Hellion (2014)

Een goede drama/thriller film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Te snel camerabeweging...

Redelijk kwaliteit breedbeeld

(geen HD aanwezig)...

Redelijk achtergrond geluid

(geen Dolby Digital aanwezig)...

Dit kon sterker. De woede, frustratie, onmacht drongen niet echt tot me door om de gewenste mokerslag te geven die een dergelijk drama nodig heeft. Het acteerwerk was niet intens genoeg. Nochtans een interessant gegeven dat zich afspeelt op een kruispunt dat de levensloop van een tiener in de goede of slechte richting kan sturen. Een versplinterd gezin, een liefdevolle maar te afwezige en onverantwoordelijke vader, een broertje die geplaatst wordt bij een tante, een moeder die pijnlijk gemist wordt. Gebeurtenissen waarover Jacob machteloos is en die hij ventileert door te rebelleren. Het einde is wazig en vond ik geen best eindpunt voor deze film. Vond het wat lauwtjes overkomen allemaal.

Aardige film over een alleenstaande vader die moeite heeft met het opvoeden van zijn twee zoontjes. De onderlinge relaties in het gezin worden goed neergezet in dit rauwe en redelijk depressieve drama. Het verhaal kabbelt iets te rustig voort en afgezien van de finale gebeurt er niet al te veel.

Eerder middelmatige film over een gezinssituatie waarbij een degelijke opvoeding van de kinderen is bemoeilijkt doordat er slechts één ouder is, die bovendien zijn taak niet naar behoren opneemt.

Heel veel scènes zijn met handcamera opgenomen en volgen de actie niet zo best en haperingen tussen de opeenvolgende scènes zijn er genoeg.

Het grootste euvel is evenwel dat de film, toch met een delicaat onderwerp, nooit weet te raken.

Deze Drama (de categorie "Thriller" vind ik persoonlijk nergens op slaan en is misschien alleen een beetje van toepassing op het einde in het huis van Pam Noonan) film heb ik gisteren toevallig gezien op de televisiezender "Film 1" en dat vooral uit armoede door het ontbreken van andere films (valt de laatste tijd weinig interessants meer te pindakazen en het aanbod is ook maar povertjes). Dat is ook de reden dat ik de laatste tijd nog maar weinig recensies hier heb geplaatst (ik zie nu ook hooguit maar 2 films per week en dat komt misschien ook door het EK-voetbal).

Het toch wel behoorlijke clichematige verhaal (draait om een gezin dat is uiteengevallen door het overlijden van de moeder en waarbij de vader het niet meer op de rit krijgt en de twee kinderen onder leiding van de oudste, de 13-jarige Jacob, zich uit frustratie crimineel beginnen te gedragen) wordt behoorlijk depressief en sober neergezet en er zit ook eigenlijk geen enkel sprankje vrolijkheid in het verhaal, laat staan dat je iemand vrolijk ziet kijken of lachen (de meeste personages waarin het draait in het verhaal, lopen eigenlijk continue rond met een sip gezicht) en dat eigenlijk van de eerste tot de laatste minuut (de film duurt circa 90 minuten). Persoonlijk vond ik het verhaal ook behoorlijk saai, want echt veel gebeurt er eigenlijk niet in en het verhaal heeft eigenlijk ook geen einde. Op het einde wordt het wel nog een beetje spannend als het verhaal dreigt uit de hand te lopen in het huis van Pam Noonan, maar die scene loopt gelukkig al met al met een sisser af. Ook zit er niet veel diepgang in het verhaal en ook kom je niets te weten over de overleden moeder, waardoor het gezin uit elkaar is gevallen.

Wat ik vooral leuk vond in deze film was de metal muziek (leuk en mooi om de snelle nummers "Battery" en "Metal Militia" van Metallica te horen, toen die nog echt goed waren, in het verhaal en het laatste nummer tijdens de hele aftiteling ervan) en het terugzien van actrice Juliette Lewis (in de rol van de zorgzame tante Pam Noonan) die vooral succesvol was in het eerste gedeelte van de jaren 90 (o.a. "Cape Fear (1991)", "Kalifornia (1993)", "Natural Born Killers (1994)" en "From Dusk till Dawn (1996)") en toen zeker niet bekend stond om haar schoonheid. Maar nu ze inmiddels al in de 40 is, lijkt dat laatste verrassend verandert te zijn, want ik vond haar in deze film nu juist mooi uitzien en ze speelde ook nog best aardig. Dat best aardig spelen was overigens ook van toepassing op Josh Wiggins (in de rol van de 13-jarige Jacob Wilson die geobsedeerd is van motorcross en metal muziek, hij loopt o.a. rond met een "Slayer" T-shirt, waar ik zelf een groot fan van ben). De overige cast kon me eerlijk gezegd niet echt bekoren en vooral niet Aaron Paul (in de rol van de afwezige vader Hollis Wilson).

Al met al niet meer dan leuk om eens gezien te hebben deze sobere en deprimerende Drama film en voor mij dan vooral vanwege de metal muziek (ik ben ook een old school metal fan) en het terugzien van Juliette Lewis.

Coming-of-age-films is één van mijn favoriete genres en ik vind het nooit vervelend om naar zo'n soort film te kijken. Ook deze film is niet vervelend om te kijken, maar hij beklijft ook niet. Dat zit hem vooral in de punchline die deze film ontbeert. Acteerprestaties zijn aardig, maar ik krijg geen binding met de personages. Ook mist de urgentie in het verhaal. Aaron Paul is wel heel goed als vader en de sfeer is ook heerlijk, dus heel slecht is de film ook niet.

Moeder is dood, vader [Aaron Paul] verzuipt zijn verdriet, tienerzoon Jacob [Josh Wiggins] ontspoort volledig en daardoor plaatst de kinderbescherming zijn jongere broertje [Deke Garnder] bij tante Pam [Juliette Lewis]. Afgezien van goed acteerwerk van Wiggins en Paul en een prima rol van Lewis is er niets opzienbarends aan dit familiedrama. Maar het laatste kwartier biedt een verrassend, schokkend, maar realistisch slot dat dit boven de middelmaat uittilt. Roberts en Sullivan zijn goed als de twee strenge, maar geduldige agenten met wie Jacob en zijn vrienden maar al te vaak te maken krijgen.