Ask Me Anything (2014)

Toch een een film die een bevreemd en verslagen gevoel achterlaat.

Niet dat je dit gedurende het kijken naar de film door zal hebben, want in de basis is het 1 van de zovele films met een tiener in de hoofdrol die op zoek is naar zichzelf. Zo geldt dit ook voor de altijd charmante Britt Robertson, die haar rol met verve speelt.
Ze blijft een actrice om in de gaten te blijven houden. Ze weet met het op het oog simpele plot goed raad en speelt de pannen van het dak. Ook lopen er een aantal acteerkanonnen rond in bijrollen, ondanks hun goede spel blijven ze een beetje op de achtergrond en blijft de focus erg op Katie(Britt's rol dus) liggen. De muziek is wel iets te nadrukkelijk aanwezig, met lyrics die mij niet echt wisten te pakken.
Voor zover blijft de film ook tot het einde op schema liggen zonder echt wereldschokkende dingen mee te maken en je toch met een aantal vragen blijft zitten. Vooral het zijplot met de depressieve Joel voegt uiteindelijk weinig toe aan de film.

Net als je denkt dat de film is afgelopen neemt een vrouwelijke voice-over de film over. Katie schijnt in het echt Amy te heten en na het posten van haar laatste blog is ze mysterieus verdwenen. Het leek haast wel een Dissapeared(Investigation Discovery) aflevering. Het viel nogal uit de lucht, maar zet je tegelijkertijd wel met beide benen op de grond. Nieuwsgierigheid wordt gelijk opgewekt, want het zal toch niet zo zijn dat dit gebaseerd is op een waar gebeurd verhaal? Het leek een happy end te gaan worden, maar eindigt met een diepe zwarte rand.
Na wat Google onderzoeken ben ik weinig wijzer geworden en kom ik tot de conclusie dat het niet echt gebeurd is en dat dit eigenlijk een (goedkope) truc is om toch de aandacht op dit soort internetzaken te richten?

Ik weet niet wat ik er van moet vinden, het zorgt voor een onverwachtse twist die je aan het denken zet, maar volgens mij is het niet meer dan een dode mus. Ik denk toch dat het een slimme zet is, want je gaat automatisch meer investeren in de film om erachter te komen.

In ieder geval blijft er wel een solide 3,5* staan vanwege Robertson. Een iets meer evenwichtig plot had voor een veel hoger cijfer en een top 10 2014 notering kunnen rekenen.

Deze film is een soort van coming of age verhaal, waarbij een net afgestudeerde tiener een anoniem blog bij gaat houden en je als kijker in een soort van voyeuristische stijl inzage krijgt in haar leven. Een slechte relatie met haar vader en enigszins verontrustende aspecten als drinken, drugsgebruik en complexe relaties met oudere mannen voeren hierin de boventoon. Het verhaal zit vrij gebalanceerd in mekaar, waarbij komische momenten worden afgelost voor de nodige dramatiek en het hierdoor realistisch(menselijk), grappig en triest is. Het einde kent een nogal aparte twist en is niet meer dan een soort van waarschuwende boodschap. Tevens maakt het duidelijk dat een anonieme blik in iemands leven dus duidelijk kan afwijken van de werkelijkheid.(haha!!) Britt Robertson deed het aardig, maar in mijn beleving niet maximaal als vertolker van Katie Kampenfelt. Interessante bijrollen kregen vooral mijn aandacht zoals Robert Patrick als Katie's alcoholische vader en Martin Sheen als de boekhandel eigenaar met een duister verleden. Allison Burnett als auteur ken ik eigenlijk niet, maar ik weet wel dat ik van zijn regie(ondanks dat het zeker geen slechte film is) niet echt onder de indruk ben van zijn vertaling naar het witte doek.

Best aardig, nergens bijzonder. De film kabbelt wat voort zonder saai te worden, maar echt sprankelen doet het nergens. Of het nu in het wat saaie camerawerk is (op dat shot tegen de zon in na) of de weinig spetterende muziek, nergens wordt het echt geweldig. Acteerwerk is wel goed, met Robertson als positief middelpunt, die knap de nuance weet te vinden tussen een vroegrijp meisje met een eigen wil en toch onzekerheden en trauma's erachter. Ook de vele bijrollen worden mooi en integer ingevuld. Verder is het sfeertje prima. Dat einde is me nog een raadsel waarom het erin gestopt is, qua stijl deed het me eerder denken aan een RTL-dinsdagavonddrama. Al met al leuk voor het moment en vermakelijk, maar twee dagen later ben ik het meeste wel weer vergeten. 3,0*.

Redelijke film waarin een studente die een blog bijhoudt over haar leven een baantje zoekt. Het verhaal doet hier en daar wat rommelig aan (vooral omdat er aardig wat zijpaden zijn). Maar het hoofdpersonage blijft boeiend genoeg en ook mede door de cast kijkt het geheel gemakkelijk weg. Verder een vrij onverwacht, maar toch wel passend einde.

Leuke coming of age film met een slecht einde.

Katie loopt in ongeveer alle valkuilen waar een leuke vlotte meid maar in lopen kan. Erg charmant gespeeld door Britt Robertson, en op een grotendeels luchtige en frisse manier gebracht, zodat je in haar verhaal meegenomen wordt - en haast af en toe wenst dat je haar een klein duwtje in de goeie richting zou kunnen geven. Zo kabbelt dat een beetje door, en dan het einde. Nogal een vergissing wat mij betreft, ik vind het vooral een flauwe manier om een einde aan de film te maken. En daarnaast heb ik eigenlijk een behoorlijke hekel aan dat soort bangmakerij.

Rare, onevenwichtige film, die toch niet helemaal mislukt is. Begint aanvankelijk als een echte independent film: een trage tv filmachtige vertelling, niet gericht op het grote publiek. Wat niet meehelpt is dat het belangrijkste personage een bijdehand maar tamelijk gestoord wicht is die met ieder oudere man het bed induikt(ook iets te bijdehand gespeeld door Robertson die mij niet helemaal overtuigde). Het laatste half uur komt er zowaar wat diepgang in dit uiteindelijk behoorlijk zwaar, maar luchtig verteld verhaal, en krijg je wat meer empathie voor het hoofdpersonage. Je sluit dan af met het gevoel dat de makers flarden van talent toonden, maar niet goed wisten hoe ze dit in een lekker lopend verhaal moesten vertalen.

Ik bedoel: als je een film fabriceert waarin een zedendelinquent uiteindelijk het meest sympathieke personage is, en de rest van de burgerbevolking een bedenkelijke moraal heeft dan maak je als regisseur een statement, maar of dit door iedereen opgepakt wordt?

Aansprekende film over het tamelijk turbulente leven van een zelfdestructieve tiener, die haar voornamelijk seksuele escapades via een blog tot ons laat komen. Het heeft er alle schijn van dat Britt Robertson lekker in haar vel zit, alsof de rol op haar lijf geschreven is.

Aan het einde van de film heb ik ambivalente gevoelens overgehouden. De overige commentaren lezend ben ik wat dat betreft blijkbaar niet de enige.