Macbeth (2015)

Ik ben alles behalve een kenner van Shakespeare maar was erg benieuwd naar deze film. Mede door de cast natuurlijk. En het is mij zeker niet tegengevallen. Het is natuurlijk wel een vrij zware film en het taalgebruik maakt het soms wat lastig, zeker zonder ondertiteling. Het verhaal is natuurlijk dik in orde, al vond ik het soms gewoon wat te traag. Maar dat is meer een kwestie van smaak. Visueel is de film echt beeldschoon. Zelden zulke mooie beelden gezien denk ik. Ook de muziek is erg goed. Maar uiteindelijk zijn het natuurlijk Fassbender en Cotillard die het meest schitteren. Wat is Fassbender toch ongelooflijk goed weer.

3.5*

All hail Macbeth...

Ik heb aardig wat Shakespeare moeten lezen tijdens mijn school/studietijd, Macbeth heeft me altijd geintrigeerd.

Ik was dan ook erg benieuwd naar deze verfilming, en het viel zeker niet tegen! Wat een prachtige sfeer en acteerprestaties, vooral van Fassbender en Cotillard.

Qua taalgebruik (en gebrek aan ondertiteling) moest ik er even inkomen, maar dat kwam ook door de luid etende en ritselende mensen om me heen. Uiteindelijk heb ik me goed kunnen afsluiten en werd ik meegezogen in dit klassieke verhaal. Het is geen lichte kost, maar wel ontzettend de moeite waard!

Wie zit er te wachten op weer een versie van het welbekende werk van Shakespeare, zou je zeggen. Ik in ieder geval niet, maar door het betrokken talent toch maar gekeken. Het debuut van regisseur Justin Kurzel, Snowtown, vond ik erg sterk en ook hier levert hij goed werk af, maar hij kan niet voorkomen dat de film sporadisch toch wel behoorlijk saai is. De uitstekende cast weet wel raad met de dialogen en dankzij de geweldige fotografie van Adam Arkapaw ziet de film er schitterend uit, maar na afloop kan ik toch niet zeggen dat ik erg onder de indruk ben. Daar is het verhaal gewoonweg te abstract en uitgekauwd voor.

Zwaar, maar prachtig. Ik heb Macbeth sinds de middelbare school niet meer gelezen, maar er destijds zeker van genoten. Kurzel trekt de lijn van Branagh (Henry V) door een nog iets eigentijdsere manier van filmen, waarbij al het rauwe en modderige van Branaghs aanpak behouden blijft. De Schotse landschappen en Middeleeuwse taferelen worden door de fenomenale cinematograaf Adam Arkapaw op een soms bijna buitenaards mooie manier vastgelegd. Denk Slow-motion, kleurenfilters en een doordringende score van Kurzels broer Jed, met het behoud van Shakespeare's woorden. Hier en daar wordt zich een vrijheid veroorloofd en er is zeker gesneden, maar ik vind dat bij de verfilming van een boek (zelfs of misschien wel juist van de Bard) een letterlijke adaptatie niet noodzakelijkerwijs ook het beste resultaat oplevert in een visueel medium als film.

Fassbender en Cotillard zijn meesterlijk, maar ook de rest van de cast is uitstekend, en iedereen lijkt daar op zijn plaats in het indrukwekkende landschap. Er is wat heisa gemaakt over de manier van spreken, het Schotse accent en 'gedempte mompelen' zou soms moeilijk verstaanbaar zijn. Met (Engelse) ondertiteling had ik hier totaal geen last van, en het komt op mij een stuk natuurlijker over dan de theatrale manier van spreken waarmee dit soort films soms gepaard gaan. Iemand die in zichzelf loopt te praten doet dat doorgaans ook niet op een volume dat ze het op de achterste rij ook zouden kunnen horen. In het theater werkt dat niet, maar film leent zich daar uitstekend voor.

