Wild (2014)

Ik hou erg veel van zulk soort films ook ben ik een groot fan van Reese Witherspoon.

Ik ben benieuwd naar deze film

Laat maar komen, prima trailer en Reese is altijd iets om naar uit te kijken. Was onlangs bij het 58e Filmfestival in London te zien, Reese was aanwezig.

Als fan van Dern moet ik deze zien. Ben benieuwd hoe Reese het doet, vind haar meestal maar erg matig.

Reese is wel genomineerd voor een Oscar, misschien toch maar kijken.

Pas Into the Wild gekeken met prachtige muziek van Eddie Vedder. Als ik dit lees lijkt deze film hier wel op.

Dramatisch. Met gekromden tenen bekeken. Verschrikkelijk.

Ik vond dit een heerlijke film. Prachtig gemonteerd in zowel beeld als geluid. Neemt je mee naar heden en verleden. Mooie muziek, sfeervolle film.

De bijrol nominatie van Laura Dern begrijp ik niet helemaal, maar die van Witherspoon; terecht!

Is dit gewoon een fictief verhaal of is het gebaseerd op ware gebeurtenissen? Net zoals bv Into The Wild?

Weet dat toevallig iemand?

Het is een biografie dus waarschijnlijk gebaseerd op ware gebeurtenissen

Witherspoon is wel een prachtige artieste, de rol van vluchtende vrouw in een duister verleden staat op haar lijf geschreven ,met schitterende beelden vakkundig gemaakte fotografie, die wel eens onderbroken worden met flashbacks naar het verleden over haar persoonlijke afgespeelde drama’s.

Goede film met passende sound die het bekijken dik waard is.

Zeer verrassend een soort roadmovie maar dan te voet!

Deze film over de memoires van Cheryl Strayed is een zeer geslaagde film die je als kijker behoorlijk mee het avontuur inzuigt. De Pacific Crest Trail kent een schitterend decor voor de film met Oregon en Californië als locaties met indrukwekkende nationale bossen, parken en wildernisgebieden. Het verhaal weet van het begin tot het einde te boeien voor de gekozen non-lineaire opbouw met flashbacks uit haar leven. Haar scheiding en de dood van haar moeder bracht haar tot een verdelgende levensstijl en deze trip is een soort van retraite waarbij we haar zien stilstaan bij belangrijke gebeurtenissen uit haar leven als kind, tiener en jongvolwassene. Knappe en zeer volwassen prestatie van Reese Witherspoon en Laura Dern schitterde ook als de moeder.

Ben zeker benieuwd naar deze film! Deze film heeft ook een Nederlands tintje in de vorm van Michiel Huisman.

Vind het een gemis dat bij een verfilming van memoires er niet de moeite wordt genomen om bij de aftiteling te vermelden hoe het verder en nu met haar gaat.

Schijnbaar gaat het goed met haar: Cheryl Strayed - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

@Ijsbeer - da's nou een typisch antwoord van een jerk.

Dit is nou echt zo'n film waar ik na een dag of wat anders over denk dan meteen na afloop.

Tijdens de eerste keer (want ja, meteen nog maar een keer gezien) irriteerde ik me af en toe wat aan de constante flashbacks. Zit je net mooi midden in de natuur, komt er weer een stukje van het leven van Cheryl voorbij. Maar die irritatie was de tweede keer eigenlijk vergeten - de structuur is wel erg onsamenhangend en af en toe licht psychedelisch, maar werkt wel.

Laura Dern is geweldig. Wellicht wordt haar deel van het verhaal wat gekleurd door de afstand van de herinnering en het idealiseren van wat er niet meer is, maar de manier waarop Bobbi wordt neergezet is evengoed wel erg sterk. En Reese Witherspoon zelf als Cheryl, die gaandeweg steeds meer verwildert qua uiterlijk, maar innerlijk steeds meer tot rust komt. Ook erg sterk.

Wel veel negatieve berichten op imdb. Misschien deels wel van mensen die gehoopt hadden op meer nadruk op de natuur, en minder over de innerlijke reis van Cheryl Strayed. Wat ik dan wel weer wat jammer vond was het gedoe met de vos - een beetje overbodig qua symboliek, en te drammerig. En het einde is net een tikkeltje te abrubt, te makkelijk.

Ohja, het verhaal is natuurlijk gebaseerd op een autobiografisch boek. Maar eens lezen.

Ik hou wel van dit soort films. Ik moest meteen aan de film The Way uit 2010 denken, die ik aardig goed vond. Deze maakte minder indruk op mij.

Ik krijg wel altijd zin om ook zo'n tocht te maken bij het zien van deze films.

Oh, ok. Fors. Zou je iets specifieker kunnen zijn?

