Stranger in Our House (1978)

Craven blijft voor mij toch een interessant regisseur, met meesterlijke hoogtepunten (A Nightmare on Elm Street, Scream, New Nightmare) en soms rampzalige dieptepunten (Cursed, Swamp Thing, Scream 3). De producties uit de jaren '70, waar hij mee is begonnen (Hills Have Eyes, Last House on the Left) lagen hier wat mij betreft mooi tussenin. Deze derde film van de Amerikaanse horror-regisseur uit de jaren '70 neigt jammer genoeg toch het meest naar de tweede categorie: De dieptepunten ...

Summer of Fear faalt op veel verschillende gebieden. Zo is het script een rommeltje en de dialogen zijn van bijzonder laag soap- niveau. En ook wordt er ontzettend slecht geacteerd; Linda Blair speelt behoorlijk waardeloos, de vader is echt lachwekkend en langs de scènes met Fran 'kan niet acteren' Drescher had iemand ook beter even een schaar kunnen halen. Daarnaast zit de film vol belachelijke en uiterst lachwekkende momenten; zo vliegen auto's al in de fik voordat ze überhaupt dichtbij de berm komen te rijden. Mede hierdoor doet de film grotendeels erg amateuristisch aan en wordt het steeds duidelijker dat de film de tanden des tijds niet heeft doorstaan.

Toch heeft de film ergens wel een charmant laagje over zich. Het ietwat vreemde jaren '70 sfeertje komt op sommige momenten erg sterk naar voren en dit doet de film soms best goed. Ook zitten er nier en daar nog wel een paar andere geinige en amusante momenten, maar helaas niet genoeg om er een goede thriller van te maken. Ik wilde eerst voor een anderhalve ster gaan, maar bij nader inzien maak ik er toch maar even twee hele kleine sterren van. Blijft duidelijk één van Craven's minste en is qua kwaliteit voor mij het best te vergelijken met The Swamp Thing, welke hij een paar jaar later maakte.

2 hele kleine sterren.

Geen gekke Craven.

Best aardige griezelfilm zonder gore maar wel voorzien van een uitstekend sfeertje en vermakelijk plot. Een en ander voelt aan als het betere TV-werk en kent een goede spannings-opbouw. De uitwerking van het verhaal is helaas op sommige punten wat mager en een aantal goofs, alsmede het overdreven einde, doen de film geen goed. Toch is dit geen gekke Craven.

Redelijk.

Julia came to live with the Bryants. She claimed to be their cousin...

Een paar dagen geleden een Wes Craven box gekocht met daarin deze film, Last House on the Left en The Hills Have Eyes. Vandaag had ik normaal gezien les maar vanwege die toffe staking alweer van de vakbond kwam ik (met moeite) aan op school om dan maar terug naar huis te gaan omdat de docent niet kwam opdagen. In ieder geval was ik dus redelijk pissig maar mijn broer stelde voor om een filmpje op te zetten en vermits hij de twee andere titels uit de box kende kozen we dus voor deze.

Best wel spijt van eigenlijk want dit is geen goede Wes Craven film. Ik ga me nu niet direct profileren als Wes Craven kenner want ik heb maar een handvol van zijn oeuvre gezien maar met titels als de eerste Nightmare on Elmstreet, New Nightmare en de Scream reeks heeft hij toch wel een goede naam bij mij. Toegegeven, Cursed was niet erg schitterend maar dit is een stuk erger gebleken. Summer of Fear is dan ook gewoon een enorm trage film geworden die maar blijft duren precies. De film duurt maar zo'n 100 minuten maar het leken er 180 te zijn. Het grootste probleem met de film ligt dan ook in de voorspelbaarheid van de film. Oké, de film is ondertussen al zo'n dikke 30 jaar oud maar ik kan me niet voorstellen dat dit toen niet voorspelbaar werd gevonden want je voelt direct aan dat dit niet de echte Julia ging zijn en dat zij gestorven ging zijn in het auto ongeluk. Ook voelt de film enorm amateuristisch aan op verschillende gebieden, om nog maar niet te spreken over de dialogen die soms worden uitgekraamd. Maar ook zijn er zoveel vreemde scènes te ontdekken die de helft van de tijd nergens op slaan. Zo onploft de ene auto al direct wanneer hij een heuveltje neemt en de andere auto kan perfect hetzelfde obstakel nemen en daar scheelt natuurlijk niets mee. Summer of Fear was dan ook oorspronkelijk bedoeld als televisiefilm (onder de titel Stranger in our Hourse) en kreeg pas later een theatrical release onder de titel zoals hij nu op DVD is te vinden dus dat kan er misschien wel mee te maken hebben hoewel een televisiefilm natuurlijk niet garant staat voor amateuristisch gedoe.

