Le Meraviglie (2014)

Wat gebeurde er precies in de laatste twintig minuten van de film? Vanaf het moment in de grot dat de camera omhoog gaat en de schaduwen vangt. Dansen <--> Slapen. Fantasie <--> Droom. Een mysterie. Vervolgens het meisje dat fluit en het shot dat iedereen weg is. Het shot is één geheel, maar we springen flink in de tijd vooruit. En dan het lege huis. Het was pure filmmagie maar ik kan niet precies uitleggen wat het allemaal betekent. Dat word over een half jaar weer herkijken. En nog eens!

Vanaf 19 maart 2015 in de bioscoop (Cinemien)

Een melancholieke en poëtische coming-of-age film over relaties en afstand (met een vader die voortdurend eisen stelde en een moeder die geborgenheid wilde bieden), waarin het leven op een imker centraal stond, zonder merkbaar doel (de feiten deden er niet toe), maar wel solide en met warmte gemaakt. De met een handcamera gefilmde productie ademde een zweverige sfeer uit.

Een goed spelende cast (vooral Maria Alexandra Lungu wist moeiteloos te overtuigen) moest de zwakke scènes proberen weg te poetsen.

Ik hou van de Italiaanse ( vooral politieke ) cinema en Le Meraviglie (2014) is dan ook heel erg Italiaans . De cinematografie is wat je van de pure Italiaanse cinema mag verwachten : crème de la crème . Echter , ben geen liefhebber van familiefilms met kleine meisjes in de hoofdrol . Bijzonder , klein , warm en energiek filmpje , maar niet echt mijn ding . Al vind ik imkers geweldige en poëtische mensen ; mijn grootvader was imker .

Montage is ritmisch en intuïtief , maar nergens bijzonder . Verder doet het filmisch ( hanheld cinéma vérité mobiel camerawerk ) een beetje denken aan Matteo Garrone en de gebroeders Dardenne films .

**** / *****

Gezien op IFFRiG. Mooi gefilmd drama. Nergens echt bijzonder maar van begin tot eind boeiend.

De film laat je met een vreemd tot nu toe niet echt te verklaren gevoel achter. Voor de filmvertoning was er een gesprek van niemand minder dan Sam Louwyck.

Goeie film hoor, met inderdaad een bijzonder einde dat ik ook nog niet helemaal weet te plaatsen. Het kan best eens zijn dat bij herziening de rest van de film ook in een ander perspectief komt te staan daardoor, of niet.

Een integer, eenvoudig familiedrama maar heel zuiver en puur uitgevoerd en met dus een tikje surrealisme tegen het einde, al begint dat heel onmerkbaar. Genietbaar werkje.

Liefhebbers van Le Meraviglie kan ik ook van harte Y Aura-t-il de la Neige à Noël? (1996) aanbevelen.

Erg mooi. Le meraviglie is allereerst een glansrol van Maria Alexandra Lungu als de 14-jarige Gelsomina. Het balanceren tussen meisje en vrouw wordt perfect getroffen in haar personage en in de vertolking door Lungu (vooral de lichaamstaal, zeer goed).

Daarnaast vind ik dat Le meraviglie helemaal niet het typische "eenvoudige familiedrama" is dat je wellicht zou verwachten. Daarvoor wordt het imkersleven niet idyllisch genoeg voorgesteld, zijn de problemen te divers en wordt de ontknoping te versluierd gehouden.
Zoals Verhoeven in de eerste post al opmerkt, komen er naar het einde toe steeds meer bijzondere elementen de film binnengeslopen. De hele televisieshow (met een leuk rolletje van Monica Belucci) is al grotesk, de kameel absurd en het einde enigszins vervreemdend.

Ik denk dat we voor een goed begrip van het laatste shot terug moeten naar het begin: La meraviglie opent met een drietal auto's dat door de nacht aankomt bij het huis van het imkersgezin, waarna er met zoeklichten op de gevel wordt geschenen. Het "geheim" waarvan bij het slot sprake is, zal Martin zijn die teruggevonden is door Gelsomina, waarna de familie hem in het huis verborgen heeft voor de carabinieri om te voorkomen dat hij naar een jeugdgevangenis wordt gestuurd. De suggestie wordt gewekt dat hij uiteindelijk ontdekt is, en dat de familie van Gelsomina hun plattelandsbestaan hebben moeten opgeven en uit de streek zijn weggetrokken.

