Bridge of Dragons (1999)

Werd weer een keer tijd om op een doelloze avond een Dolph Lundgren erin te kwakken en dat was dus deze. Het was toch nog wel een redelijk vermakelijk filmpje. Dolph is weer lekker op dreef en knockt en schopt er weer vrolijk op los. Wel grappig trouwens dat zijn naam wel erg lijkt op de campange "War Child" En na Showdown in Little Tokyo heeft ie weer Hiroyuki Tagawa als tegenstander. Een goed acteur vind ik het maar niet overgens.

De wereld waarin het zich afspeeld is ook best bijzonder. De middeleeuwen botsen met de 2de wereld oorlog en het heden. De actiescenes zagen er ook best fraai uit maar helaas straalde de goedkoopheid er wel weer enorm van af. Maarja dat heb je met dit soort films

Al met al wist ik me toch nog wel te vermaken met deze actieknaller.

3,0*

Dolph is altijd cool en zo ook hier. Jammer dat het verhaal vrij bezopen is en ook geen enkele komische oneliner uit Lundgren's mond kwam. Van de vele actiescene's waren er heel aardig uitziende actie maar ook tenenkrommend slechte.

Zoals sinterklaas boven mij er al een opmerking over maakt, vraag ook ik mij af in welke tijd de film zich afspeelt. Aan het begin vertelde een tekst ons: ergens, waar toekomst en verleden elkaar ontmoeten... Lekker vaag dus!

2*

All men are killers. He just made me a good one

Met Bridge of Dragons ben ik aan de laatste film gekomen van het rijtje Lundgren DVDs dat ik een aantal jaar geleden kocht op een rommelmarkt. Een reeks met hoogtes en laagtes en om de een of andere reden was deze film er één die me niet echt meteen aansprak. Vooral omdat me dit eigenlijk wat een slap aftreksel bleek te zijn van Men of War en dat vond ik meteen ook niet één van Lundgren's beste films. Ik had echter nog wel eens zin in een ouderwets vechtfilmpje en dan toch eens hier voor gaan zitten.

En dan sla ik me voor het hoofd dat ik hier niet eerder aan ben begonnen. Met Men of War heeft dit niet zo erg veel te maken en dit is gewoon een sfeervol verhaaltje van een stel rebellen tegen een nieuwe dictator. In het midden van de twee kampen zit het personage van Lundgren die uiteraard verliefd wordt op een bekoorlijke dame die de kant van de rebellen kiest en tegelijkertijd moet hij ook de dictator te vriend houden. Heel het plot is niet al te origineel, maar ik vind dat bij dit soort films nooit echt storend. Wat wel belangrijk is, is dat de film op zijn 90 minuten nergens inzakt en zelfs een paar erg leuke scènes bevat. De stokgevechten zijn sowieso al cool, maar de overdreven gevechten geven dit een extra charme. Personages vliegen werkelijk bij elke shot, trap of klop meters ver waardoor dit een soort van kung fu vibe kreeg. Tof!

Lundgren blijft Lundgren en Lundgren blijft cool. Heerlijk stoïcijns, qua fysiek op zijn hoogtepunt en nog een aantal leuke one-liners. Blijft toch een acteur die dit soort films naar een hoger niveau kan tillen en al helemaal als hij een nog wat degelijke cast ter beschikking krijgt. Cary-Hiroyuki Tagawa wordt weer herenigd met de Zweedse acteur (nadat ze samen met Brandon Lee Showdown in Little Tokyo nog wat beter hadden gemaakt) en dat blijft toch een geweldige slechterik. Die smoel alleen al is goud waard. Fijne vrouwelijke input ook nog met Valerie Chow, die om de een of andere reden gecrediteerd werd onder de naam Rachel Shane, en die een fijne chemie heeft met Lundgren.

Weinig op aan te merken, op voorwaarde dat je wat open staat voor het genre. Lundgren heeft grotere rommel in zijn carrière gemaakt (kuch Retrograde kuch) en hier lijkt hij erg veel plezier te beleven. Blijft een imponerend figuur en al helemaal wanneer hij nog zo'n Tagawa tegenover zich krijgt.

3.5*

"All men are killers. He just made me a good one.”

Dit is een typisch jaren negentig actieprent die eigenlijk volledig volgens het boekje werkt, en wederom slaagt men er wel weer in. Overigens wil ik er gelijk bij zeggen, dat dit uiteraard geen hoogstaande film is maar, je hem (net zoals ik heb gedaan) op moet zetten als heerlijk tussendoortje, dan komt deze film pas echt tot zijn recht. Qua actie valt er niet veel te discussiëren lijkt me. Het is typisch én heel erg cliché maar, ó zo lekker. Geinig dat iedereen echt heel veel moet schieten maar niks raakt, en Dolph eigenlijk niet eens hoeft te mikken maar wel iedereen neerschiet. Dan weet je dat je een goede film aan het kijken bent. Overigens barst deze films uiteraard van de cliché's, iets wat je ook wel kan verwachten denk ik zo langzamerhand.

Mijn enige punt was toch wel het verhaal, waar ik niet echt van heb kunnen genieten. Ik vond het gewoon niet heel boeiend, te simpel en ook maar heel matig uitgewerkt. Iets waar de film in mijn ogen een tikkeltje sterker in mocht zijn maar, het helaas niet mocht baten. Overigens vond ik het wel heel grappig dat de soldaten van General Ruechang in uitrustingen rondliepen van het Duitse leger tijdens het derde rijk. Helaas komt dat wel over als luiheid want het was net iets te simpel maar, wel een leuke toevoeging. Overigens heeft Florentine meer van dit soort kenmerkende objecten toegevoegd aan de film, kijk maar naar de vaandels bijvoorbeeld. Ook wel typisch dat de voertuigen de cijfers '666’ droegen. Van die toevoegingen die eigenlijk direct op vallen.

Al om al wel een vermakelijke actie prent, zeker niet Dolph's beste werk maar, eentje die wel makkelijk wegkijkt en dat doet deze film goed. Nergens verveelt het echt, en de film duurt aanzienlijk kort dus het kijkt fijn weg. Acteerwerk van Dolph maar, ook de generaal en Halo was prima, niks op aan te merken. En dat maakt deze film toch een leuke zit.

Belachelijke actiefilm met Dolph Lundgren die echt een totale void of charisma is. Overige acteerwerk ook erg slecht.

De actie stelt weinig voor. Hoge Bodycount maar de theatrale manier hoe iedereen naar de grond valt en de bijbehorende sound effecten laten het bijna lijken op een parodie ala Hot Shots Part Deux.

En toch, ondanks dat het een miskleun is, is het licht verteerbare onzin met een redelijk hoog tempo.