We'll Never Have Paris (2014)

Het verhaal over een behoorlijk neurotische en gefrustreerd overkomende dertiger, die na een relatie van tien jaar, eindelijk van plan was om zijn vriendin (die zielsveel van hem hield) ten huwelijk te vragen, als een collega hem de liefde verklaarde. Genoeg ingrediënten, leek het, voor een leuke komedie, maar het verhaal was gewoonweg niet grappig en aantrekkelijk genoeg, eerder belachelijk en de personages misten de zo broodnodige karakterontwikkeling. Bovendien werkte de egocentrische hoofdpersoon ook niet bepaald tot de verbeelding.

Niet zo best.

Ook wel taai natuurlijk. Helberg zit al 8 seizoenen vast in een serie die veel te populair is. Hij heeft enorm veel succes geoogst met z'n typetje, je daarvan losrukken is ook niet echt gemakkelijk. Al moet ook gezegd dat hij niet zo heel veel moeite doet.

De maniertjes, de manier van spreken, de timing ... je zit toch naar een halve Howard te kijken. Nu kan je wel beargumenteren dat je daar de acteur zelf in herkent, maar dat deel heeft hij toch afgestaan aan z'n personage in Big Bang Theory. Hij zal toch moeten leren dat niet tot in het oneindige te recyclen. Films zijn op zichzelf staande projecten.

De film zelf heeft wat weg van een Joodse Allen. Uiteraard blijft Helberg ook in het Joodse wereldje hangen, maar het gedweep met cultureel Europa en het neurotische personage zijn toch vooral herkenbaar uit Allen's films. Ook daar weet Helberg niet genoeg z'n eigen stempel op deze film te drukken.

Maar het grootste probleem is dat het niet echt werk als comedy, noch als romance. Het is een wat zoutloos filmpje geworden, met matige acteurs, vlakke regie en wat geforceerde interessantdoenerij. Het kijkt op zich nog vlotjes weg, maar daar is zowat alles mee gezegd. Had er toch iets meer van verwacht. Als het dit maar is kan hij zich gewoon beter terug op z'n TV werk storten en goed centjes sparen voor z'n oude dag.

1.5*