Easy Come, Easy Go (1967)

Wederom een haastklus voor de inmiddels met tegenzin acterende Pelvis, die door zijn manager (een Nederlander overigens) werd verplicht zich aan zijn filmwurgcontract te houden. De liedjes in deze gemiddelde film zijn bijna allemaal verwaarloosbaar. De zangstem van de man is het enige dat blijft boeien..

Deze 23e film van Elvis Presley vind ik erg vermakelijk. Het dateert uit 1966/67 en je voelt dat de sixties en de samenleving in een overgang zitten. Het script bevat regelmatig humor over de counterculture, beatniks, nieuwe conceptuele kunstvormen. De counterculture is op dat moment nog aan het broeien en zal vanaf 1967 nog uitmonden in de hippiebeweging en daaraan verbonden excessen. Toch hield Easy Come; Easy Go hier alvast de vinger aan de pols met enkele hilarische scenes. Het is natuurlijk ironisch dat Elvis Presley, de revolutionair van de jaren ‘50, in deze film uitkomt als een meer burgerlijk reactionair type. Al wordt dat op het eind ook weer ‘goedgemaakt’ wanneer hij besluit zijn deel van de winst aan te bieden aan Dodie Marshall en haar alternatieve vrienden. Zij is de tegenspeelster van El en brengt een frisse wind in de film. De film heeft een leuk scenario - het is en blijft een comedy - en het is genieten van de prachtige sixties stijl in kostuums en decors. Als tijdcapsule werkt dit ook weer prima.

De muziek is ook helemaal niet zo slecht als sommigen willen laten geloven. Het zijn allemaal poppy swingende nummers. De enige uitzondering is Yog is as Yoga does. Dat is echt een heel lomp nummer en moet toen ook al lomp geweest zijn. Ik vermoed dat dat een welbewuste keuze was om de toen nog nieuwerwetse yoga een beetje belachelijk te maken. Het is een grap, al is het niet zo’n geslaagde grap, en wel ten koste van wat je kan zien als goede smaak in muziek. En ook een grap die het oordeel over Elvis en zijn soundtracks begrijpelijkerwijs naar beneden haalt.

Het is ook pure camp hoe de muzikale nummers gebracht worden op een manier dat het duidelijk synch is. Elvis die gitaar speelt op een roeispaan … Elvis die paradeert met een niet aangesloten bas … Geen van de instrumenten lijkt aangesloten, nooit ergens een kabel te zien. Het is op dat vlak typisch fluffie en careless gedaan. Entertainment à la Easy come, Easy go. Je moet het als kijker dus met een stevige korrel zout nemen. En dan blijft er voor mij toch een zeer genietbare muzikale comedy.