Le Meraviglie (2014)

Erg mooi. Le meraviglie is allereerst een glansrol van Maria Alexandra Lungu als de 14-jarige Gelsomina. Het balanceren tussen meisje en vrouw wordt perfect getroffen in haar personage en in de vertolking door Lungu (vooral de lichaamstaal, zeer goed).

Daarnaast vind ik dat Le meraviglie helemaal niet het typische "eenvoudige familiedrama" is dat je wellicht zou verwachten. Daarvoor wordt het imkersleven niet idyllisch genoeg voorgesteld, zijn de problemen te divers en wordt de ontknoping te versluierd gehouden.
Zoals Verhoeven in de eerste post al opmerkt, komen er naar het einde toe steeds meer bijzondere elementen de film binnengeslopen. De hele televisieshow (met een leuk rolletje van Monica Belucci) is al grotesk, de kameel absurd en het einde enigszins vervreemdend.

Ik denk dat we voor een goed begrip van het laatste shot terug moeten naar het begin: La meraviglie opent met een drietal auto's dat door de nacht aankomt bij het huis van het imkersgezin, waarna er met zoeklichten op de gevel wordt geschenen. Het "geheim" waarvan bij het slot sprake is, zal Martin zijn die teruggevonden is door Gelsomina, waarna de familie hem in het huis verborgen heeft voor de carabinieri om te voorkomen dat hij naar een jeugdgevangenis wordt gestuurd. De suggestie wordt gewekt dat hij uiteindelijk ontdekt is, en dat de familie van Gelsomina hun plattelandsbestaan hebben moeten opgeven en uit de streek zijn weggetrokken.

Veel maakt dat verder niet uit, maar dit is mijn interpretatie. Verder gewoon een fraaie film waarin personages worden opgeroepen die zich in je geheugen nestelen. De tip van Mochizuki Rokuro hierboven staat genoteerd.

PS. Dat shot trouwens door de stofwolken van de auto heen, zo simpel maar o zo mooi!

Er gebeurt eigenlijk niet zo veel in deze film, maar het is niettemin toch boeiend om de jonge plattelandspuber te volgen, die ondanks dat zij haar uiterste doet om te helpen vrijwel steevast kan rekenen op barse commentaren van haar humeurige, norse vader (net als de rest van de familie trouwens). Met het einde kon ik niet zo veel, daarom over een tijdje nog maar een keertje kijken mede aan de hand van de uitleg van eRCee. Ik sluit niet uit dat mijn waardering dan omhoog zal gaan. Vooral omdat ik aangenaam verrast ben door het acteren van debutante Maria Alexandra Lungu als het jonge meisje. Dat Alba Rohrwacher een prima actrice is, wist ik al een tijdje van een handvol films, maar dat zij een regisserende jongere zuster Alice had, is nieuw voor mij.

Een kijkje in het leven van een disfunctioneel gezin, bekeken door de ogen van de oudste dochter.

Doordat het perspectief bij de dochter ligt, komt het wel en wee binnen het gezin akelig dichtbij. De manier van filmen is handheld. Erg dicht op de huid en nogal confronterend.

Wel. Dat klinkt goed en lekker. In het licht van de totale film bezien valt het echter tegen. De aanzet is nog wel interessant, maar als de verhoudingen binnen het gezin duidelijk zijn, houdt het op. Het verloop van de film is erg traag en onsamenhangend. De film overtuigt niet meer en heeft geen duidelijke richting.

De handelingen van de personages zijn absurdistisch van aard. Ze staan als het ware buiten de realiteit van de "echte" wereld. Het deed me niet heel veel.

Normaal houd ik erg van absurd en niet gangbaar. Van filmische vondsten en interpretaties. Van traagheid en mooie beelden. Bij deze film wilde de klik niet komen. Het lukte me gewoon niet. De klik bleef weg.

Ik eindigde vermoeid en niet onder de indruk. Nee, niet helemaal waar. Het spel van Lungu als meisje op de rand van volwassenheid is indrukwekkend.

Grotendeels het bekende plattelands-drama, over een imker met een hele schare dochters. Wijkt af door er af en toe daadwerkelijk prachtige shots doorheen te gooien, waarin met name de dieren voorkomen. Anderzijds worden er dan ook weer extreem kitscherige scenes doorheen gegooid.

Vreemde, best wel intrigerende mengelmoes, die misschien niet helemaal overtuigd, maar op z'n minst benieuwd maakt naar het volgende project van deze regisseuse.