Uiteraard blijft het Shakespeare, en dat vereist wellicht wat gewenning en/of kennis van die vorm van Engels, wat Pazmaster hierboven nogal tegenstond. Daarentegen mag ik toch aannemen dat de meeste mensen die een 'Macbeth' opzetten wel weten dat het Shakespeare betreft en dus zinnetjes als 'Thou hast it now: King, Cawdor, Glamis, all, As the weird women promised, and I fear Thou play'dst most foully for't', de gebruikelijke manier van spreken zijn. Dat vereist (ook voor mij) een wat actievere manier van luisteren omdat je af en toe niet met de woorden bekend bent, maar het is zeker te doen.

Wie geen affiniteit met Shakespeare heeft kan deze 'Macbeth' ook absoluut beter links laten liggen. Het mag een moderne adaptatie zijn, but the man is still all over it. Gelukkig maar. Wellicht later dit jaar Polanski's versie ook even kijken om een vergelijking te maken.

4*

Mja.

Niet slecht, zeker niet. Bij momenten indrukwekkend, zelfs. Maar vaak ook taai. Zeker het openingsuur is voor mij nogal wennen geweest. Nadien komt een interessanter stuk en dat maakt de film stukken beter.

Michael Fassbender is ook weer steengoed, vooral als hij helemaal los mag gaan tijdens het tweede uur. Naast hem staat ook Marion Cotillard weer te schitteren. Ik heb echt genoten van hoe subtiel zij uiteindelijk weer blijken te zijn.

Maar grootste genot is toch de cinematografie. Wat een genot! Allerlei kleurenfilters, slomo's, ... Noem maar op; het is niet eens bijster origineel allemaal, maar 't is gewoon zo goed gedaan dat het van begin tot eind genieten is. Met ook nog een score die geregeld onder de huid kruipt is Macbeth toch vooral een geslaagde audiovisuele trip.

3

Een geslaagde en toegankelijke verfilming van Shakespeare’s MacBeth. Niet alleen is de film mooi vormgegeven, zodat allereerst het oog kan genieten, maar de film heeft een goede balans gevonden tussen Shakespeare’s moeilijke poëzie en een spannende film. Het probleem met Shakespeare is voor mij althans dat het bijzondere taalgebruik niet alleen vervreemdend werkt in een drama/film zoals ook het zingen in een musical vervreemdend is (‘wie praat er nou zo in het echte leven?’) maar dat het ook zo poëtisch is dat je alleen maar bezig kunt zijn met de geuite woorden. Je zit als het ware half te genieten van de mooie beeldspraken en half de betekenis ervan nog aan het ontcijferen om uberhaupt te begrijpen wat er wordt gezegd en wat er gebeurt. Door deze gedwongen concentratie op de woorden zakken het verhaal en de diepere betekenissen zo makkelijk geheel weg naar de achtergrond. Wat deze filmversie goed doet is dat èn het taalgebruik nog best natuurlijk overkomt èn dat de film geen aaneenschakeling is van cryptische zinnen maar dat het ruimte geeft aan het verhaal en de belangrijkste thema’s zodat dit de eerste verfilming is van MacBeth die me het verhaal in wist te trekken, zodat het ook nog spannend werd, terwijl ik tegelijkertijd van de prachtige zinnen kon genieten.

Fijn.

Ik was niet meteen bekend met het verhaal van Macbeth. Ooit wel eens wat bewerkingen gezien (Throne of Blood onder andere) maar da's toch niet meteen hetzelfde. Met Shakespeare zelf heb ik niet zoveel, maar ik kan het best hebben wanneer moderne bewerkingen met oude teksten gebracht worden (Luhrman's Romeo + Juliet of Coriolanus bevielen beiden).

Enige schrik die ik had was dat dit iets te dicht bij Braveheart of soortgelijke onzin zou liggen, gelukkig is dat niet het geval. Deze Macbeth is veeleer een Valhalla Rising met extra dialoog. En laat dat nu net m'n favoriete Refn zijn.

Toch maakt de dialoog het af en toe wat trager dan nodig. Sommige scenes worden erg lang uitgesponnen. De film wint daarin wat aan gewicht, maar dat maakte het wat mij betreft niet meteen beter. Zo is er het misgelopen diner en de nasleep van de moord op de koning waar het best nog iets vlotter had gekund.

