Playing It Cool (2014)

Niet goed, niet slecht. Michelle vind ik een prettige actrice. Chris raakte me wat minder. Het verhaal was prima en de animatiestukjes er tussen waren verfrissend. Zijn stem door het verhaal heen vond ik persoonlijk het verhaal verstoren. Geen aanrader maar geen straf om naar te kijken.

“So the story goes:The guy falls in love with a girl the second he meets her, but it takes them a lifetime to get it together.”

Playing It Cool is een aardige formulefilm die iets te veel zijn best doet om apart en anders te zijn dan de rest van de romantische komedies maar op het eind zelf ook niets meer of minder is dan een standaard romcom. Dat is niet echt een probleem want het verhaal over een schrijver die verliefd wordt op een vrouw maar die liefde (nog) niet beantwoord ziet worden, wordt op een leuke en soms originele manier verfilmd.

Me (de film doet niet aan namen) heeft een vriendengroep die bestaat uit kleurrijke figuren die hem constant van (ongevraagd) advies voorzien en dat zorgt voor een aantal komische situaties. Dat Me schrijft over zijn avonturen met Her is een leuke vondst en zorgt voor een rode draad in het verhaal. Het einde gaat volledig over de top en staat in schril contrast met de rest van de film maar Evans en Monaghan hebben een prettige chemie en verkopen het prijzenswaardig. Aubrey Plaza, Topher Grace (eindelijk een rol waar hij voor gemaakt lijkt), Luke Wilson, Anthony Mackie en Philip Baker Hall hebben leuke bijrollen als vrienden van Me. Playing It Cool is geen hoogstaande romcom maar vermakelijke is het allemaal wel.

Een redelijk komedie/romantiek film...

Redelijk verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld....

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Op film1 een exemplaar gezien van 94 minuten, bestaat er ook één van twee uur? In dat geval kan ik me de negatieve reacties hierboven goed voorstellen, want de blijkbaar verkorte film die ik heb bekeken begint erg sterk met leuke, scherpe dialogen en vindingrijke beelden maar zelfs deze versie gaat naar het einde toe erg rekken. Dan ga je je wat storen aan het gezeur van Evans, de onwaarschijnlijkheid dat hij een relatie wil en krijgt met de meer evenwichtige Monaghan(gebaseerd op een leugen bovendien) en het vreselijke clichè einde.

Gemiddelde score dus uiteindelijk, terwijl ik het eerste gedeelte dacht dat we een relatiekomedie te zien kregen waaraan de Woody Allen van de laatste twintig jaar een voorbeeld aan kon nemen.

Hoofdpersoon is een zak die meisjes het bed in kletst en dan geen rekening houdt met hun gevoelens, want zn moeder is -boehoe- weg. Overkomt hem ongeveer hetzelfde, dan voelt dat toch als karma. Helaas loopt het goed af. Ik had liever gezien dat hij zn lesje leerde.