Er gebeuren inderdaad plots wel wat wonderen in het leven van de jonge Gelsomina, vastgepind in wat door haar norse, eigenzinnige vader wordt opgedrongen in een omgeving, ver van wat een jong meisje van haar leeftijd hoort te boeien.

Het is een tedere en tevens scherpe schets, waarin we zeker oog hebben voor het acteerwerk van Maria Alexandra Lungu als Gelsomina en vaak niet minder voor het ontwapenend beeld van haar jongere zussen maar waarin ook all-round-man Sam Lowyck eens te meer meer dan overtuigt. Toch verwonderd hem in deze film terug te vinden.

Geen gewone film trouwens, gelukkig wars van knallende sensatie, vaak grillig en fantasierijk en met een houterige opeenvolging van scènes die de kijker soms met vragen achterlaat, maar op zich wel mooi zijn. Er zijn er meerdere, zoals deze die ons, op originele wijze, laten kennismaken met het "heterogene" gezin, deze die de verschillende toenadering van vader en dochter naar de commeerciële wereld onderstrepen, deze die het toenemend geluk van Gelsomina suggereren en ook deze die de afbrokkeling van Wolfgang's dominatie laten aanvoelen.

Vond het ook geen meesterwerk maar op zijn minst "apart" en zoals hiervoor al enige keren gezegd, een tweede kijkbeurt zeker waard.

Een goede drama film...

Goed verhaal...

Goed acteerwerk...

Beetje snel te camerabeweging...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Plus:

Mooie verrassende eerste scene.

Af en toe nuttig en effectief gebruik van documentaire stijl én mooie shots.

(Soms) dromerige sfeer.

Sterke hoofdrol Gelsomina.

Min:

Tikje te artyfarty, al vind ik dat lang niet altijd hinderlijk in deze film.

Dat er dingen "vaag" blijven is voor mij normaliter geen probleem, maar het moet wel iets "spannends" brengen: dat deed het niet voldoende. Het verhaal kwam mede daardoor niet echt aan.

De door Redlop reeds genoemde clichématig strenge vader. Het karakter was me ook wat "topzwaar": hippie, Duitser, maar spreekt zowel Duits als Italiaans met een accent en lang niet zo vloeiend als native speakers. Dapper geprobeerd door de regisseur, knap geprobeerd zelfs door de de Belgische acteur, maar wat mij betreft niet helemaal geslaagd.

Gevoel achteraf: de thema's die bij mij een beetje bleven hangen:

- "papa versus dochter",

- "dorp tegen vage hippie Duitser(s)",

- "de knipoog naar de maffe Italiaanse TV"...

Al met al ruim drie sterretjes!

Deze op goed geluk eens meegebracht en zonder verwachten eens bekeken. Ik vond het geen slechte film, maar echt van m'n sokken ben ik ook niet geblazen. De cast deed het niet slecht en verder zag de film er niet slecht uit.

Het verhaal was wel niet zo bijzonder, maar viel ook niet tegen.

Niet slecht, maar ook niet waw.

'Le Meraviglie' (2014) lijkt een klassiek sociaal drama over een tirannieke imker die worstelt met de teloorgang van zijn kleine bedrijfje, maar regisseuse Alice Rohrwacher roept de nodige verwarring op. Het gefragmenteerde narratief maakt raadselachtige sprongen in de tijd. Het wordt volgens mij niet verklaard waarom een Duitse/Zwitserse man als Wolfgang met zijn familie in Italië neerstrijkt om bijen te gaan houden (en wie is Cocò in verhouding tot de anderen!?) En de magische ontmoeting met de begeerlijke nimfe uit een cheesy reclame-campagne (Monica Belucci) die leidt tot een absurdistische reality show aan het slot. Precies die spanning -tussen fel realistisch tegenover ongrijpbaar en dromerig - maakt het een fascinerende puzzel waarvan de losse stukjes steeds net niet in elkaar passen. Het grootste wondertje is echter de kindactrice Maria Alexandra Lungu. Ze weet treffend de innerlijke strijd te verbeelden van een dochter die nog een kinderlijke loyaliteit voelt naar haar vader, maar tegelijk ontdekt dat haar ontluikende seksualiteit en groeiende zelfvertrouwen haar eigen positie in de wereld sterker gaan maken.

