Når Dyrene Drømmer (2014)

Groot liefhebber van Scandinavische films maar geen groot fan van het Horror genre. Toch zojuist deze film bekeken. Tot mijn grote verbazing zijn er veel scenes gefilmd in het stadje Hanstholm wat ik al met veel plezier 10 jaar lang tweemaal per jaar bezoek. Maakt het de film natuurlijk iets specialer! Verhaallijn vond ik iets minder, wel genoten van een aantal acteurs zoals Lars Mikkelsen en Jakob Oftebro. Niet de beste film in zijn genre maar zeker de moeite waard!

Hoewel veel mensen hem hier vergelijken met "Låt den Rätte Komma In" Vond ik het meer op Ginger Snaps lijken. Alleen waar die film meer van de actie/horror gebruik maak. Is het bij deze film de dramatisch boventoon. Verder is de film niet beter of slechter dan Ginger snaps. En zoals we bij scandinavische films gewoon zijn, is het allemaal rustig en sfeervol gedaan. Het stukje als die mensen komen kijken. En vragen naar de dokter. Daarna moet de moeder zich uitkleden. Dat was zo belachelijk! Trek alleen daarvoor al een halve punt eraf. Mocht dit voorkomen dan vraag je toch of de vrouw die erbij was met hem naar een andere kamer gaat. Als goede echtgenoot vraag je wat privacy voor je vrouw!!!

Zoals ik bij een soortgelijke film al eens eerder zei; een eeuwenoude griezelthema kan je, met de generaties mee, verwikkelen in een nieuw jasje. Waar het in de jaren 30 nog bewegende poppen waren, zijn het in de jaren 70 wel weer gewoon typische survivalfilms, tot remakes, Twilights, flauwe poep en pies komedies en actiespektakels aan toe. Maar het hoeft niet altijd sensationeel popcornvermaak te zijn.

Let the Right one In was uiteraard een klassieker met dit thema. Eens kijken wat de buurland Denemarken er van heeft gemaakt, die met When Animals Dream het weerwolven-thema in een ogenschijnlijk intellectueel jasje steekt. De settings van de grauwe plaatjes van de Deense kust zijn al een visitekaartje voor een genuanceerd en subtiel verhaal over het meisje Marie. Een buitenbeentje dat bij de visafslag werkt en vaak het mikpunt is van getreiter door de collega's. Op Daniel na dan die wel een smaak lijkt te hebben voor buitenbeentjes. Thuis krijgen we weer de zogenaamde bekende soap over een zieke moeder en een familiegeheim, wat vaderlief ook zo subtiel en voorzichtig mogelijk aan Marie probeert weg te geven.

De uitwerking over Marie's geheim lijkt in eerste instantie goed te werken, maar helaas neigt het op den duur wel erg op de automatische piloot te gaan. Met als climax alle rotzakken worden vermoord en Daniel, ondanks dat hij het geheim van Marie onder ogen heeft gezien, toch nog verliefd word. Met een tearjerkend-achtige einde van dien. Zonde, en een flink gebrek aan subtiliteit, waar de film nog zo goed mee begon. Vaak is er ook iets aanwezig wat de spanning flink doet compenseren en afnemen, en dat terwijl de montage en de settings nog zo lekker donker en sfeervol zijn.

Prima probeerseltje, maar helaas iets te haastig afgewerkt.

3,5*

Sfeervol.

Daarmee is dan ook het meeste gezegd, want de film blijft de ganse speelduur braafjes en weet op weinig vlakken écht te excelleren. Maar de sfeer, die grotendeels voortvloeit uit de zwierige shots en sterke soundtrack (beetje mengseltje van klassiek en ambient), weet dit filmpje gelukkig aardig boven de middenmoot te verheffen. Het concept is verder vrij beproefd, maar wordt op een dusdanig subtiele manier uitgewerkt dat de film zich ook op dat gebied nét dat beetje weet te onderscheiden. Behoorlijke rol ook wel van Suhl. 3*.

Eerlijk gezegd heb ik deze film in twee beurten moeten bekijken. Zeer trage opbouw waarbij de film pas interessant wordt in het tweede gedeelte. Maar ook dan wordt het niveau niet hoger dan een gemiddelde horrorfilm naar mijn mening. Het personage Marie wordt wel goed vertolkt en qua sfeer is het wel in orde.

Maar qua spanning en verhaal blijft de film ondermaats. De geheimzinnigheid rond haar en de ouders kwam niet zo goed uit de verf en bleef wat oppervlakkig, vaag hangen. Geef mij maar Let The Right One . 5/10

Om haar vader [Lars Mikkelsen] financieel te kunnen steunen om haar zieke en catatonische moeder [Sonja Richter] de benodigde zorg te geven, gaat de 16-jarige Marie [Sonia Suhl] aan de slag in de visserij op het kleine eiland waar ze woont. Daar krijgt ze te maken met structureel seksisme en wordt ze zelfs doelwit van aanranding. Die ontwikkelingen vallen samen met fysieke ontwikkelingen die angst aanjagen, ook bij haarzelf. Eén van de vele bodyhorrorfilms uit de jaren 10 die zich onderscheidt door de setting en het sterke spel van Suhl, maar de uitwerking van het basisidee is redelijk voorspelbaar.