gekozen sidekick.

De verstaanbaarheid van de spelers (met name van De Graeve) liet af en toe te wensen over.

Het is trouwens onbegrijpelijk dat het geluid bij sommige Nederlandse films nog steeds een issue is.

Hele goede rol van Kim van Kooten.

Jammer van een paar matige scenes (ongesteld zijn dochter o.a). De kinderen speelden niet best.

Verhaal maakte weinig bij mij los eigenlijk...

Goeie film waarin een gescheiden vader een leuke, nieuwe vrouw ontmoet en verliefd wordt. Een weinig origineel verhaal, maar wel een meeslepende en toch ook wel mooie film. De onderlinge verhoudingen zorgen voor het drama, maar zijn vaak wel wat geforceerd. Een aantal aangrijpende momenten en Kim van Kooten zet een fijne rol neer. Een nipte 3.5 sterren.

Jammer dat in een Nederlandse productie zo een onverstaanbare Belg de hoofdrol moet spelen.

Kreeg me niet mee, ze hadden de chemie van 2 bevroren vissticks en dan die kibbelende vrouwen en een puber kind er ook nog bij.... Nee.

Ik ben een makkelijke jankerd maar de film pakte me niet. Het was een te groot verhaal in te korte tijd verteld. Heel sterk gespeeld maar meh.

Een goede komedie/drama film...

Goed verhaal...

Goed acteerwerk...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld....

Prima camerabeweging...

Prima film met een goed verhaal.

Sympathieke film maar het kwam totaal niet bij me binnen. Ik voelde weinig met de personages - hoe leuk ik Koen de Graeve ook vind - en ik was totaal niet ontroerd door wat dan ook. Saai, maar toch een 2,5* door de kwaliteitsmensen voor en achter de camera.

droevig goed

47-jarige gescheiden vader Cibor [Kay Greidanus] leert Masha [Kim van Kooten] kennen tijdens een uitje met dochters Sofie [Hanna Obbeek] en Fleur [Lizzy van Vleuten]. Hun vriendschap bloeit uit tot een romance, maar net wanneer de dochters een beetje beginnen te wennen aan het feit dat hun vader een nieuwe liefde heeft, blijkt Cibor ernstig ziek te zijn. Overmand door verdriet probeert Masha te doen wat ze kan, maar ze worstelt met de vraag hoe ze Sofie en Fleur moet helpen, ook al omdat hun moeder [Lies Visschedijk] een nog belangrijkere rol gaat spelen. Standaard ziekte-van-de-weekverhaal is goed te verteren door prima acteursregie en een genuanceerd beeld van een rouwproces, met momenten die authentiek overkomen. Frank Lammers heeft een sympathieke bijrol als Masha’s nuchtere, maar meelevende broer.

Zo'n domme film. Geen verhaal in. De tieners zagen we niet veel... Pfff. Saai