Atroz (2015)

Een transseksuele prostituee wordt gemarteld, leegt hierbij haar darmen, wordt ingesmeerd met haar eigen uitwerpselen, waarna haar borst wordt geamputeerd en de dader in de wond pist. En dat is slechts het begin van Atroz, een Mexicaanse horror waar een verhaallijn eigenlijk ontbreekt en men enkel groteske sequenties, geschoten als amateurbeelden, laat zien. Zo drinkt een man graag menstruatiebloed tijdens de seks en als zijn partner niet ongesteld is, moet hij met een schaar bloed uit haar geslachtsorgaan krijgen. Tijdens het naspel snijdt hij haar gezicht er nog even af, want regisseur Lex Ortega is als de dood dat zijn film niet schokkend genoeg is, dus moet er elke minuut op zijn minst een marteling, amputatie, incest, necrofilie of verkrachting te zien zijn. Elk detail wordt getoond. Telkens denk je dat het toppunt wel is bereikt, maar dan blijkt Ortega nog een stap verder te kunnen. Een vader die uit strafzijn zoon met een enorme dildo neemt klinkt al best heftig, maar is kinderspel vergeleken met de wraakactie van zoonlief op zijn vader. Realistische en extreme ranzigheid neerzetten is Ortega gelukt, maar met film heeft dit bar weinig meer te maken.

0,5 sterren.

Bah...wat een ziekelijke film !
Neen, ik zie graag horror...maar dit ging mij wat te ver, vooral dat er totaal geen verhaallijn in zit en dat de regisseur eigenlijk alleen de kijker maar wil doen walgen en schokkende beelden voorschotelt. En er zitten er heel wat tussen. De scène tussen zoon en vader tart alle verbeelding. Wat wel raar overkomt is het rare, abrupte en tevens zeer simpel uitgewerkt slot bij de laatste confrontatie waar geen bloederige scènes voorkomen. Bizar gezien de uitwerking en de opzet van deze film. 3/10

Jezus Christus. Ortega heeft wat te vertellen... en die boodschap wordt je met een prikkeldraad-dildo door je strot geduwd. Heftige thema's rondom homofobie en mishandeling zetten het hele traject in gang, wat volgt is een compleet nihilistische blik in het weinig waardevolle leven in de krochten van Mexico. Van heftige mutilaties, brute moorden, necrofilie, incest, verkrachtingen, fetisjisme, psychologische martelingen tot aan alle walgelijke lichaamssappen die je maar kunt bedenken. Het heeft wel degelijk wat vet op de botten en is niet slechts een aaneenschakeling van ranzigheid. Daar kun je dezelfde discussie over voeren als bij Srpski Film (2010) , maar er zit wel degelijk een boodschap achter al deze waanzin. De kracht zit hem ook al snel in het gebrek aan een traditioneel narratief, waardoor de gore voor niks hoeft te wijken. Pure shock cinema. Alleen voor de liefhebbers.

Wie goed zoekt zal ongetwijfeld een boodschap menen te herkennen, maar ik kan me amper aan de indruk onttrekken dat Ortega dit enkel gemaakt heeft om te choqueren. En hij slaagt daar natuurlijk volledig in.

Ergens wel bewonderenswaardig. Er zijn weinig regisseurs die lak hebben aan het doen van concessies en gewoon hun eigen idee doordrukken. Ortega verdient dus wel de credits.

Maar aan de andere is het ook wat simpel. Scoren enkel door het laten zien van smerige taferelen riekt naar gemakzucht. Zeker aangezien hij daar verder niets omheen bouwt.

2*

Deze moest ik echt nog zien en voldeed volledig aan de verwachtingen. Compromisloze horror, lekkere gore, met dat heerlijk nihilistish sausje. Dit soort cinema, daar hebk echt zwak voor.

Niet veel meer dan een heleboel smeerlapperij achter elkaar geplakt, waar regisseur Lex Ortega zijn uiterste best doet om elke scene met de volgende te overtreffen. Atroz is daardoor beslist geen prettige zit en bevat een aantal beelden die ik in mijn donkerste fantasieën absoluut niet had kunnen verzinnen. Het fijne is dat de makers goed overweg kunnen met praktische effecten en genoeg ballen hebben om zonder grenzen te werk te gaan, maar daar houdt het vervolgens ook weer zo'n beetje op. Het acteerwerk is namelijk bedroevend en de speelduur veel te lang voor deze behoorlijk dunne inhoud. Zoveel expliciete gewelddadigheden gaan na enige tijd namelijk vervelen en het laatste halfuur test je geduld dan ook behoorlijk, maar onder de dikke laag aan gruwelijkheden en misantropie zit wel een zekere vorm van kwaliteit en talent. Hopelijk leert Ortega zijn volgende projecten wat beter te sturen, zodat hij wellicht een wat groter publiek aan kan spreken.