La Rivolta dei Pretoriani (1964)

Ze bestonden nog : films met Giuliano Gemma in een bijrol....een jaar voor zijn grote doorbraak als spaghettisuperster moet hij het hier doen met de wellicht ondankbaarste rol in pepla voor een acteur : die van de beste buddy van de held. Zoiets als Horatio in Hamlet, uiterst vervelend. De kenners/ liefhebbers ben ik nu alweer kwijt, vrees ik. Trouwens : ik herinner me dat tijdens de opvoering hier te lande in 64 een langharig, adolescerend, liefhebbertje/ kennertje met cowboyhoed een paar rijen voor me in de zaal tijdens het rollen van de credits waarin de naam van Richard Harrison ruim voor Gemma op het doek verscheen opsprong, "deze schande kan ik niet verdragen "! brulde, zijn colt te voorschijn haalde en het doek met een paar welgerichte schoten voorzag van 6 gaatjes... " er is nog hoop voor de toekomst " dacht ik...ik heb me later vaak afgevraagd wat er van dat driftkikkertje terecht is gekomen, en of hij deze film ooit nog gezien heeft...

Hoe dan ook, voor een peplum met houten klaas en ninjameester Harrison is dit niet eens te slecht, temeer als je bedenkt dat hij hier regieaanwijzingen kreeg van Alfonso Brescia *, die nota bene debuteerde met deze doorsneepeplum. Niet wat je noemt een aanstormend auteur, maar hier doet hij wat verwacht mag worden en weet hij zowaar de nodige vaart in het geheel te houden. Zeker geen bottom of the barrel peplum dit.

Wie weet origineelste trekje van dit genreproduct is de vermomming van de wrekende held : de hierboven vermelde "rode wolf " outfit die wel wat aan kindercarnaval doet denken en tamelijk koddig is, een rood- echt waar- wolvenvel over de kop en rug van Harrison, misschien een manier van Brescia om aan te geven dattie van zij leading man niet bijzonder gecharmeerd was. Trouwens : voor de bijziende Harrison maakte het weinig uit dat hij geen hol kon zien door die dooie wolf op zijn kop...en misschien deed hij de stunts in die hoedanigheid ook niet zelf.

De baddies hebben weer de beste rollen : spaghettischurk Lulli als de boze tiran Domitianus maakt er geen karikatuur van, Orfei als zijn perfide Egyptische maitresse Aramne natuurlijk wel en is een cartooneske Cleopatra kloon. Daarbij geholpen ook door de buitenissige pruiken op haar kop, iedere scène met andere kleurspoeling ! En ja, er is ook comic relief met de verplichte dwerg, die - en kenners/liefhebbers zullen nu echt razend worden- in feite een belangrijker rol speelt dan Gemma als Nerva, de te brave buddy van Rufus/ Harrison die op de achtergrond het verzet tegen de tiran poogt te leiden maar vooral luistert naar wat Harrison hem opdraagt. Wel laat hij in het begin even zijn gymnastische vaardigheden zien tijdens een ontsnappingsscène.

Dat dus de steen des aanstoots voor de genreliefhebbers ongetwijfeld, verder een vrij onderhoudend product met niet te veel gelul en genoeg actie, zij het wel erg repetititief : 46733 keer komt de wolfman alla Zorro op identieke wijze tussenbeide als het Boze dreigt te triomferen, en het duurt een uurtje voor iemand doorkrijgt dat het optreden van de rode wolf altijd plaatsvindt bij afwezigheid van Rufus de pretoriaan...

Intrige spreekt verder voor zich, afloop ook in dit duidelijk goedkope peplummetje dat op zich nog wel voldoende vermaak zou moeten bieden voor de tifosi.

Is op DVD uitgebracht in CZ, waarschijnlijk een bootleg en met slechts Italiaanse audio zonder leesbare subs.

*: die kennen jullie ook als Al Bradley !