The Diary of Anne Frank (1959)

Prachtig geschoten verfilming van het dagboek van Anne Frank. Er worden wat plaatjes getoverd zeg, o.a. de kus van Anne en Peter. Spanning is goed te voelen, mooie muziek, oog voor details, en prima acteerprestaties. Alleen Dr. Dussell kwam clownesk over, daar heb ik me vaak aan zitten ergeren. Ook werd er hier en daar een loopje genomen met de feiten.

Ik heb me laten meeslepen, 4 sterren.

Shelley Winters won overigens de Oscar voor best supporting actress. Het beeldje heeft ze geschonken aan het Anne Frank Huis, waar het nog steeds te bezichtigen is.

Hier en daar!? De hele film is een complete geschiedvervalsing!

Ik heb hem uit nieuwsgierigheid gehuurd, gezien, en mijn vermoeden was helaas toch terecht.
Het was niet alleen het overmatige mascaragebruik van Anne wat mij ergerde, maar deze film zit van het begin tot het eind vol onjuistheden.
Hoewel de film toch 3 uur duurt, is het verhaal gewoon afgeraffeld.
Het is ze gelukt om de belangrijkste gebeurtenissen compleet te verkrachten.
Ik snap dat het en film is, en dat feiten worden verdraaid, maar ik vind dat alleen acceptabel als dat in het voordeel van de film is, en dat is in dit geval niet zo.

Het begint meteen al in de eerste scéne als Otto zijn verhaal begint te vertellen aan Miep. Hij begint over 'het boek'.
Hij had aan Anne beloofd het dagboek van Anne te redden. Hoewel ik daar al mijn twijfels bij had, omdat in Westerbork de hele familie nog goede hoop had om de oorlog te overleven, en na het transport naar Auschwitz hebben ze elkaar niet meer gezien. Maar goed, dit kan in het voordeel van de film zijn dus 'het zal dan wel'.
Vervolgens krijgt Otto van Miep het dagboek, en enkel het dagboek. Alle losse vellen die Anne heeft geschreven nadat haar dagboek volgeschreven was, ontbreken.
Als je de film "The Diary of Anne Frank" noemt, geef dan tenminste een accurate weergave van het dagboek weer.

Dan begint het verhaal: De onderduikers zijn inmiddels in het Achterhuis aangekomen (in de verkeerde volgorde maar ok) en zijn aan het uitpakken. Anne is blij dat haar vader haar filmsterren heeft ingepakt, en krijgt op dat moment het dagboek van haar vader.
Ze krijgt een potlood van Otto en begint in haar dagboek te schrijven.
Iedereen weet dat ze haar dagboek voor haar verjaardag kreeg, een maand voordat ze gingen onderduiken. Bij aankomst in het achterhuis had ze al vele pagina's in haar dagboek geschreven.
Het dagboek begint notabene op 12 juni, Annes verjaardag.
Schandalig vind ik het dat zo'n belangrijke gebeurtenis zo verkeerd wordt weergegeven.
De vulpen die ze van haar oma kreeg gebruikte ze voor haar dagboek, maar in de film haalde Otto even een potloodje uit zijn binnenzak...


Vervolgens stapelt de ene fout zich op de andere en begon ik ze op te schrijven, want het zijn er teveel om ze te onthouden.

Enkele voorbeelden:

De boekenkast-deur is bij aankomst reeds geïnstalleerd.
-
Deze is in werkelijkheid pas enkele weken daarna gemaakt.
---------------------------------
Otto zegt op een gegeven moment tegen Anne dat ze NOOIT naar beneden mag gaan (ze wilde een pen zoeken in het kantoor), en gedurende de hele film is de familie ook alleen maar boven.
-
In de weekenden en 's avonds konden de onderduikers zich vrij bewegen door het hele gebouw, inclusief het kantoor, mits de gordijnen maar dichtbleven.
-----------------------------------
Dussel komt onaangekondigd aan in het achterhuis, en na goedkeuring van Otto Frank blijft hij meteen.
-
Miep en Jan vroegen Otto Frank ruim van tevoren of ze nog een onderduiker wilden opvangen, en Dussel heeft zijn aankomst zelfs nog uitgesteld omdat hij tandarts was, en nog enkele patiënten wilde behandelen.
-----------------------------------
Margot draagt geen bril!!!
-
De bril van Margot was zeer kenmerkend voor haar, omdat Anne vaak zei dat Margot erg knap was, ondanks haar bril.
-----------------------------------

Ik zag veel meer kleinere foutjes, die normaal niet eens opvallen, maar waar ik me bijzonder aan stoorde.