Veel maakt dat verder niet uit, maar dit is mijn interpretatie. Verder gewoon een fraaie film waarin personages worden opgeroepen die zich in je geheugen nestelen. De tip van Mochizuki Rokuro hierboven staat genoteerd.

PS. Dat shot trouwens door de stofwolken van de auto heen, zo simpel maar o zo mooi!

Nog een tip: zag gisteren Rohrwachers debuut Corpo Celeste. Heel vergelijkbaar ook met deze film, opgroeien in een wereld vol ongeschreven regels, kaholieke tradities. Een eerste uur dat heel registrerend is en een laatste half uur waarin de vervreemdende elementen het verhaal insluipen. Dat is echt een kracht van Rohrwacher zo oordelend op basis van de eerste twee films. Corpo Celeste is morgen nog te zien in EYE.

Heb niet veel nieuws toe te voegen aan de excellente observaties die hier al te lezen staan.

Ik vond het begin zondermeer adembenemend. Het prachtige spel van de kinderen die zomaar door het scherm lijken te dribbelen, de focus op Gelsomina, maar ook haar dikke zusje die voor mij toch een beetje de show stal. De vader in zijn slobberende onderbroek… De casting was echt perfect voor mij. Geen mannequins in de dop, maar waarachtige kinderen van vlees en bloed.

Inderdaad een ontluisterende blik op een stuk Italië dat ook bestaat. Ik ben zelf op dat eiland geweest (Lago Trasimeno) waar alles rond het toerisme draait, maar ben ook ooit op zoek naar een slaapplaats in Puglia, bij mensen terechtgekomen die op de rand van de armoede leefden en hun eigen bed aanboden om toch maar een handvol euro's bij te verdienen. Slordig aaneengemetste stenen, op een basis van een oeroude natuurstenen woonst. En roestig afval met vervuilde plastic stoelen op het erf. Schrijnend.

Deze 'realistische' fase kon ik wel proeven. Daarna ging de film een Fellini-achtige richting uit: absurd-burlesk. Grappig toch ook wel met die 'wolvenman'. Het absurde decor in de grot met goedkope effecten zoals kerstlichtjes ervoer ik nog niet noodzakelijk als 'minder', maar de dramatische ontwikkelingen wrongen toch een beetje bij mij. Zeker het bizarre einde. Niet alles moet altijd uitgespeld worden, maar waarom doe je dan zoiets?

Nu ja, ErCee geeft een plausibele verklaring.

Bijwijlen rauw en hard, maar met toch de nodig poëtische hoogtepunten.

Mooie film.

Er gebeurt eigenlijk niet zo veel in deze film, maar het is niettemin toch boeiend om de jonge plattelandspuber te volgen, die ondanks dat zij haar uiterste doet om te helpen vrijwel steevast kan rekenen op barse commentaren van haar humeurige, norse vader (net als de rest van de familie trouwens). Met het einde kon ik niet zo veel, daarom over een tijdje nog maar een keertje kijken mede aan de hand van de uitleg van eRCee. Ik sluit niet uit dat mijn waardering dan omhoog zal gaan. Vooral omdat ik aangenaam verrast ben door het acteren van debutante Maria Alexandra Lungu als het jonge meisje. Dat Alba Rohrwacher een prima actrice is, wist ik al een tijdje van een handvol films, maar dat zij een regisserende jongere zuster Alice had, is nieuw voor mij.

Ik zal de film geen cijfer geven, want ben na een half uur de bioscoopzaal uitgelopen. Doe ik niet echt snel..

Had er redelijk hoge verwachtingen van, ook nadat ik Alba Rohrwacher in Hungry Hearts had gezien. Maar wat een onsamenhangende, saaie beelden en gesprekken..

Een kijkje in het leven van een disfunctioneel gezin, bekeken door de ogen van de oudste dochter.

Doordat het perspectief bij de dochter ligt, komt het wel en wee binnen het gezin akelig dichtbij. De manier van filmen is handheld. Erg dicht op de huid en nogal confronterend.

Wel. Dat klinkt goed en lekker. In het licht van de totale film bezien valt het echter tegen. De aanzet is nog wel interessant, maar als de verhoudingen binnen het gezin duidelijk zijn, houdt het op. Het verloop van de film is erg traag en onsamenhangend. De film overtuigt niet meer en heeft geen duidelijke richting.

