The Dunwich Horror (1970)

Betrekkelijk slechte Lovecraft-adaptatie die de sfeer mist van serieuzere verfilmingen zoals "The Haunted Palace" of "Die, Monster, Die!" en de luchtigheid van Stuart Gordons herwerkingen. The Dunwich Horror bengelt daar dus ergens tussenin en heeft een beetje te lijden onder flauwe vertolkingen en een resem hallucinant slechte audiovisuele effecten. Wanneer de zogezegde monsters in beeld verschijnen schakelt het beeld over op een overgesatureerd kleurenpalet, bijgestaan door hypnotiserende kermisgeluidjes. Gezien de ernst waarmee de plot wordt afgewikkeld kan je alleen maar concluderen dat dit een pijnlijke misser is. Behalve dat de film dus bij vlagen onbedoeld komisch is, mist hij ook elke vorm van spanning. Dat je het einde van mijlenver ziet aankomen doet hier beslist geen goed aan. De beste scène is wellicht het offer op een macaber vormgegeven altaar dat zich aan het uiteinde van een metershoge klif bevindt. Enkel voorbehouden voor Lovecraft-completisten!

Was er ook niet helemaal weg van, maar had wel verwacht dat andere users hier meer mee konden. Vond het een vrij duf gebeuren, maar probeert wel met enige regelmaat te verrassen. Vreemd kleurgebruik (vaak het beste wanneer het subtiel is, zoals tijdens de INT. scenes in Stockwell's mansion) en op z'n vreselijkst wanneer die filters ten tonele komen. Dat werkt de eerste keer erg cool (de vleermuizen), maar richting het einde is het meer een poging om een deel van je publiek met Epilepsie neer te halen. Bovendien een erg eigenaardige rol (/personage) van Stockwell. Waar hij mysterieus en stoïcijns moet zijn, is het meer een clichématig vies mannetje voor de adult industrie.

Niet zo beste verfilming van een H.P. Lovecraft-verhaal. Nu zit het met de aankleding nog wel goed. Niet verwonderlijk want regisseur Daniel Haller was halverwege de jaren '60 verantwoordelijk voor de aankleding van Roger Corman’s Poe- verfilmingen. Echter faalt hij om ook maar een echo van die films te zijn. In de fictieve Miskatonic Universiteit in het eveneens fictieve Arkham ontmoeten we Professor Henry Armitage deze geef Nancy Wagner (Sandra Dee) de opdracht om een zeldzaam boek naar de bibliotheek terug te brengen. Daar komt ze Elizabeth Hamilton (Donna Baccala) tegen. Dit boek is de legendarische Necronomicon en als ze die net weg willen leggen, vraagt Wilbur Whateley (Dean Stockwell) of hij het boek mag inkijken. Zoals je ziet zijn de Lovecraftiaanse termen wel aanwezig maar gaat het vooral mis in de uitwerking. Zo schittert het monster door afwezigheid, we horen hem een hoge fluittoon maken, zien we wat hij ziet, door middel van zwaar irritante groen-rood-blauwe kleuren, maar fysiek is het monster niet te zien. Behalve dan op de poster en een plaatje aan het einde van de film. Tijdens de afwikkeling van het einde wordt nog wel even gauw vermeld dat het om Wilbur’s tweeling-broer gaat, echter de film er mee reden lukt niet meer. De film faalt domweg doordat er niets gebeurd.

Wilbur Whateley is een mysterieuze jongeman die geobsedeerd raakt door het Necronomicon en via zwarte magie een opening wil maken naar een duistere, buitenaardse macht. Terwijl hij de onwetende Nancy Wagner in zijn web trekt, probeert professor Armitage te voorkomen dat een oude, kwaadaardige entiteit losbreekt in Dunwich.

Daniel Haller maakt van "The Dunwich Horror" een film die ambities heeft, maar nooit helemaal overtuigt. De Lovecraft-sfeer zit er wel in, vooral dankzij het occulte materiaal, de duistere stemming en Dean Stockwells eigenzinnige spel, maar de film verliest regelmatig momentum door houterige dialogen en een onevenwichtige toon. De psychedelische effecten geven de film weinig karakter en spanning. Daardoor voelt het geheel meer als een curieuze genre-exercitie dan als echt meeslepende horror. Voor mij blijft dit een matige film: interessant als tijdsdocument, maar te stroef en te ongelijk om echt te overtuigen. 2/5