Mo Jing (2014)

Deze tierende, wild-intensieve en ook melodramatische misdaadthriller met horrorelement, werd (in het algemeen) met veel vaart gebracht, al was er tussen de vele actiescènes door ook ruimte voor rustige momenten en surrealistische dromen. Het op psychologisch gebied door littekens gevormde verleden van de rechtschapen hoofdpersoon zorgde voor een voortdurende grondspanning en die contrasteerde daar tegelijkertijd mee (moeilijk uit te leggen; wanneer je de film gezien hebt zal je waarschijnlijk begrijpen wat ik bedoel).

Lam in opwaartse beweging.

Met For Lung leek Lam eindelijk z'n draam gevonden te hebben, maar daarna heeft hij dat niveau nooit meer kunnen herhalen. Toch stralen z'n latere films altijd veel goeie wil uit, maar ze missen vaak dat beetje balans.

Na Ji Zhan is dit echter wel weer een stuk beter. Hij raakt bijna weer op z'n vroegere niveau, maar ook hier zijn er weer kleine details die de film van een hogere score afhouden. Zo mist Hong Kong tegenwoordig een beetje de échte killeracteurs. Als je moet rekenen op Daniel Wu en Nick Cheung om een film te dragen dan ben je al een beetje gehandicapped. Eerlijk is eerlijk, beiden doen het meer dan behoorlijk, maar ze missen toch dat beetje extra wat de vorige generatie wel had.

Verder ook een ietwat scheve balans qua actie en drama. Sowieso kan je van dit HK werk wel wat sentiment verwachten, maar het komt hier wat met horten en stoten, gaat ook af en toe iets te lang door waardoor de flow van de film niet altijd even vlot verloopt. Actiescenes zelf zijn wel de moeite, ook het hele plannetje van Wu halverwege de film wordt met veel verve in beeld gebracht.

Qua CG gaat Lam er ook net over, al moet gezegd dat hij ivm andere films wel een beter resultaat weet te bekomen. Bij sommige shots blijf je je afvragen of het wel allemaal nodig was, maar geregeld zitten er toch ook pareltjes van scenes tussen. Mede dankzij het sterke kleurgebruik trouwens.

Kai Chi Liu is een extra pluspunt, de actiescenes kicken ass, de maskertjes zijn cool en de film ziet er slick uit. Op z'n best is dit een geweldige Lam, maar het niveau is jammer genoeg te wisselvallig om dat over de hele film te zeggen. Toch wel de moeite waard verder, ook voor mensen die nog niet al te veel HK films gezien hebben lijkt me dit een vlotte binnenkomer.

3.5*

Fire of Conscience heb ik nog niet gezien, maar ik vond Beast Stalker en Stool Pigeon erg goed en ook beter dan deze. In de review van Onderhond hier kan ik me goed vinden, bij die andere twee films vind ik hem aan de strenge kant. Lam komt mij voor als een sentimentele To zonder humor, althans in zijn latere films (een Jiang Hu: The Triad Zone die ik ook zag, is juist weer typisch een film die To vroeger ook had kunnen maken, met dus veel ongein). Dat klinkt misschien niet zo positief, maar een HK-film zonder luchtigheid is ook wel eens fijn. Het sentimentele is meer hit-or-miss, maar ook weer niet echt storend. Visueel bevalt Lam mij tot nu toe eigenlijk nog iets beter dan To. Ook de soundtracks zijn steeds top, net als bij To overigens. Bij deze That Demon Within is het allemaal wat onevenwichtig en vond ook ik de CGI soms uit de bocht schieten. Vooral het bombastische einde bij het tankstation en een slowmo explosie ergens halverwege vielen niet zo in de smaak. Maar Lam is een fijne ontdekking dit jaar.

Mann is trouwens ook wel een aardige vergelijking (bedankt xgogax ). Met Wai-keung Lau ben ik nog te weinig bekend.

Als je Lam's visuele kant waardeert moet je écht een keer Fire of Conscience kijken, dat steekt er sterk bovenuit.

De link met Wai-keung Lau zie ik niet echt, misschien vanwege Infernal Affairs? Punt met Lau is dat hij als regisseur véél breder gaat en eigenlijk vanalles wat gemaakt heeft in z'n carriere. Lam is toch meer een regisseur die vaak in dezelfde genres blijft hangen.

Fire of Conscience staat dan ook bovenaan het Lam-lijstje (stond het al, maar andere films waren even wat makkelijker binnen te halen en staan in dat nieuwe ICheckMovies-lijstje).

Wai-keung Lau noemde ik nou net omdat jij die aanhaalde toen xgogax het weer eens over Mann moest hebben

Heb je een context?

Ik begrijp niet wat je bedoelt. Het enige dat ik zie is dat jij die naam daar samen met To dropte (ter vervanging van Mann(?), die weer met Lam werd vergeleken). Of je hebt misschien de link in mijn post gemist.

Die had ik inderdaad gemist! Contrast van de links vs gewone tekst komt niet bepaald goed door op m'n telefoon jammer genoeg.

Maar da's inderdaad al een bericht van een jaar of 4 geleden, toen had ik nog niet zoveel Lau films afgestreept, buiten dan inderdaad de bekende (Infernal Affairs trilogie maar vooral ook Confession of Pain die ik een maand of twee eerder dan Fire of Conscience gezien had). Eens je wat meer Lau films begint te kijken herken je toch een regisseur die veel breder gaat dan wat een Lam doorgaans doet.

Schizo Cop

Een mentaal onstabiele maar rechtvaardige politieagent redt zonder dat hij het weet het leven van een zware gangsterleider die "The Demon King" genoemd wordt en gewelddadige en bloedige heists uitvoert. De gebeurtenis triggert in de agent een strijd tegen zijn eigen innerlijke demonen die hem vanuit het verleden komen kwellen. In het eerste uur krijg je een stevige misdaadfilm die wat aan Heat herinnert, daarna slaat het om richting een karakterstudie en wordt je meegesleurd in de trauma's van de agent. Daar ging het voor mij ook bergafwaarts door de onevenwichtige ommezwaai. Niet iedereen zal hiervan houden. Maar de film verdient wel lof voor het prachtige camerawerk. Ik dacht dat ik alles al gezien had, maar Dante Lam komt met enkele originele visuals op de proppen. Deze film doet veel goed, maar houdt het niet vol tot het einde. Het is een moeilijke keuze tussen een 3* en een 3,5* maar ik rond voorlopig toch naar boven af.