Tevens nemen ze het niet zo nauw met hun veiligheid: Het licht wordt 's nachts te pas en te onpas aan en weer uitgeklikt. Ook gaan ze tijdens een luchtaanval met zijn allen voor een kapotgeschoten raam staan naar buiten kijken. (!) (ze zetten deze domme actie nog op de poster ook!)
De gordijnen zag ik ook vaak gewoon open staan.

En Dussell (Fritz Pfeffer), ja, Mug had het er al over: Die man leek wel een gestoorde gek, met zijn zenuwtrekjes en malle loopjes, (gespeeld door Ed Wynn) terwijl hij toch een hoog opgeleid, en zeer gerespecteerd tandarts was.
Dat ze die clown een rol hebben gegeven vind ik onbegrijpelijk.

De overige rollen vond ik te slecht uitgewerkt. Het draaide alleen om Anne en Peter. De liefde voor haar vader en de minder goede gevoelens voor haar moeder wordt slechts één keer even kort aangehaald.
Miep komt af en toe even langs, maar heeft verder niets te vertellen. Jan Gies loopt maar een beetje achter Miep aan.
Margot was ook nauwelijks aanwezig.

Op de dag van de arrestatie is niemand in het kantoor aan het werk, en de telefoon rinkelt in het kantoor onophoudelijk, om de Franks te waarschuwen dat de Grüne Polizei eraan komt.
Volgens mij was in werkelijkheid iedereen aan het werk, en was de inval voor Miep en de rest van de helpers net zo onverwacht als voor de onderduikers.

Als klap op de vuurpijl worden de beroemde laatste woorden van Anne nog even compleet verdraaid.
De woorden: "....als er geen andere mensen in de wereld zouden wonen" wordt veranderd in: "Mocht mijn dagboek ooit gevonden worden, dan....."
Zeer kwalijk vind ik dit.

Otto verteld zijn verhaal aan Miep, en vertelde haar dat hij nog hoop had dat zijn dochter Anne nog zou leven.
Voor het gemak vergeet hij zijn andere dochter Margot, van wie het lot even onduidelijk was als van dat van Anne.

Ik kon me in deze film ook niet inleven in de situatie, en dus ook niet meeleven met de personages. Ik vond de film niet eens ontroerend, terwijl ik het verhaal van Anne Frank een van de ontroerendste ooit vind.

Slecht, slecht, ...slecht!


Nog zo'n extreem domme fout:

De draaibare boekenkast

Filmfragment van de boekenkast in de film (Met de sullige aankomst van Dussell, die meteen zijn eerste grapje maakt door de verkeerde kant op te lopen )

Zoals je ziet draait de wereldberoemde boekenkast in deze film gewoon aan de verkeerde kant open. (!)

Aan het begin van de film stond dat er gefilmd is in het echte achterhuis, en dat ze daar de gemeente Amsterdam hartelijk voor bedanken.
Ik weet zeker dat zeker 90% van de film NIET in het achterhuis is gefilmd.
Dat zie je niet alleen aan de boekenkast die aan de verkeerde kant open gaat, maar tevens de huiskamer, de slaapkamers... het was allemaal onherkenbaar. Het schrijf-bureautje van Anne stond zelfs aan de verkeerde kant. Echt ALLES was verkeerd! In werkelijk elke scéne zat wel een fout.

Ik geef 1*, voor de romance tussen Anne en Peter op de zolder, dat was wel een aardige scéne. Verder deed de film me helemaal niets, en het had zomaar een 0.5* kunnen zijn.
Voor een briljante, en waarheidsgetrouwe film over Anne Frank verwijs ik iedereen naar "Anne Frank, The Whole Story." De makers van die film hebben tenminste onderzoek gedaan naar de feitelijke gebeurtenissen in het achterhuis en daarbuiten.

Shelley Winters een oscar voor dit... pffff
Wie legt me uit wat er goed aan haar rolletje was...

Toch weeral zo'n prachtige klassieker.

Een complete verrassing deze film. Vanaf de ontroerende beginscene met Mr Frank, die Anne's sjaal vasthoudt, t.e.m de knappe eindscene is dit een prachtige tour-de force van een stel rasacteurs. Ik kende het verhaal van Anne Frank niet zo goed, dus van de foutjes die Hannibal hier opmerkte heb ik niet echt wakker gelegen, maar met deze film wordt toch wel mijn nieuwsgierigheid gewekt. Vooral de cast mag in de bloemetjes gezet worden. Millie Perkins, ik dacht eerst dat het Audrey Hepburn was , zet een voortreffelijke eigenzinnige Anne Frank neer. Joseph Schildkraut is de beste uit de hele rij, die een geweldige prestatie neer zet als de milde Mr Frank. Ed Gwynn was inderdaad eerder een soort van typetje en veruit de meest irritante.

