How to Succeed in Business without Really Trying (1967)

Leuke originele musical was een hit op Broadway. Maffe parodie op carrière maken. Choreografie van Bob Fosse.

How to beat the cost of living.

How to be very, very popular.

How to stuff a wild bikini.

How to safe a marriage (and ruin your life).

How to murder your wife.

How to murder a rich uncle.

How to make a monster.

How to discuss film as an art form.

How to make an american quilt.

How to marry a millionaire.

How to frame a figg.

How to make love to a negro without getting tired.

Is het leven niet wonderbaar ? Achter al deze titels zit een film.

[op die ene na dan]

Welke is die ene dan?

How To Succeed In Business Without Really Trying is zoals de meeste verfilmde musicals gebaseerd op een succesvol stuk in Broadway. In dit geval zijn de muziek zowel als de lyrics van Frank Loesser. Regisseur David Swift behield de sfeer van een typische ouderwetse komische musical en maakte er tegelijkertijd een heerlijke sociale satire op de rivaliteit en het machiavellisme in de zakenwereld. In die zin lijkt deze prent uit '67 amper gedateerd. Wel was het personage L. Piermont Finch naar verluidt in de musical een veel krassere kerel met meer donkere kantjes, maar de producers vonden dat ze hem beminnelijker moesten maken voor het filmpubliek. Zijn rol wordt vertolkt door Robert Morse en de belangrijkste vrouwelijke rol wordt ingevuld door Michele Lee die in '98 nog een ster kreeg op de Walk of Fame op Hollywood Boulevard. Voor haar was de vertolking van Rosemary een debuutrol op het grote scherm. Een van de sterkste punten van How To Succeed In Business Without Really Trying is de choreografie van meester Bob Fosse. Hij plaatst de dansers in een reële kantoorset en bouwt van daaruit een dynamische dans op. De bekendste nummers zijn Brotherhood Of Man en I Believe In You...

Heb me geweldig vermaakt met deze persiflage op de 'dog-eat-dog' mentaliteit in grote bedrijven in de sixties. Na het zien van de VHS-afbeelding had ik wat schrik dat het hoofdpersonage een soort poor man's Jerry Lewis zou zijn maar gelukkig draaide het helemaal anders uit. Grappig hoe vleierij en listigheid de norm worden en het hoofdpersonage in sneltreinvaart naar de top weten te brengen.

Het idee hier musicalnummers bij te introduceren kwam me eerst nogal merkwaardig over maar ik moet toegeven dat het verbazend goed werkt. De satire wordt alleen nog maar opgevoerd door 'The Company Way' en 'A Secretary Is Not a Toy', en 'Grand Old Ivy' is hilarisch als universiteitslied. Mijn terughoudendheid ten opzichte van Robert Morse was, zoals eerder gezegd, totaal ten onrechte en Maureen Arthur stal heel wat scènes waar ze in voor kwam.

Muzikale komedie met ellebooggevecht, vleierij en vriendjespolitiek om hogerop te geraken, als satirische ondertoon.

Genietbaar voor de liefhebber maar wat langdradig.

Veel gezang, gedans en goede choreografie maar deze keer geen aaneenschakeling van songs die het tot evergreen brachten. Denk dat alleen "I believe in You" enige betekenis had en door gekende zangers op de plaat werd gezet maar dat gebeurde reeds vóór het verschijnen van de film. De Broadway-play waarop de film is gebaseerd dateert immers van 1961.

Op zich had dit een geslaagde komedie kunnen zijn, maar helaas breekt er om de haverklap wel ergens een totaal overbodig en ongeloofwaardig musicalnummer uit. De liedjes zijn zwak, de vertolkingen zijn allesbehalve memorabel en de choreografieën zijn zo goed als onbestaand. Als musical is deze film het bekijken niet waard. Het verhaal daarentegen en het plezier waarmee de acteurs spelen, maken deze film toch nog genietbaar. Maar schrap bijna alle liedjes en je houdt een kortere en veel betere film over.