Gelukkig is het visueel absoluut genieten (al stoorde me het in de bios een klein beetje dat de structuur van de het doek soms zichbaar was tijdens de érg lichte scenes) met prachtige slomos, geweldig kleurgebruik en mooie cadrages. De taal voegt zeker wat toe (maar aangeraden te kijken met ondertitels) en ook de soundtrack is meer dan op niveau. Lekker ambient/drone-achtige muziek die het allemaal nog wat indrukwekkender maakt.

Verhaal is uiteindelijk redelijk simpel maar dat zijn de meeste van Shakespeare's verhalen wel, vertolkingen zijn gelukkig erg goed. Op Fassbinder en Cotillard valt niks aan te merken, maar ook Considine en vooral Sean Harris vond ik geweldige rollen neerzetten.

't Is jammer dat ik af en toe wat moeite had met het tempo van de film, het enige andere probleem is dat de film leidt aan het 2046-syndroom, waar bepaalde scenes zó knap verfilmd zijn dat de rest van de film er soms iets te schril bij afsteekt. Met name de eindscene me het brandende bos geeft aan dat het in z'n geheel gezien nog best wat mooier had gekund.

Fijn om in de bios te zien, een dikke 3.5*

Deze verfilming van William Shakespeares Macbeth door Justin Kurzel is er één waar je vingers bij aflikt. Macbeth is Shakespeares kortste en tevens bloedigste tragedie en vertelt het verhaal van de moedige Schotse generaal Macbeth (Michael Fassbender) die van drie heksen de voorspelling te horen krijgt dat hij op een dag koning van Schotland zal worden. Natuurlijk is hij ambitieus en tevens aangezet door zijn vrouw (Marion Cotillard) doodt Macbeth koning Duncan (David Thewlis) en neemt bezit van de troon. Echter overmand door angst en schuldgevoel en nog meer doden vooral om zichzelf te beschermen van ontmaskering, wordt hij een tirannieke heerser. Het bloedbad leidt Macbeth en zijn meedogenloze vrouw uiteindelijk naar krankzinnigheid en ten slotte ook de dood. Fassbender en Cotillard spelen hun rollen fantastische, hij als een man die tot op het bot toe wordt verscheurd door schuld, zij als de koude feeks die haar man aanzet tot de moord. Maar ook de rest van de cast is formidabel. Vooral Paddy Considine als de verdoemde Banquo geef prima tegenspel voor Fassbender. Visueel is het werkelijk waar overrompeld! De beelden van Schotland en Engeland zijn weergaloos. En zelfs het kleur gebruik staat in teken van het verhaal. Alles, kleuren, camerawerk, Kostuums, locaties, geluid, maar dan ook alles is in harmonie om van deze film een lust voor het oog te maken.

Redelijke film over een generaal die na een veldslag een toekomstig koningschap wordt voorspeld. De originele tekst van Shakespeare is intact gehouden en dit vergt wel enige inspanning om goed te begrijpen. Hierdoor kwam ik niet overal goed in het verhaal die hier soms nogal traag en soms juist wat gehaast verteld wordt. De film ziet er wel mooi uit, en zeker niet alleen vanwege het prachtige Schotse landschap.

Keurige verfilming van het toneelstuk van William Shakespeare. Ik heb het stuk zelf gelezen en had aansluitend deze filmversie uitgekozen als vergelijkingsmateriaal. Het is na het bekijken van de film meestal lastig om nog voor de geest te halen hoe jij het verhaal voor je zag tijdens het lezen, maar ik weet zeker dat Justin Kurzel heel dicht in de buurt komt. De verfilming is immers tamelijk letterlijk. Niet alleen slaagt Kurzel erin de thema's goed naar voren te laten komen, maar hij weet ook de neerslachtige sfeer perfect te benaderen. Schitterende filmlocaties, kostuums en het camerawerk vallen in positieve zin op. Het acteerwerk valt eveneens te prijzen. Michael Fassbender is indrukwekkend als het titelpersonage en Marion Cotillard vult hem zeer goed aan in een overtuigende vertolking van Lady Macbeth. Ook onder meer Paddy Considine, Sean Harris en David Thewlis leveren goed werk af. Het is gewaagd dat de film de originele teksten van Shakespeare gebruikt, maar ik juich het toe. Het onderstreept alleen maar met hoeveel respect, zorgvuldigheid en liefde deze productie gemaakt is.

