Duel at Diablo (1966)

Ondanks het slechte acteerwerk toch nog een hele redelijke western, met een verhaal dat blijft boeien.

Flink wat actie in deze western. Met nu eens wat meer intelligentere aanvallen van de indianen. Ik heb me ook niet gestoord aan eventueel slecht acteerwerk, het is mij in ieder geval niet opgevallen. Dat kan ook komen doordat het verhaal flink wat vaart heeft en de actie ieder moment om de hoek kwam kijken.

De muziek is bij vlagen wel aan de mindere kant, maar gelukkig niet overheersend aanwezig.

3,5*

Kijk de laatste tijd niet zoveel westerns meer, maar het blijft toch wel mijn favoriete genre, dus ik had vanavond wel weer eens zin om een western te kijken. Vond dit ook een goeie film. Van slecht acteerwerk heb ik ook weinig gemerkt. James Gardner en Sidney Poitier zaten prima in hun rollen. Vooral Poitier vond ik indruk maken, zie de man ook graag spelen. Deze western in wat grimmiger dan vele andere westerns, maar dat paste prima bij de film. Er zit lekker veel vaart in het verhaal en over de actie kon ik ook niet klagen.

Prima western. 3*

Merkwaardige film dit. Aan de ene kant zit er veel actie in, met name in de tweede helft wanneer de soldaten door de Apaches in het nauw gedreven worden, aan de andere kant zitten er onverwacht scherpe randjes aan zowel de plot als de relaties tussen de personages. Het verhaal bijvoorbeeld is achteraf redelijk rechttoe-rechtaan na te vertellen, maar de film begint eigenlijk in medias res en geeft de geschiedenissen van de personages en de gebeurtenissen die aan de film voorafgingen pas in de loop van het verhaal prijs, zodat je bijvoorbeeld lang in onzekerheid blijft omtrent de motieven van Ellen Grange, hetgeen zeker bijdraagt aan de spanning.

        En wat die motieven betreft, er zit een merkwaardige onderstroom van racisme versus verdraagzaamheid in de film, met verschillende "gemengde" relaties en diverse personages die daar elk op hun eigen manier op reageren. Merkwaardig is ook dat er af en toe op gezinspeeld wordt dat het niet meer dan logisch is dat de Indianen uit hun benauwde reservaat zijn gebroken, maar als puntje bij paaltje komt mogen de blanken vanuit hun benarde positie een genadeloos bloedbad onder de Indianen aanrichten – zelfs Toller, die toch als geen ander zou moeten weten hoe problematisch een afwijkende huidskleur in Amerika kan zijn. Maar ja, aan de andere kant is het ook weer zeer begrijpelijk dat de blanken niet aarzelen om zoveel mogelijk slachtoffers onder hun aanvallers te maken – per slot van rekening zijn de Indianen er voornamelijk op uit om de blanke reizigers over de kling te jagen, en de verschillende flitsen van martelingen maken ook al duidelijk waar de sympathie van het (blanke) publiek geacht wordt te liggen, benauwend reservaat of niet.

        Ik ben er niet helemaal zeker van of de filmmakers die problematiek wel helemaal goed doordacht hebben, en een elegante oplossing reiken ze zéker niet aan – misschien zou een tweede of derde maal kijken meer helderheid scheppen, maar ik betwijfel het. Gelukkig zijn daar dan nog de vaak adembenemende decors, de spanning van de plot en de sterke rollen van met name de twee hoofdpersonen, James Garner (altijd goed als held tegen wil en dank) en Sidney Poitier (die zijn suggestieve steken onder water met zijn prachtige dictie altijd nog een beetje onverteerbaarder maakt). Poitier wordt over dertien dagen 87, Garner in april 86, dus beide sterren zijn nog onder ons, een heuglijk feit.

Goeie film over een voormalige scout die op zoek is naar de moordenaar van zijn vrouw. De toon van deze western is wat serieuzer/dramatischer, en dat pakt niet verkeerd uit hier. Arizona zorgt voor mooie plaatjes van de natuur. Goed opgebouwd en ook flink wat actie.