De handelingen van de personages zijn absurdistisch van aard. Ze staan als het ware buiten de realiteit van de "echte" wereld. Het deed me niet heel veel.

Normaal houd ik erg van absurd en niet gangbaar. Van filmische vondsten en interpretaties. Van traagheid en mooie beelden. Bij deze film wilde de klik niet komen. Het lukte me gewoon niet. De klik bleef weg.

Ik eindigde vermoeid en niet onder de indruk. Nee, niet helemaal waar. Het spel van Lungu als meisje op de rand van volwassenheid is indrukwekkend.

Wat het begin en eind betekent wordt niet duidelijk, hoogstens te gissen, wat ik in principe ergerlijk vind ( hoewel ook weer niet alles driedubbel voorgekauwd hoeft te worden ) , zie ik te vaak helaas.

Is dat nou onkunde van de makers of expres gedaan vraag ik mij dan af en indien expess: waarom dan? Maar ok, doet er in dit geval niet zo toe want het sfeervolle relaas over een onaangepaste familie ( en wie en wat is dan eigellijk wel, aangepast....) is absurd en origineel genoeg om te blijven intrigeren. Ogenschijnlijk niet al te realistische ontwikkelingen raken in essentie wel degelijk de kern.

Grotendeels het bekende plattelands-drama, over een imker met een hele schare dochters. Wijkt af door er af en toe daadwerkelijk prachtige shots doorheen te gooien, waarin met name de dieren voorkomen. Anderzijds worden er dan ook weer extreem kitscherige scenes doorheen gegooid.

Vreemde, best wel intrigerende mengelmoes, die misschien niet helemaal overtuigd, maar op z'n minst benieuwd maakt naar het volgende project van deze regisseuse.

Pieken noch dalen in dit verhaal met een nogal clichématige strenge vader. Ook visueel valt het tegen terwijl de omgeving Umbrië, op de grens met Toscane (Wiki) uitnodigt voor de nodige fraaie beelden.

2,5*

Er gebeuren inderdaad plots wel wat wonderen in het leven van de jonge Gelsomina, vastgepind in wat door haar norse, eigenzinnige vader wordt opgedrongen in een omgeving, ver van wat een jong meisje van haar leeftijd hoort te boeien.

Het is een tedere en tevens scherpe schets, waarin we zeker oog hebben voor het acteerwerk van Maria Alexandra Lungu als Gelsomina en vaak niet minder voor het ontwapenend beeld van haar jongere zussen maar waarin ook all-round-man Sam Lowyck eens te meer meer dan overtuigt. Toch verwonderd hem in deze film terug te vinden.

Geen gewone film trouwens, gelukkig wars van knallende sensatie, vaak grillig en fantasierijk en met een houterige opeenvolging van scènes die de kijker soms met vragen achterlaat, maar op zich wel mooi zijn. Er zijn er meerdere, zoals deze die ons, op originele wijze, laten kennismaken met het "heterogene" gezin, deze die de verschillende toenadering van vader en dochter naar de commeerciële wereld onderstrepen, deze die het toenemend geluk van Gelsomina suggereren en ook deze die de afbrokkeling van Wolfgang's dominatie laten aanvoelen.

Vond het ook geen meesterwerk maar op zijn minst "apart" en zoals hiervoor al enige keren gezegd, een tweede kijkbeurt zeker waard.

Een goede drama film...

Goed verhaal...

Goed acteerwerk...

Beetje snel te camerabeweging...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Plus:

Mooie verrassende eerste scene.

Af en toe nuttig en effectief gebruik van documentaire stijl én mooie shots.

(Soms) dromerige sfeer.

Sterke hoofdrol Gelsomina.

Min:

Tikje te artyfarty, al vind ik dat lang niet altijd hinderlijk in deze film.

Dat er dingen "vaag" blijven is voor mij normaliter geen probleem, maar het moet wel iets "spannends" brengen: dat deed het niet voldoende. Het verhaal kwam mede daardoor niet echt aan.

De door Redlop reeds genoemde clichématig strenge vader. Het karakter was me ook wat "topzwaar": hippie, Duitser, maar spreekt zowel Duits als Italiaans met een accent en lang niet zo vloeiend als native speakers. Dapper geprobeerd door de regisseur, knap geprobeerd zelfs door de de Belgische acteur, maar wat mij betreft niet helemaal geslaagd.