4*

“They say blood will have blood.”

Sterke film. Macbeth is hard en grimmig, maar de film ziet er ook waanzinnig mooi uit. Aan de Shakespeariaanse dialogen moet je even wennen, maar dan word je ook beloont met een film waarbij de regie, cinematografie en het acteerwerk van het hoogste niveau is. Fassbender en Cottilard zijn geweldig, en natuurlijk ook perfect gecast in dit soort rollen. Bloederige poëzie, zo zou je Macbeth wel kunnen omschrijven.

Visueel vaak overweldigende verfilming van het verhaal van MacBeth zwelgt wat teveel in somberheid en wisselt momenten van visuele originaliteit af met staaltjes overacteren. De gestileerde setting vormt een interessant contrast met de superieure versie die Roman Polanski in 1971 maakte, maar de intense vertolkingen maken het geheel zo nu en dan wat langdradig. Dit is zeker één van de meest filmische versies van deze Shakespeare-tragedie. De inhoudelijke benadering is echter weinig verrassend.

De vrouw van Macbeth was zeer ambitieus, zij wilde namelijk koningin worden, net als haar moeder. Die wilde ook koningin worden. Aldus Herman Finkers is zijn meesterlijke sketch over Macbeth (dan bedoel ik wel de theaterversie, die is superieur aan de animatie).

Zo lollig als Finkers' versie had ik niet verwacht, maar zo donker, somber en serieus als deze is dan weer het andere uiterste. Trage beelden, veel holle mooifilmerij met al die slowmo's, veel kitscherige beelden (mooi vond ik de film nauwelijks) en een enorm frustrerende serieux, geen glimlachje kon er af. De film was me ook al snel kwijt. Ik kan goed begrijpen als mensen dit schitterend vinden, maar ik had er echt niets mee. Dat men dan ook nog eens de theatertaal van Shakespeare bezigt maakt het er niet beter op. In Luhrman's versie paste het, deze film maakt het enkel nog killer en afstandelijker, want oproepen van emoties lukt met zulk taalgebruik niet. Het laagste cijfer zal ik er niet voor geven, maar dit is simpelweg mijn film niet. 1,0*.

Ik was minder vertrouwd met het verhaal van Macbeth. Dan blijf een Hamlet met 'To be or not to be' en 'There's something rotten in Denmark' beter hangen. De makers blijven blij de originele dialogen van Shakespeare. Op zich niet slecht, het pakte voor mij alvast goed uit bij oa The Merchant of Venice (2004), Romeo and Juliet (1968), Hamlet (1990) en Titus (1999). Het geheel bij Macbeth is wel nogal zwaarmoedig. Gelukkig kan de film rekenen op een sterke cast en is vooral de cinematografie heel mooi. Helaas is dit niet meteen de beste kennismaking met Macbeth voor mij, al viel de film wel beter mee dan verwacht.

Regisseur Justin Kurzel heeft duidelijk talent wanneer het aankomt op visuele aankleding, waardoor Macbeth een aantal uiterst geslaagde veldslagscenes kent. Zeker de opening is een waar genot om te aanschouwen, gecombineerd met een Michael Fassbender die bijzonder goed in zijn personage kruipt. Cinematografisch dus niets op aan te merken, maar inhoudelijk daarentegen in overvloed. De relatieontwikkeling evenals de poëtische dialogen boeien namelijk totaal niet en het trage tempo verslechtert het gebeuren vervolgens verder. Buiten de geweldsdelicten gebeurt er binnen Macbeth zelden iets interessants, waardoor de kijker niet wordt uitgenodigd om iets te voelen voor de neergezette wereld. Hopelijk is deze filmrichting nu uit Kurzels systeem.