Alhoewel de film zich op één plaats afspeelt, kan George Stevens er toch een behoorlijke spanning in opwekken. En met die prachtige soundtrack, die maar leken te schreeuwen om tranen, wordt het hele drama nog maar eens extra in de verf gezet.

4.5* Jammer dat zo weinig mensen deze film gezien hebben.

Ook deze film heb ik na heeeel lang niet gezien, toch maar weer eens bekeken.

Anne frank.. Daar ben ik van jongs af aan al geinteresseerd in geweest.

Zoals hier al heel veel aan word gegeven, sommige dingen kloppen absoluut niet in de film vergeleken met zoals het echt gegaan is. Maar dan nog, het hoofdidee klopt wel, en het verhaal er om heen mag dan wat minder zijn.. toch is deze film een pareltje!

Wat ik wel ontzettend jammer vind is dat je niets te zien krijgt van de concentratiekampen. Het einde van de film is heel plotseling, en je verwacht meer te zien krijgen, maar helaas is dat niet het geval. Niet dat ik het een slecht einde vind.. sterker nog, vind hem heel sterk. Maar toch had ik zelf liever wat meer willen zien van de concentratiekampen.

Ook dit jaar ben ik van plan om naar Auschwitz te gaan.. Vorig jaar ben ik naar Vught geweest, en ik loop al zolang met het idee Auschwitz een keer met eigen ogen te zien..

Ja, dit is een film (wel een hele lange trouwens) die ik zeker vaker op kan zetten en die je niet zomaar vergeet.

4*

Aangrijpende weergave van de ontberingen en angsten die deze ondergedoken joden, in een kleine ruimte, gedurende 2 jaar meemaakten.

Knap is ook wel het accent op hoe jongeren deze bittere belevenissen anders ervaarden dan de ouderen.

Exact zoals het dagboek het verhaal brengt of niet, de film is toch duidelijk en overtuigend genoeg in hoe deze mensen, met hoop en twijfels, naar het fatale einde toeleefden.

Goede karaktertekeningen, zeer behoorlijk acteerprestaties en niet te vergeten de mooie muziek, al waren precies de momenten van doodse stilte het meest impressionant.

Degelijke kwaliteitsproductie, al is het wel aan de lange kant. Deze film kiest niet voor een nauwkeurige en feitelijke weergave van het beroemde dagboek maar gaat voor een meer geromantiseerde variant ervan. Het dagboek voelt daarom meer aan als inspiratiebron dan dat het letterlijk wordt gevolgd. De personage die van Anne hier wordt neergezet lijkt me vrij secuur, al is het volgens mij wel wat bewerkt zodat de film aantrekkelijker wordt (in de ogen van de makers). Als vrije interpretatie van Anne Frank is het wel een geslaagd kwaliteitswerkje geworden. Minpunt vond ik wel de lange duur, iets wat ik niet had bij Anne Frank: The Whole Story (2001) (4,5*), die net zo lang is, en de feitelijkheden uit het dagboek wel meer trouw blijft. Bovendien gaat die film, in tegenstelling tot deze, verder daar waar het dagboek stopt. Dat is wat mij betreft wel de betere van de twee, al is deze versie uit 1959 kwalitatief zeker niet onaardig. 3,5*

4 mei, de Dag van de Dodenherdenking, leek mij een geschikte aanleiding om deze Hollywood-klassieker uit 1959 nog eens te herzien. Maar jongens, ben ik vooraf geschrokken van de negatieve commentaren in dit forum.

Voor de goede orde: het is nooit de bedoeling van 20th Century Fox geweest om een docudrama te maken over “Het dagboek van Anne Frank”. Dit is de verfilming van een succesvolle Broadway-show uit de jaren 50, die op zijn beurt geïnspireerd is door het dagboek. Een-op-een vergelijkingen met het originele dagboek hebben dus weinig zin. Dan kun je beter de miniserie Anne Frank: The Whole Story (2001) bekijken.

Deze film van George Stevens is op zichzelf een pakkend oorlogsdrama met veel aandacht voor de onderlinge relaties en spanningen van angstige mensen, die zich amper konden verroeren en twee jaar lang onder erbarmelijke omstandigheden op elkaars lip zaten. Met niet meer dan zes, zeven weken “corona-ervaring” kan ik mij geen voorstelling maken hoe dat inwerkt op de menselijke psyche.