Een mooie film. Het is zo’n typische filmhuisfilm waarin eigenlijk niks gebeurt en als de magie, die als fijnstof over de film is gestrooid, niet werkt zul je je stierlijk vervelen, maar voor mij werkte de magie wel en ik bleef geboeid kijken. Dat heeft er ook mee te maken dat er aldoor van alles kan gebeuren – van of de bijen gaan steken tot wat de ‘gevaarlijke’ jongen met de meisjes gaat doen en de te verwachten woede van de vader over de verspilde honing – waardoor de film spannend blijft maar het sterke van de film is dat het telkens precies de andere kant op gaat dan je zou verwachten. De hoofdpersonage is het pubermeisje Gelsomina dat niet alleen staat voor de transitie van meisje naar vrouw maar ook voor de transitie van het traditionele, geïsoleerde platteland (haar vader) en het moderne leven (de TV-show die langs komt) en wat er echt gebeurt is dat die traditie (middels Gelsomina) het aflegt tegen de moderniteit: de vader raakt gaandeweg alles – van zijn bedrijf tot zijn dochter en jongenshulp – kwijt.

Mooie poëtische inkijk van een Italiaanse familie op het platteland.

Wat al overduidelijk is is dat mensen in Italië al snel volwassen worden, en dat vrouwen al vroeg aan het werk moeten.... terwijl de mensen nog wel tot hun 30ste bij hun ouders wonen. We volgen een dominante vader die zijn dochters aan het werk houdt, of, als het om de jongsten gaat, ze voorbereid op het harde arbeidsleven.... en zo nu en dan is het tijd om te spelen. De dagen bestaan voornamelijk uit imkeren en tussen de bijen honing verzamelen om het later te verwerken. In het begin lijkt het allemaal nog gesneden koek te zijn, maar wanneer de kinderbescherming (waarom is de film op deze momenten ineens Duitstalig) op de stoep staat en het werk door loyaliteitsproblemen onder druk komt te staan... worden de schroeven steeds losser.

De decoratie is wonderlijk doch leeg... Het zonovergoten Italiaanse platteland, de zee waar de kinderen in hun vrije tijd in mogen spelen en die Cleopatra-opnames... en dat optreden. Heel veel lichtpuntjes in de duisternis waarbij het er regelmatig op lijkt dat de problemen niet meer zo opvallen... Het einde is een harde klap.

Fijne Italiaanse coming of age.

4,0*

Voor mij niet te herkennen waar precies dan de magie en schoonheid van deze film in zou moeten zitten. Een filmhuisproductie(en daar is niks mis mee want ik heb talloze goede independent movies mogen zien), maar deze Italiaans/Duits/Zwitserse productie kon me werkelijk nergens raken. Traag, met weinig diepte en nuancering in de personages(pa is een irritante hork en blijft een irritante hork). De scenes met de bijen zijn dan wel weer mooi geschoten en redelijk uniek, maar dat maakt nog geen film. Eigenlijk vooral gekeken omdat de eeuwig mooie Monica Belucci hier een bijrol mag vervullen, en daarmee meteen het enige echte wonder van deze Le Meraviglie is. Italië heeft veel gedenkwaardige films afgeleverd maar deze behoort daar niet toe.

Flashback Corpo Celeste & Le Meraviglie

''In Le Meraviglie verkent Alice Rohrwacher (...) de contouren van een nieuwe wereld, zonder ooit te verraden hoe die wereld er precies uit moet gaan zien. Alleen als mysterie kan de hoop op een betere toekomst blijven bestaan.''

Spaans plattelandsdrama met magisch-realistische elementen over een Italiaans-Duits gezin dat is neergestreken in een bouwvallige boerderij in Toscane, waar imker Wolfgang [Sam Louwyck] een bijenhouderij heeft opgezet met zijn echtgenote Angelica [Alba Rohrwacher]. Het centrale personage is echter de oudste dochter Gelsomina [Maria Alexandra Langu] die op een leeftijd is dat ze zich zorgen gaat maken over het voortbestaan van de bijenhouderij. Zij probeert haar ouders over te halen om mee te doen aan een realityshow met de populaire presentator Milly Catena [Monica Bellucci], maar die blijven tegen beter weten in geloven dat ze het zonder die hulp wel kunnen redden. Meer sfeer dan verhaal, waarbij Rohrwacher de jonge cast (Gelsomina heeft twee zusjes en een broertje) volstrekt naturel laat spelen.