Die Fran Drescher haal je er trouwens ook direct uit. Ik dacht altijd dat ze in The Nanny met een vervormde stem sprak maar hier doet ze na twee minuten haar mond open en er werd ten huize Metalfist al meteen 'Hello Mr. Sheffield' geroepen. Hoe iemand zo nasaal kan klinken is mij een raadsel maar Maggie Wheeler uit Friends deed het ook al. Soit, ik ben aan het afdwalen. Drescher doet het op zich nog niet zo slecht, zeker in vergelijking met Linda Blair. Het icoon uit de Exorcist film maar man, wat acteert die hier beroerd! In The Exorcist (1973) was ze zo'n 14 jaar en dat maakt haar ten tijde van deze film zo'n 19 jaar maar het is er dus een stuk op verslechterd en dat is toch wel erg jammer want in The Exorcist leek ze erg belovend maar dit is gewoon belachelijk. Het script blonk al niet van de originaliteit of goede dialogen maar Blair brengt ze dan ook nog eens met een performance van kust mijn kloten. De enige die ietwat uit de verf komt is Lee Purcell die de rol van Julia vertolkt. Niet meteen een geniale rol maar wel het beste wat de film heeft te bieden. Zeker als je de bijrollen van Jeremy Slate als de vader, Jeff McCracken als het vriendje en Jeff East als de broer erbij neemt. Was ik trouwens de enige die het raar vond dat Peter (de broer) was aangetrokken tot zijn nicht. Heb denk ik de helft van de film incest liggen roepen.

Ik had al vaker gehoord dat Craven een erg wisselende regisseur kan zijn en met Summer of Fear is het bewijs er. Alles voelt enorm amateuristisch aan en de film is daarbij ook nog eens erg slaapverwekkend. Het was dat ik een blikje cola naast mij had staan, anders had ik het niet getrokken. Blair en de rest is werkelijk lachwekkend noemen..

1*

Geen beste beurt van Craven, al heeft het een vreemdsoortige charme die ongetwijfeld iets met toen van doen heeft. Het zorgt ervoor dat deze TV film ook weer niet helemaal door z'n hoeven zakt, maar tegelijkertijd ontstaat het gevoel dat je naar een of andere goedkope soap kijkt.

Is het niet de setting, dan is het wel de muziek of de verwikkelingen rondom het gezin die daar debet aan zijn. De sequens waar Rachel lijdzaam toeziet hoe Julia bij iedereen populair is geworden, onder begeleiding van een cheesy deuntje, nee, dat kan eigenlijk niet. Er sluimert iets.

Dat dan weer wel, maar paranoia of suspense kan je het niet of nauwelijks noemen. Als iets met auto's de meeste opvallende gebeurtenis is in een horrorfilm, zegt dat misschien ook wel iets. De stem van Fran Drescher is in ieder geval enger dan de opgeplakte oogjes. Een lauw werkje.

Mid zaterdagavond nog even aan de Wes Craven en daarmee een beetje een guilty pleasure die ik niet altijd even goed vindt maar ook zeker niet kan laten. En zoals vaker het geval is met Craven kan het niet aan zijn beste tippen, en is het vaker hilarisch dan eng, en dat is niet anders met deze Stranger in our House cq Summer of Fear.

Geinig is het toch best wel in fases, de opbouw is langzaam en zorgvuldig te noemen, en uiteraard is het idee een sfeer en situatie te scheppen waarin alles mogelijk lijkt maar het natuurlijk onduidelijk blijft of het allemaal toeval is of dat er meer achter zit. En binnen dat wankele evenwicht heeft Stranger in our House wel verschillende keren de neiging om te vervallen in een soort van goedkoop melodrama, in combinatie met overacting, goedkoop klinkende soundtrack, kortweg een soapachtige uitstraling. Centraal uiteraard het puber leven van Rachel dat langzaam ontwricht wordt met een aantal zonderlinge gebeurtenissen, de suggestie van some voodoo hoodoo shit en een kort rolletje van Fran Drescher, en potverdikke, als de trommelvliezen niet door haar The Nanny-achtige gesnater worden geteisterd is dat toch een lekker wijf te noemen.

Maar het mag duidelijk zijn dat het allemaal net niet voldoende is, het is allemaal wel geinig, maar spannend of heel boeiend is het tot de helft/eerste uur zeker niet. Maar wanneer Rachel op onderzoek uitgaat en het mysterie een grotere omvang krijgt, de familie overduidelijk steeds verder in de greep raakt van het nichtje, en het maar überhaupt de vraag is of we wel met het nichtje van doen hebben, overigens wel voorspelbaar, wordt de film richting het einde toch wel iets beter en leuker. En na het niet zo bijster boeiende begin herpakt de films zich richting het einde wel degelijk waarmee de film toch een voldoende binnensleept. Een topcijfer wordt dit toch zeker niet, maar al met al was het best een vermakelijke film, daarom drie sterren voor de moeite