Gevoel achteraf: de thema's die bij mij een beetje bleven hangen:

- "papa versus dochter",

- "dorp tegen vage hippie Duitser(s)",

- "de knipoog naar de maffe Italiaanse TV"...

Al met al ruim drie sterretjes!

Best mooi en bijzonder, maar de film heeft mij niet echt geraakt en ik vond niet alles interessant. Goed geacteerd. Een mysterieus sfeertje. Ik kan het vaak wel waarderen als niet alles duidelijk wordt, maar al met al vind ik het geen geweldige film.

Deze op goed geluk eens meegebracht en zonder verwachten eens bekeken. Ik vond het geen slechte film, maar echt van m'n sokken ben ik ook niet geblazen. De cast deed het niet slecht en verder zag de film er niet slecht uit.

Het verhaal was wel niet zo bijzonder, maar viel ook niet tegen.

Niet slecht, maar ook niet waw.

'Le Meraviglie' (2014) lijkt een klassiek sociaal drama over een tirannieke imker die worstelt met de teloorgang van zijn kleine bedrijfje, maar regisseuse Alice Rohrwacher roept de nodige verwarring op. Het gefragmenteerde narratief maakt raadselachtige sprongen in de tijd. Het wordt volgens mij niet verklaard waarom een Duitse/Zwitserse man als Wolfgang met zijn familie in Italië neerstrijkt om bijen te gaan houden (en wie is Cocò in verhouding tot de anderen!?) En de magische ontmoeting met de begeerlijke nimfe uit een cheesy reclame-campagne (Monica Belucci) die leidt tot een absurdistische reality show aan het slot. Precies die spanning -tussen fel realistisch tegenover ongrijpbaar en dromerig - maakt het een fascinerende puzzel waarvan de losse stukjes steeds net niet in elkaar passen. Het grootste wondertje is echter de kindactrice Maria Alexandra Lungu. Ze weet treffend de innerlijke strijd te verbeelden van een dochter die nog een kinderlijke loyaliteit voelt naar haar vader, maar tegelijk ontdekt dat haar ontluikende seksualiteit en groeiende zelfvertrouwen haar eigen positie in de wereld sterker gaan maken.

Een mooie film. Het is zo’n typische filmhuisfilm waarin eigenlijk niks gebeurt en als de magie, die als fijnstof over de film is gestrooid, niet werkt zul je je stierlijk vervelen, maar voor mij werkte de magie wel en ik bleef geboeid kijken. Dat heeft er ook mee te maken dat er aldoor van alles kan gebeuren – van of de bijen gaan steken tot wat de ‘gevaarlijke’ jongen met de meisjes gaat doen en de te verwachten woede van de vader over de verspilde honing – waardoor de film spannend blijft maar het sterke van de film is dat het telkens precies de andere kant op gaat dan je zou verwachten. De hoofdpersonage is het pubermeisje Gelsomina dat niet alleen staat voor de transitie van meisje naar vrouw maar ook voor de transitie van het traditionele, geïsoleerde platteland (haar vader) en het moderne leven (de TV-show die langs komt) en wat er echt gebeurt is dat die traditie (middels Gelsomina) het aflegt tegen de moderniteit: de vader raakt gaandeweg alles – van zijn bedrijf tot zijn dochter en jongenshulp – kwijt.

Wat mooi omschreven, De filosoof!

Stijf van de pretenties dit werk: een arrogante manier van draaien bij een film die - zo kwam het op me over - expres heel raar is gemaakt zodat de kijker zich in het luchtledige waant, er heel veel diepere betekenissen achter gaat zoeken, maar wat eigenlijk echt niet zo heel veel om het lijf heeft. Ik voelde niks bij de hoofdpersonen.

1,0*

Pretentieus? Arrogant?? Je bedoelt wellicht gewoon saai, lelijk en oninteressant.

Deze film is best wel rauw en bikkelhard en windt er geen doekjes om. Ook op het platteland leven er mensen in de zelfkant van de maatschappij. De Italiaanse context mag dat wat vermommen, maar uiteindelijk delven ook deze mensen die wanhopig de eindjes aan elkaar proberen te knopen het onderspit. De stilte en leegte op het einde komen hard aan. Ik zie niet welke betekenis daar nog 'achter' gezocht moet worden.