Een meisje die met de meest voor de hand liggende problemen gaat wandelen. Een rugzak die een idioot nog niet zo zwaar zou maken. Vals sentiment van de bovenste plank.

Kijkt heel lekker weg deze film, en wat ziet Reese Witherspoon er nog belachelijk jong uit voor een vrouw van toch bijna 40 jaar. Zo nu en dan lijkt het nog echt een jonge meid.

Dat ze nou een favorieten actrice van mij is kan ik niet zeggen, maar toch vind ik haar altijd heel prettig om naar te kijken. Ze kan haar rollen tenminste wel overtuigend neerzetten, en dan doe je het toch goed.

"Wild" deed me een klein beetje denken aan "Tracks" een soort gelijke film uit Australië, waar ook een jonge vrouw een behoorlijk lange en zware trektocht maakt.

Prima rauw en eerlijk drama over een vrouw die met zichzelf in het reine probeert te komen tijdens een loodzware trektocht van ruim 1600 kilometer. Een indrukwekkende, atypische hoofdrol voor Reese Witherspoon, hier ook producente. Fijn dat je als kijker direct in de gebeurtenissen wordt gegooid, waarbij plotdetails op kunstige wijze worden geïntroduceerd door fragmentarische, inventief gemonteerde flashbacks. Overigens niet te verwarren met het (nog) betere Into The Wild.

Derde Vallée-knaller op rij. Prachtige mix van luchtig vermaak en zware thema's. Prachtig!

Wat een aangename verrassing. Ik heb een zwak voor dergelijke films, een protagonist die solo er op uit trekt, graag met een overtuigende reden en een personage die boeit. Nog belangrijker is een oogstrelende environment en het liefst met weinig 'hard' narratief. Jean-Marc Vallée weet dat allemaal te bewerkstelligen. Wild is lichtvoetig en weet haar existentiële thema's oprecht en zonder pretentie te behandelen.

Jean-Marc Vallée gooit ons gelijk in het diepe, waar we Cheryl ontmoeten waar ze duidelijk fysiek en mentaal al te kampen heeft met haar tocht. Het hoe en waarom komen we te weten door inventief ingezette flashbacks. Ik ben hier niet zo'n liefhebber van omdat ze vaak de pacing vernielen en mij vaak uit de film halen maar dat is bij Wild helemaal niet het geval, integendeel. Tuurlijk zijn veel van haar beweegredenen clichematig, maar cliche's zijn cliche's omdat ze uit het leven gegrepen zijn. Ook is haar backstory aangrijpend.

Cheryl Strayed, vertolkt op een magnifieke wijze door Reese Witherspoon, is imperfect maar oprecht en de goudeerlijke performance van Witherspoon als Strayed geeft de prachtige setting ook nog eens een aura van pure schoonheid. Witherspoon weet vooral in haar facial expressions zoveel eerlijke emotie te leggen en dat raakte me diep. Allemaal versterkt door de schitterende intieme cinematografie van Yves Bélanger. Zoals hij zelf al aangaf, "we want to treat the landscape like a human face, and the human face as a landscape". Dat is wat precies wat ie deed.

Erg verrast dus door Wild en ik kan wel stellen dat ik verliefd op Wild ben geworden. Zo eerlijk en adembenemend, en ook nog een zo goed tegen alle verwachtingen in. Geen ramp als Tracks en mijn inziens beter dan Into The Wild. Ik wou voorlopig voor 4* gaan en wachten tot de herzieningen in de bios en thuis maar ik kan het niet over mijn hart verkrijgen.

Lijkt me heerlijk, gewoon een rugzak (hallo symboliek!) pakken en een paar maand gaan lopen. Allicht eens naar Santiago, niet voor de religie maar gewoon voor de fun. Om tot rust te komen, of wat dan ook. Verder dan een fietstocht met tentje achterop door het heuvelachtige Tasmanië kom ik niet, al was dat al een prachtervaring. Toch, als ik eens de kans heb.

Hele fijn film dus, die niet alleen lekker prettig wegkeek, met de mooie natuurbeelden en fijne muziek, maar die ook daarna mij nog wel even bezig hield. Tijdens de film zelf dacht ik nog: echt lijden doet ze niet. Maar zo een film is het ook niet. Dat merk je ook in die éne scène dat ze geen water heeft en die ook vrij snel is afgelopen. Dit is geen Passie, dit is een pelgrimage om tot bezinning te komen. En eigenlijk past dat ook wel. Zo kan je mooi de flash-backs invoegen (die je tijdens het lopen zelf ook zal hebben), maar kan je ook gewoon het plezier van het hiken tonen met mensen die je onderweg tegenkomt. En je kan, met Witherspoon, genieten van de natuur. Witherspoon speelt sowieso een fijne rol en weet haar emoties oprecht te brengen, al wordt ze wel gesteund door de regie die precies toont wat nu nodig is.