De film werd destijds overladen met prijzen en lovende kritieken. Terecht naar mijn mening, want het is een mooie, aansprekende film, geschoten in somber zwart-wit wat erg passend is gezien de context.

Prima interpretatie van het dagboek. Het geheel had wel iets ingekort kunnen worden, tot pakweg twee uur dunkt me. Dat geldt met name voor de romantische scènes, die sowieso al net iets te Hollywood zijn.

De feitelijke onjuistheden in de verfilming vind ik van ondergeschikt belang voor het verhaal en de boodschap, en stoorden mij dus absoluut niet.

Ik had onlangs het boek Audrey & Anne van Jolien Janzing. Een gefictionaliseerde weergave van echte gebeurtenissen, waarbij Otto Frank persoonlijk op bezoek gaat bij Audrey Hepburn om haar te vragen om in een verfilming de rol van Anne Frank te spelen. In het boek wordt terug geblikt naar de jeugd van Audrey & Anne die wat gelijk liep. Wel onder andere familiale omstandigheden en met een andere afloop. Maar beiden waren tiener, geboren met een maand verschil, geen geboren Nederlanders maar tijdens WO II wel woonachtig daar. Audrey weigerde omdat de herinneringen te zwaar waren en ze zich ook te oude voelde voor de rol.

Na de oorlog kwam het dagboek van Anne Frank uit en al in 1955 verscheen een Broadway voorstelling, 10 jaar na het overlijden van Anne. Het won Tony Awards en een Pulitzer en Hollywood zag er een verfilming in. Iets geromantiseerd misschien, al valt het naar Hollywood normen nog mee. Met Otto Frank zelf als adviseur. Ook al is het soms een Amerikaanse blik, blijven de feiten wat ze zijn en ook die zeldzame mooie momenten werden zo beschreven in Anne's dagboek. Met het einde als een indrukwekkende scène. Critici waren lovend, de film won 3 van de 8 Oscarnominaties, maar aan de kassa deed de film wat minder. Rond die tijd waren oorlogsfilms vooral die van de helden en de Amerikanen die Europa kwamen redden, amper of niet over de slachtoffers en de gruwel die vooral joden ondergingen. Maar ook als film zelf is dit een aanrader.

Anne Goes to Hollywood.

Anne Frank was dol op Hollywood. Een van haar hobby's was het verzamelen van foto's van filmsterren. Toen het dagboek in 1952 in Engelse vertaling verscheen en zeer succesvol werd kwam er al snel een toneelstuk en dat werd het uitgangspunt voor deze film. Niet de door Otto Frank gevraagde Audrey Hepburn speelde Anne (Hepburn zei nee na lang twijfelen. Ze was even oud als Anne, dus werd 30 in het jaar dat deze film uitkwam en dat vond ze te oud). Debutante Perkins kreeg de rol en het werd sowieso een film zonder sterren. Veel toneelacteurs. Shelly Winters als mevrouw van Daan was de enige min of meer ster. Het verhaal krijgt een Hollywoodbehandeling, waardoor er op bepaalde dagen ineens heel veel gebeurd, gebeurtenissen worden gecombineerd en een deel van de dagboekfragmenten zijn niet letterlijk (waaronder het einde) maar omschrijven gebeurtenissen die zo samengevat worden.

De film is sterker dan verwacht in sfeerschepping en cinematografie. Regelmatig ogen met name de shots waarin alle acht onderduikers in een beeld hadden gevangen worden zijn erg aangrijpend. In die samengevatte scenes komen ook de ergernissen en conflicten naar globaal naar voren. Zeker in de eerste helft een aantal sterke stille momenten. In de tweede helft meer sentiment en violen, maar het blijft aardig binnen de perken.

De film slaagt er nauwelijks in de personen anders dan Anne en misschien nog net Otto uit te werken. De rest zijn props. Margot komt er het bekaaidst vanaf,

Wat wel een goede keuze is dat het meteen al aan het begin duidelijk is dat Anne niet meer in leven is. Anders zou de film daar nog spanning uit kunnen halen, want hoewel het boek een succes was (de film was trouwens geen grote hit) wist in de VS vast niet elke kijker dat. Dat was best misplaatst geweest.

Uiteindelijk is deze film onderdeel van wat Anne werd: Een wereldwijd (tot in Noord Korea aan toe, echt waar) symbool van de holocaust en de onderdrukking. De mensheid heeft een Anne nodig omdat de duizelingwekkende cijfers cijfers zijn en Anne één mens is.