Mooie poëtische inkijk van een Italiaanse familie op het platteland.

Wat al overduidelijk is is dat mensen in Italië al snel volwassen worden, en dat vrouwen al vroeg aan het werk moeten.... terwijl de mensen nog wel tot hun 30ste bij hun ouders wonen. We volgen een dominante vader die zijn dochters aan het werk houdt, of, als het om de jongsten gaat, ze voorbereid op het harde arbeidsleven.... en zo nu en dan is het tijd om te spelen. De dagen bestaan voornamelijk uit imkeren en tussen de bijen honing verzamelen om het later te verwerken. In het begin lijkt het allemaal nog gesneden koek te zijn, maar wanneer de kinderbescherming (waarom is de film op deze momenten ineens Duitstalig) op de stoep staat en het werk door loyaliteitsproblemen onder druk komt te staan... worden de schroeven steeds losser.

De decoratie is wonderlijk doch leeg... Het zonovergoten Italiaanse platteland, de zee waar de kinderen in hun vrije tijd in mogen spelen en die Cleopatra-opnames... en dat optreden. Heel veel lichtpuntjes in de duisternis waarbij het er regelmatig op lijkt dat de problemen niet meer zo opvallen... Het einde is een harde klap.

Fijne Italiaanse coming of age.

4,0*

Voor mij niet te herkennen waar precies dan de magie en schoonheid van deze film in zou moeten zitten. Een filmhuisproductie(en daar is niks mis mee want ik heb talloze goede independent movies mogen zien), maar deze Italiaans/Duits/Zwitserse productie kon me werkelijk nergens raken. Traag, met weinig diepte en nuancering in de personages(pa is een irritante hork en blijft een irritante hork). De scenes met de bijen zijn dan wel weer mooi geschoten en redelijk uniek, maar dat maakt nog geen film. Eigenlijk vooral gekeken omdat de eeuwig mooie Monica Belucci hier een bijrol mag vervullen, en daarmee meteen het enige echte wonder van deze Le Meraviglie is. Italië heeft veel gedenkwaardige films afgeleverd maar deze behoort daar niet toe.

Flashback Corpo Celeste & Le Meraviglie

''In Le Meraviglie verkent Alice Rohrwacher (...) de contouren van een nieuwe wereld, zonder ooit te verraden hoe die wereld er precies uit moet gaan zien. Alleen als mysterie kan de hoop op een betere toekomst blijven bestaan.''

Man, ik begrijp ook niet waar deze film zijn volgers vandaan haalt. Het geheel kan nooit echt boeien, en zeker naar het einde toe verliest het me helemaal. Ik heb ook het idee dat Italiaanse cinema in het geheel echt mijn grote zwakke punt is. Op Argento en giallo na dat ik meer moet verkennen, en misschien de spaghettiwestern, heb ik gewoon nog nooit een goede Italiaanse film gezien, en vaak zijn het de films die ik nog het minst graag van allemaal heb. Ik weet niet of ik de verkeerde Italiaanse films kijk of het aan de Italiaanse cinema zelf ligt. Maar eerlijk gezegd, geen fan van dit, en geen fan van Italiaanse cinema. Corpo Celeste en Lazzaro Felice ook maar verwijderd van de watchlist, want hier kan ik echt niets mee.

Spaans plattelandsdrama met magisch-realistische elementen over een Italiaans-Duits gezin dat is neergestreken in een bouwvallige boerderij in Toscane, waar imker Wolfgang [Sam Louwyck] een bijenhouderij heeft opgezet met zijn echtgenote Angelica [Alba Rohrwacher]. Het centrale personage is echter de oudste dochter Gelsomina [Maria Alexandra Langu] die op een leeftijd is dat ze zich zorgen gaat maken over het voortbestaan van de bijenhouderij. Zij probeert haar ouders over te halen om mee te doen aan een realityshow met de populaire presentator Milly Catena [Monica Bellucci], maar die blijven tegen beter weten in geloven dat ze het zonder die hulp wel kunnen redden. Meer sfeer dan verhaal, waarbij Rohrwacher de jonge cast (Gelsomina heeft twee zusjes en een broertje) volstrekt naturel laat spelen.

Spaans? Toscane? Volgens de plot in Umbria.