Zombie: The Resurrection of Tim Zom (2014)

Met Niethie afgelopen donderdag gezien bij L/V. Erg bijzondere docu over een rebelse skater die overduidelijk schijt heeft aan alles en iedereen en al zijn frustraties afreageert op het skaten. Kwa uiterlijk een keer geen ontspoorde Mocro, Tatta, of een voetbalsuporter, maar een puisterige lang harige tekkel die de taal en het leven van de straat heeft overgenomen. Niet zo'n stereotype personage zou je dan zo zeggen.

We volgen zijn leven in zijn woonplaats in Rotterdam Zuid, en zijn doorbraak die hij met zijn skatekunsten maakt in Los Angeles, met de hoofdmotto: "Tim wist wat hij wilde", maar kreeg daar niet de kans tot toe, wat hem dan rebels maakt en waarbij we te zien krijgen dat Skaterboys niet altijd van die lievertjes zijn. We volgen hem met cam-opnames waarbij hij skate uit de kunst (en een paar keer ook flink op zijn lazer gaat), en ook zo voor overlast zorgt, grote bek opzet tegen alles en iedereen, zijn uiteindelijke doorbraak in zijn thuisland en Amerika en dan inderdaad ook nog de beruchte mishandelscene waar je alleen de geluiden bij hoort. Verder nog filmpjes uit zijn jongere jaren, interviews met zijn vriendin, zijn overspannen moeder, teruggetrokken vader en zijn relativerende opa en oma.

Een mening over Tim Zom (Zombie) uiten is behoorlijk moeilijk. Hij heeft onvergevelijke dingen op zijn naam staan, maar in de film worden er ook nog wat achtergronden uitgelegd waarbij het lijkt alsof Zombie gewoon als een doodgewone jongen word neergezet die zo gemaakt werd door de bikkelharde straatleven van Rotterdam Zuid, en ja... hij heeft uiteindelijk bereikt wat hij had willen bereiken en is zelfs een wereldkampioen skateboarder... Zie dat maar eens te verwerpen. Spijt van zijn daden...dat heb ik in de hele docu niet bij hem opgemerkt. Het werd meer gezien als "Kwajongensstreken".

Hele aparte docu waar jou mening gewoon niet bij telt.

4,0*

''Wie-seg-tha? Nouw-az-ik-dat-HOOOOOWR-dan-krijg-thie-un-klap-voor-zuhn-MUIL!''

De eerste documentaire die ik op het grote scherm zag en het werd tijd, bijzondere ervaring. Het hele skater-wereldje heeft me van jongs af aan al gefascineerd, ik ga ook regelmatig fotograferen bij de grote baan hier in het centrum. Levert vaak mooie plaatjes op maar het is vooral boeiend om je eens tussen een groep te mengen waar je zelf nooit binnen zou passen (A: ik kan niet skaten en B: ik heb niet die attitute) toch word je er nooit weggekeken/pest en ze lijken zich, in ieder geval op de plekken waar ik tot nu toe was, niet allemaal in hetzelfde hokje te willen duwen. Terwijl de wereld vergeven is met plekken waar dit wel gebeurd, tot op scholen/de werkvloer aan toe en op die zogenaamd alternatieve emo en hipster hang outs waar je dit eerder verwacht te vinden. Het is meer een plek waar mensen rondhangen die nergens anders thuis horen of hard opzoek zijn naar ''een'' indentiteit en in dat opzicht voel ik toch wel een bepaalde verbondenheid zonder dat ik verder een vriend/in heb die skate of graag mee zou willen doen. Toch had ik net als biosmaatje hierboven hetzelfde probleem met Tim, misschien nog wel een onsje meer omdat ik zelf ook uit Rotterdam-Zuid kom en dit soort aso straattuig (heb er geen andere woorden voor, hij behoord in ieder geval niet tot de bovengenoemde, misschien (?) wat naief beschreven, groepering) bijna dagelijks tegenkomt. Heb er zelfs binnen mijn familie mee te maken gehad, waardoor het soms wel angstvallig dichtbij kwam. Zo frustrerend als je na een bepaald uur gewoon voortdurend op je hoede moet zijn en altijd moet denken of je dit weggetje wel kunt nemen wanneer je met je vriendin bent of iets kostbaars bij je hebt. En waar ik normaal gezien beschik over een redelijk hoog empathisch vermogen waar ik voor elke verloren ziel in de wereld wel enig sympathie op weet te brengen of hier op z'n minst hard mijn best voor doe is dat bij zo iemand als Tim of het gros waar hij mee rondhangt toch wel lastig aangezien ik niets bij hem voelde behalve irritatie en herkenning, verder blijft het vrijwel de gehele speelduur een gesloten boek en spijt of enige verbetering in zijn gedrag is nergens zichtbaar en je vraagt je, net als zijn moeder, af waar hij was zonder zijn sponsortjes. Toch is het wel verfrissend om eens een docu te zien die geen standaard rise and fall verhaaltje verteld of TE politiek correct is en je een beetje in het duister doet tasten van hoe het nu verder moet/gaat aangezien ik deze jongen over vijf jaar net zo helder dood in een steeg zie liggen dan dat ik hem wereldkampioen skaten zie worden, of andersom. Desondanks voelen de korte momenten met zijn vriendin toch enig zins hoopvol. Vette (triphop) muziek en montage ook. Nederland timmert zowiezo goed aan de weg met dit soort filmpjes, in 2012 al het door veel over het hoofd geziene Snackbar en vorig jaar onze eigen en misschien nog wel betere versie van La Haine. Je zou bijna zeggen ''eindelijk'' want dit soort problematiek is al veels te lang aan de hand en genegeerd. Kinderachtige doch sympathieke pogingkjes als Shouf Shouf Habibi en Kicks vergeten we dan maar even. (3,5*)

Deze documentaire brengt de wederopstanding van de Rotterdamse skateboarder Tim Zom in beeld. Oftewel van echte etterbak tot succesvol skateboarder. De opbouw is redelijk traditioneel, veel interviews met mensen die dicht bij Tim staan, afgewisseld met archiefbeelden. Die beelden zijn wel heel spectaculair, want veelal van het skaten, maar Billy Pols laat de rest van de documentaire daar qua vorm ook goed bij aansluiten. Op zich is de opkomst van Tim interessant genoeg voor een film, maar ik ben nu ook wel benieuwd naar het vervolg. Wat gebeurt er met zo iemand na zijn sportcarrière? Zeker omdat Tim niet helemaal eerlijk over zijn verleden kan zijn.

Langere recensie kun je hier lezen: Recensie: Zombie: The Resurrection of Tim Zom