Monte Walsh (1970)

Palance en Marvin en het verhaal maken dit tot een waar westernfeest met, zoals Brix al aanhaalde, een brok in de keel vanwege de nostalgie en melancholie, waar de film hoogzwanger van is.

Ik heb de remake niet helder meer voor de geest, maar dit origineel doet er zeker niet voor onder.

Er zijn meer westerns over het einde van dit tijdperk, vaak zeer de moeite waard. Deze film mag aan de bovenste regionen van dat lijstje toegevoegd worden.

Een mooi, zeer meeslepend verhaal, niet in de laatste plaats door het fantastische spel van Marvin.

Standbeeld/staande ovatie/award-waardig.

Mooie film over een man die in een interessante situatie is beland. Hij moet immers in een tijd waarin het westen zijn wildheid verliest zijn leven veranderen. Dat is althans hoe de meeste mensen in zijn omgeving er naar kijken. Hijzelf denkt er anders over en moet er niet aan denken om een ander leven te leiden.

Het is vooral aan Lee Marvin en Jack Palance te danken dat dit zo'n goede film is geworden. Ze zetten beiden een prachtige rol neer en doen dat allebei op fantastische wijze. Marvin zorgde er voor dat ik van begin tot eind met Walsh meeleefde.

Voortdurend zien we de twijfel bij Monte Walsh. Moet hij nu ook ander werk gaan zoeken en een ander leven beginnen of is er een mogelijkheid bij het oude te blijven. Zijn voorkeur gaat uit naar dat laatste. Hierbij is het perfecte westernsfeertje gecreëerd dat er voor zorgt dat het moraal van het verhaal goed duidelijk wordt. De muziek zorgt voor een ouderwetse sfeer dat verwijst naar het oude en wilde westen en de nostalgie druipt er vanaf.

Mooie wat trage western over de teloorgang van het Wilde Westen. Cowboys raken werkeloos, stadjes lopen leeg, prostituees worden barmeisjes en de trein en de accountants rukken op. Het cowboy-bestaan wordt aardig uitgebeeld met van die typische male bonding scenes: wat vechtpartijtjes, practical jokes, kaarten en drinken, totdat de crisis opnieuw toeslaat, met dramatische gevolgen.

Aan drama geen gebrek in deze a-typische western- de hoofdpersoon krijgt in korte tijd wel erg veel te verwerken,en een aantal scenes zijn zonder meer spectaculair - het temmen van het grijze paard door de grijze Lee Marvin - kan het nog symbolischer? Dat is uiteindelijk mn enige kritiekpunt, er wordt volop gekozen voor contrasten, het verhaal staat te veel in teken van de boodschap waardoor het aan geloofwaardigheid verliest, om het drama zo veel mogelijk aan te dikken. Monte´s beste vriend wordt vermoord door zn op één-na beste vriend, terwijl net zn liefje op sterven ligt, en hij ook werkeloos wordt. De enige baan die hij kan krijgen is als circus-act, om het einde van het cowboybestaan nog maar eens te onderstrepen. Het had wel iets subtieler gemogen.

Wel mooi ironisch het positieve liedje van Mama Cass op het eind: The Good Times are Coming.

Wie houdt van een melancholische film die actie met een goed verhaal verbindt, zit hier goed. Lee Marvin speelt Monte Walsh. Een cowboy die veel veranderingen voor de kiezen krijgt en zich zorgen maakt over zijn toekomst . De moderne tijd komt eraan en het werk van de cowboy lijkt te verdwijnen.

Goeie film. Lee Marvin speelt geweldig. Hij is niet alleen een authentieke cowboy die zich met paardrijden en veedrijven bezig houdt, maar hij is ook een mens die zijn zachte kant laat zien. Zo laten de scènes met zijn love interest Jeanne Moreau een diepe verbondenheid tussen twee mensen zien. Ontroerende scènes zijn het. Dat gevoel ontstaat alleen bij goed acteerwerk.

De film vangt heel aangrijpend de troosteloze eenzaamheid van de cowboy die zich goed bewust is van het feit dat zijn dagen zijn geteld. Veel scènes bevatten een stevige dosis sentiment. Het verhaal gaat niet voorbij aan de tragiek van mensen die zich geconfronteerd zien met gemiste kansen nu hun bestaan en hun levensgeluk worden bedreigd. Niet alle scènes zijn overigens ondergedompeld in sentiment en tragiek.

Monte Walsh is een fragmentarische film. Aan de hand van losse gebeurtenissen schetst de film een beeld van het cowboyleven en worden de personages gepresenteerd. De gebeurtenissen zijn niet per sé melodramatisch. Een aantal voorvallen is zelfs bijzonder grappig. Mij schiet nu meteen een scène te binnen warin Monte een wild paard temt en bij die poging een enorme chaos veroorzaakt. Erg grappig. Droefenis wordt afgewisseld met cowboyleut. De balans is ok.

Een fijne Lee Marvin. Prima rol ook van Jack Palance. Geen favoriet van me. Hij is vaak erg over the top in films aanwezig, maar hier zet hij heel geloofwaardig een zeer ingetogen karakter neer en bewijst hij te kunnen acteren. Vaak is de mimiek van de personages voldoende om een achterliggende gevoelswereld uit te drukken. Ik had dat niet achter Marvin en Palance gezocht.

Monte Walsh is een prima debuut van regisseur William A, Fraker, die vooral bekend is als cameraman en als regisseur verder weinig indrukwekkende projecten meer afleverde. Merkwaardig eigenlijk. Monte Walsh is namelijk gewoon een erg goed debuut.

Drama over een oude cowboy die zich niet kan aanpassen aan veranderende tijden. Monte Walsh viel me redelijk tegen. Zeker de eerste helft waarin weinig gebeurt, met lichtkomische momenten die wat uit de toon vallen. Want uiteindelijk was deze film best bitter naar het einde toe, een wending die ik niet had verwacht gezien de matige eerste helft. Ik vond de muziek wel mooi, en Palance speelt voor de verandering eens een sympathieke man. Ook een flink staaltje rodeo waarin een halfdronken Monte Walsh een wild paard wil berijden... Tegenstrijdig genoeg is het nu net omdat de film te ver van de platgetreden paden verwijderd is dat ik het minder vond.