10,000 Saints (2015)

Ik ben benieuwd....binnenkort eens opzetten.

Klinkt in ieder geval aardig.

Door de ogen van Jude maken we kennis met New York City in de late jaren tachtig, maar buiten zijn stoere haarlok om was het voor mij een weinig interessant protagonist. Deze coming of age staat bol van de clichés, maar de indrukwekkende manier van beeld en geluid maakt het toch enigszins dat clichés vrij aangenaam kunnen zijn om naar te kijken. Helaas is het script zo nu en dan te summier van draad en had ik het gevoel dat het allemaal te veel leunt op de kracht van het beeld en geluid.

Matig gezinsdrama over liefde, verlies, drugs, ouderschap, adoptie en tienerzwangerschap dat maar nergens echt interessant wil worden, maar misschien liggen deze onderwerpen me gewoon niet. Aan de cast ligt het niet want er wordt best aardig gespeeld, maar het verhaal doet me gewoon niet zoveel.

Film die de tijdgeest van de jaren '80 behoorlijk raakt. De pessimistische sfeer, de drugs, de muziek, de krakers, de demonstraties. Het zit er allemaal in. De sfeer van de tijd is goed getroffen.

Het verhaal is niet heel bijzonder. Niet heel emotioneel. Niet heel heftig. Zelfs wat voorspelbaar. Desondanks best aardig.

In het acteerwerk van Butterfield en Steinfeld komt duidelijk de sombere en perspectiefloze visie van de jaren '80 (sub)cultuur tot uiting. Goed gedaan.

Hawke heeft als de ontspoorde vaderfiguur een leuke rol te pakken.

De film zou een komedie/drama zijn. Dat laatste klopt. Het komische element is me echter ontgaan.

"Knip je haren toch eens, man!" was zowat de enige nuttige gedachte die gedurende de film door me heen speelde. Dit coming of age verhaal boeit namelijk nergens. Onsympathieke personages in New York die doelloos ronddwalen en de ene na de andere slechte depressieve beslissing maken, dat is wat Ten Thousand Saints is.

Niet voor wie een fobie heeft voor langharig werkschuw tuig

Berman en Pulcini slagen er volgens mij aardig in om het milieu op een vrij authentieke manier te schetsen. Respectvol, maar met een welkome zelfrelativerende ondertoon. Licht cynisch bij momenten, misschien net te licht om echt gevat te zijn. Het script is toch iets te tam.

Helemaal niet licht of tam was Emile Hirsch. Als brullende veganist met flinke speklaag (dat shirt mocht je gerust aanhouden, Emile) trekt hij alle aandacht naar zich toe. Ook Hawke was niet de subtielste van de hoop. Het mocht allemaal wat minder geforceerd 'cool', maar beide heren voegen wel de nodige dosis peper en zout toe.

Deze film moet het overigens in de eerste plaats hebben van sfeer. De grijstinten en rauwe filmkorrel herinneren je er knap aan dat de 80s ook een minder rooskleurig kantje hadden. De muziek vond ik wat minder met vooral veel obligatoire indie-rock.

3*

Ik heb de film na een uur afgezet. Ik vind het eigenlijk best knap van mezelf dat ik het nog zo lang heb volgehouden. Een film over oninteressante figuren, die weinig tot niets uitvoeren en op een vreselijke manier met elkaar communiceren. Rare mensen. Als dit het beeld schetst van het leven eind jaren ’80, dan is dat toch ver van mijn bed geweest want ik herken er niets in. Omdat ik de film niet in zijn geheel gezien heb, ken ik geen waardering toe. Op het moment van afzetten was die negatief.

Matige film waarin een jongen met zijn vader meegaat nadat zijn beste vriend is overleden. De film begint zeker goed, maar het wordt al vrij snel langdradig en het is hier en daar wat onevenwichtig. De tijdsgeest (eind jaren '80 in New York) wordt wel aardig neergezet en ook de cast stelt niet teleur, maar daar is ook alles wel mee gezegd. Een nipte 2.5 sterren.

Saaie film over platte personages.

Voor mij was het grote probleem dat ik het totaal oninteressant vond wat er gebeurde. Voornamelijk de hoofdpersoon vond ik oppervlakkig en irritant, waardoor het me niets interesseerde wat er met hem gebeurde. Er worden nietszeggende gesprekken met elkaar gehouden en er worden nietszeggende dingen gedaan. Film voelde als een eeuwigheid te duren.

Enkel Hawke wist te boeien in dit verder verschrikkelijke drama.

1,5*

Mooie sfeer, en een mooie verzameling jaren '80 grootsteedse gebeurtenissen: straight edge, veganisme, krakers, yuppen, Aids... Het hakt er aardig in, en dat is alleen nog maar de achtergrond. De driehoeksverhouding waarin een tienerzwangerschap centraal staat maakt deze film al niet veel vrolijker. Het einde heeft dan weliswaar een opbeurende toon, in zijn geheel is de film erg nihilistisch.
Desondanks de moeite van het kijken waard, vanwege de sympathieke karakters, en vanwege het escapisme dat geëtaleerd wordt, voor veel jongeren erg herkenbaar.

“Will you remember me as the most fucked up girl you ever knew?”

Aardige coming of age film met een tragikomisch tintje. Het humoristische zit hem vooral in de onderlinge familiebanden, de verschrikkelijke ouders, en de jaren 80 sfeer die erg goed wordt weergegeven. Het tragische zit hem natuurlijk in het overlijden van Teddy, en hoe zijn beste vriend Jude hiermee omgaat. Hawke en Steinfeld vond ik het best op dreef en de muziek is ook aardig, maar echt beklijven wil het allemaal niet. Daarvoor is het uiteindelijk allemaal te vrijblijvend, en het einde iets te feel good.

Gebaseerd op een boek van Eleanor Henderson. De titel van de film is een Bijbelse verwijzing naar Judas 1:14. Hailee Steinfeld en Asa Butterfield speelden eerder de hoofdrol in Ender's Game. Butterfield werkte eerder samen met Emily Mortimer.

De film geeft een beeld van New York in de jaren '80, en wordt voorzien van een vleugje glamour. Het bevat een redelijk verhaal, en ook de cast is onderhoudend. Geen hoogvlieger, maar wel het bekijken waard.

2,5 *