Verder is het allemaal aardig gefilmd met soms wel scènes die eruit springen, als Witherspoon aan de drugs gaat of met de muziek van Portishead op de achtergrond. Wel is het jammer dat de flash-backs soms net te snel kwamen en had ik graag wat meer natuur gezien en net wat meer rust, maar dat ik me, na al twee films gezien te hebben, mij niet heb verveeld zegt genoeg: 4,0*.

I don't know when I became such a piece of shit

Ik had wel eens iets over deze mevrouw gelezen bedacht ik me toen ik het plot hier las, blij dat er een film van is gemaakt want dit is precies mijn kopje thee. Een vrouw raakt de weg van het leven kwijt en besluit om min of meer halsoverkop een larger than life onderneming te starten die haar al lopende (de enige juiste manier om je voort te bewegen) van de Mexicaanse naar de Canadese grens moet brengen.

Onderwijl mijmert ze over haar mislukte huwelijk en destructieve leventje, maar bovenal over haar overleden moeder die ze als het ware wil eren met haar monstertocht en gedaanteverwisseling. Een erg mooie (en dankbare) rol is dat trouwens voor Dern. Hoewel Vallée inderdaad iets meer de nadruk op natuurschoon had kunnen leggen is de afwisseling met de flashbacks nooit echt storend en is Wild uiteindelijk een prachtige film geworden. En sentimenteel? You bet!

Een aardige film, maar uiteindelijk is het alleen Witherspoon die me bijblijft met haar rol. Die Oscarnominatie misstaat haar absoluut niet. Zeer indrukwekkend naturel en ook best veelzijdig spel van haar, zoals ze wel vaker heeft laten zien. De hele film draait ook om haar personage. Zo'n flashbackstructuur hebben we al eerder gezien en het maakt de film ietwat rommelig en het deed me niet eens zoveel moet ik zeggen. Ik vond haar zware reis misschien wel voor een groot deel hierdoor zelfs niet helemaal als een beproeving aanvoelen, als dat de bedoeling was. Vast niet.

En dan voelt het ook nogal geforceerd als Cheryl tegen het einde echt iemand is waar de andere wandelaars die ze tegenkomt tegenop kijken. Ik had dat helemaal niet in de film, ook al zijn die kleine overwinninkjes onderweg best mooi. Maar vooral in het begin komt Cheryl nogal onnozel onvoorbereid over. En dan wordt ze als een soort held gezien en citeren mensen zelfs uit hun hoofd haar achtergelaten krabbels. Tsja. Misschien is het echt gebeurd.

Wat wel altijd leuk is aan films als deze is dat de hoofdpersoon dan altijd wel wat interessante mensen ontmoet. Altijd als ze iemand tegenkomt weet je nooit helemaal wat er gaat gebeuren. De af en toe aanwezige humor had ik niet echt op gerekend. Dat was ook wel leuk. De prachtige natuurbeelden zijn ook zeer de moeite waard, ook al zijn ze nog niet eens met zo enorm veel flair in beeld gebracht. Dan vond ik de soundtrack toch een stuk sterker. Het bepaald soort wijs optimisme van de allerlaatste scène vond ik ook wel mooi. En oh ja, Dern is hier zowaar te verdragen. Goed zelfs. Al is de Oscarnominatie wat te veel eer. 3.0*.

Een bij tijden emotionele en soms betoverende, maar ook te bedachtzame roadfilm, onder het motto "vind jezelf" (was dat geen liedje?). Eerlijk gezegd sprak het vergelijkbare 'Into the Wild", uit 2007, me meer aan. Bij de openingsscène dacht ik dat ik naar een potje seks zat te luisteren. Gedurende de film werd het persoonlijke verhaal van de antiheldin verteld. Hoewel niet medelijden opwekkend of schijnheilig, kwam het drama (bij mij) nooit authentiek over, wel literair. De opnames van het landschap waren schitterend en poëtisch.

What the hell heeft zij allemaal op rug?! Zo kun je nog geen 100km lopen. Inderdaad onervaren en onvoorbereid op weg, ongelooflijk. Maar goed, misschien dat het qua filmervaring verder nog wel aardig is dus zal het komende week wel bezoeken. Maar wat een idioot overpakte rugzak, sjongejonge.

na de trailer gezien te hebben lijkt het mij toch wel een kopie van into the wild.

ik hoop dat deze een betere einde heeft

Ik vind hem eigenlijk in alle opzichten wel heel veel beter. Qua toon zijn ze ook nauwelijks vergelijkbaar, ook al heeft het plot inderdaad overeenkomsten. Deze balanceert m.i. veel beter (zelfs uitzonderlijk goed) tussen drama en humor.